Δρόμοι

Θα ξαναγυρίσουμε…

… λοιπόν στην εποχή του Κλέμεντ Άτλι; Το 1967 έλεγε στους Βρετανούς
βουλευτές: «H Κοινή Αγορά. H Κοινή Αγορά των έξι χωρών. Τις ξέρουμε όλες από
την καλή. Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που αυτή η χώρα έχυσε πολύ αίμα και
ξόδεψε πολύ πλούτο για να σώσει τις τέσσερις από αυτές από τις επιθέσεις των
άλλων δυο».

Κάτι φταίει…

… Τουλάχιστον να ξέρουμε τι. H περιπέτεια του Συντάγματος και η ήττα του
Σρέντερ πηγάζουν από το ίδιο συναίσθημα δυσαρέσκειας και αδικίας, υποστηρίζει
ο Γερμανός αρθρογράφος Τομπίας Τρολ. H κατεύθυνση που έχει πάρει σήμερα η
Ευρωπαϊκή Ένωση ενθαρρύνει μια καλπάζουσα παγκοσμιοποίηση στην οποία μόνο οι
ισχυροί μπορούν να επιβιώσουν. Ανταγωνισμός από κινεζικές επιχειρήσεις έρχεται
από το εξωτερικό, Πολωνοί οικοδόμοι κτίζουν στο εσωτερικό, γερμανικές
μεταφορικές εταιρείες με κυπριακές σημαίες ρίχνουν το κόστος των ημερομισθίων
χωρίς να έχουν ποτέ πατήσει το πόδι τους στην Κύπρο, Πολωνές σιδερώνουν ρούχα
στο Παρίσι – παράνομες και ανασφάλιστες – και επιχειρήσεις κανονίζουν και
στέλνουν στην Ολλανδία ολόκληρες ανατολικογερμανικές οικογένειες για το μάζεμα
της ντομάτας. Δεν είναι αυτή η Ευρώπη του Εράσμου, η Ευρώπη της πολύγλωσσης
«ευρωγενεάς» που απολαμβάνει ένα εξάμηνο τρώγοντας «τάπας» στη Βαρκελώνη. H
Ευρωπαϊκή Ένωση εκτρέφει στον κόρφο της ένα νέο «ευρωπρολεταριάτο» που είναι
υποχρεωμένο να δουλεύει οπουδήποτε υπάρχει δουλειά. H αρνητική στάση μεγάλου
μέρους των ευρωπαϊκών λαών στο Σύνταγμα δεν είναι άρνηση της ιδέας της
Ευρώπης, ούτε άρνηση της Συνθήκης, αλλά άρνηση της δογματικής πολιτικής της
αγοράς που παρουσιάζεται σαν να είναι η μοναδική μας επιλογή. Όταν η έννοια
της κοινότητας θυσιάζεται στον βωμό του ανταγωνισμού, χάνονται οι πηγές της
πολιτικής Ευρώπης.

H άρνηση αυτή…

… όμως, είναι μια ευκαιρία για μια πραγματική συζήτηση που μπορεί να
διαμορφώσει το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. H άρνηση μπορεί να μετατρέψει την
απογοήτευση των πολιτών της Ευρώπης για τις μοιρολατρικές πολιτικές της αγοράς
σε ένα πανευρωπαϊκό κίνημα για μια νέα, κοινωνική Ευρώπη.

Τι φταίει;…

… Ο πρώην αρχηγός του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Λιονέλ Ζοσπέν έχει
δώσει την απάντηση πριν από έξι χρόνια, όταν έγραφε στην μπροσούρα «Σύγχρονος
Σοσιαλισμός» της Φαβιανής Εταιρείας: «Δύο όψεις έχει η παγκοσμιοποίηση. Από τη
μια μεριά, είναι μια επιστροφή του χρηματιστικού καπιταλισμού. Αυτό μας
ξαναφέρνει πίσω στις απαρχές του νεοφιλελευθερισμού, στον 19ο αιώνα, που
χαρακτηρίζεται από απόλυτη ρευστότητα των οικονομικών παραγόντων: τιμές,
επιτόκια, ισοτιμίες, κινήσεις κεφαλαίων. Από την άλλη μεριά, είναι η
τεχνολογική, πολιτιστική και πολιτική διάσταση. Στο εσωτερικό των χωρών, η
παγκοσμιοποίηση γεννά ερωτήματα ταυτότητας. Όμως, όσο και αν η αποδοχή της
παγκοσμιοποίησης είναι απόλυτη, η σημερινή της μορφή δεν είναι αναπόφευκτη.
Μέσα από την κοινή ευρωπαϊκή δράση σε μια Ευρώπη που έχει για κινητήρια δύναμη
τα σοσιαλδημοκρατικά ιδεώδη μπορεί να δημιουργηθεί το σύστημα εκείνο που θα
ελέγξει την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία».