[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Οι άνθρωποι στη ζωή βάζουν στόχους. Είσαι πιτσιρίκος, λες «θα τελειώσω την
τάξη μου με 10 φέτος». Και άμα την τελειώσεις με 9, κάνεις αυτοκριτική και
υπόσχεσαι, στον εαυτό σου πρώτα και δευτερευόντως στους γονείς σου, ότι «του
χρόνου θα το πάρω το 10». Μετά μεγαλώνεις, μπαίνεις στο Γυμνάσιο, βάζεις πάλι
στόχους. Λες, «φέτος θα το πάρω με 19 και κάτι». Γιατί; σε ρωτάνε. Γιατί θέλω
να είμαι άριστος, απαντάς. Και συνεχίζεις στο Λύκειο, με τις ίδιες φιλοδοξίες.
Και μετά έρχεται το Πανεπιστήμιο, η φοιτητική ζωή. Και βάζεις κι εκεί στόχους.
Στόχους πραγματικούς. «Να τελειώσω τη Σχολή, να κάνω έπειτα ένα μεταπτυχιακό
(έπειτα λέμε, όχι πριν, ως φοιτητές, γιατί αυτό ΔΕΝ γίνεται. Ή μάλλον γίνεται,
αν είσαι πρωθυπουργική σύζυγος…) και μετά να βρω μια καλή δουλειά». Και τη
βρίσκεις τη δουλειά και προσπαθείς πάλι να είσαι καλός, αποτελεσματικός,
επαρκής, ουσιώδης, επωφελής. Έτσι πορεύεται ο καθένας – ή η μεγάλη πλειονότητα
των ανθρώπων. Τώρα γιατί ο Καραμανλής, που προσπάθησε τόσο σκληρά να γίνει
Πρωθυπουργός και τελικά τα κατάφερε, παρουσιάζει εικόνα ανθρώπου που βαριέται
τη δουλειά που κάνει, ειλικρινά δεν μπορώ να το(ν) καταλάβω…

«Μη με ενοχλήσει κανείς»

Όλοι βαριόμαστε κάποια στιγμή με τη δουλειά που κάνουμε. Όλοι, σε κάποια φάση
που λέει ο λόγος, διεκδικούμε το δικαίωμα στην… ελεγχόμενη, από πλευράς
ρυθμού, εργασία (διάβαζε τεμπελιά)! Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Είναι τυχαίο
πως στην Ελλάδα ισχύουν, ως κατοχυρωμένοι (!…) όροι, φράσεις όπως
«Τσαγκαροδευτέρα»; Δεν είναι. Εδώ που συναντιέται η Ευρώπη με την Ανατολή,
αυτά είναι πράγματα δεδομένα και ποιοι είμαστε εμείς να τα αμφισβητήσουμε;
Αυτό όμως είναι άλλο πράγμα και άλλο η τεμπελιά και η βαρεμάρα να σου γίνονται
συνήθεια ζωής. Να φεύγεις από το σπίτι για το γραφείο και στη διαδρομή να
κουράζεσαι με τη σκέψη τού τι σε περιμένει στο γραφείο. Άμα μένεις και μακριά,
άσ’ τα να πάνε. Γι’ αυτό πας στο γραφείο το πρωί – όπως είσαι υποχρεωμένος -,
κάνεις μερικά τηλεφωνήματα, πίνεις κάνα καπουτσίνο, ρίχνεις και καμιά ματιά
στις εφημερίδες και αφού «φορτώσεις» κανονικά με αυτά που λένε για σένα και
τους δικούς σου, παίρνεις τη σωστή απόφαση: «Μη με ενοχλήσει κανείς» – και
τραβάς δυο ώρες, ύπνο, ανέφελο. Κακό είναι;

Οι «Μάκηδες»

Κακό δεν είναι. Το αντίθετο. Είναι υγιές. Αλλιώς, πρέπει να κάνεις πράγματα
που είναι πολύ δυσάρεστα. Να καλέσεις ας πούμε τον Ρεγκούζα στο γραφείο και να
του πεις: «Έλα ‘δώ, ρε Μάκη. Τι είναι αυτά; Πρόχειρος διαγωνισμός για 6,9
εκατομμύρια ευρώ; Και τι είναι τα ευρώ, ρε Μάκη, περιουσία σου; Τα ‘φερες από
τη Θεσσαλονίκη και τα διαχειρίζεσαι όπως σ’ αρέσει;». Στην προφανή αδυναμία
του «Μάκη» να απαντήσει, εσύ πρέπει να κάνεις τον αυστηρό. «Πήγαινε, Μάκη μου,
σπίτι σου, να μην κουράζεσαι κι από πάνω». Για να το κάνεις όμως αυτό,
χρειάζεται να δουλέψεις. Να ζητήσεις τα στοιχεία του διαγωνισμού, την
προκήρυξη, την ανάθεση, να διαβάσεις, να κάνεις τηλεφωνήματα, να μιλήσεις, να
απαιτήσεις, να βρίσεις ενδεχομένως. Κοπιαστική ιστορία. Και οι «Μάκηδες», οι
πολλοί «Μάκηδες» αυτής της κυβέρνησης που ξέρουν ότι δεν είσαι και πολύ του
κόπου, δρουν ανενόχλητοι…

Σιγά τα αίματα…

Ευτυχώς που υπάρχει ο πιστός Σιούφας, που διεκδικεί λέει θέση αντιπροέδρου
στην κυβέρνηση για να συντονίζει. Τι είπε ο Σιούφας σε σχέση με το μπαράζ των
αποκαλύψεων για τον βίο και την πολιτεία της κυβέρνησης των «Χούπηδων»; Τα
εξής καταπληκτικά, τα οποία απορώ πώς δεν έτυχαν ευρύτερης δημοσιότητας, ως
απεικονίζοντα το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας η οποία προσπαθεί να
κυβερνήσει με συμψηφισμούς: «Θα κλάψουν μανούλες (στ’ άρματα, στ’ άρματα,
έρχεται ο Σιούφας)… Δεν ξέρουν με ποιους τα ‘βαλαν. (…) Δεν θα ξέρουν πού
να κρυφτούν. (…) H περίοδος χάριτος απέναντι στο σύστημα ΠΑΣΟΚ έληξε». Σιγά
τα αίματα, μεγάλε, σιγά τα αίματα…

Γέμισε ο τόπος

Επί τη ευκαιρία, και μέχρις ότου ο υπουργός Μεταφορών Μιχ. Λιάπης μάς πει τι
πρόκειται να κάνει με τον διευθύνοντα σύμβουλο της ΕΘΕΛ Παν. Κανελλόπουλο
(ουδεμία σχέση, όπως έχουν ξαναγράψει, με τον μακαρίτη πολιτικό), περί του
οποίου έχουμε κατ’ επανάληψιν αναφέρει, ας μας εξηγήσει κάποιος τι γίνεται με
το νέο ηλεκτρονικό σύστημα κάρτας προσωπικού της εταιρείας. Έχει γίνει
διαγωνισμός για την προμήθειά του; Πότε; Και με ποιους όρους; Εδώ είμαστε να
δημοσιεύσουμε τις απαντήσεις. Βαρεθήκαμε πια να βλέπουμε «Χούπηδες» παντού.
Γέμισε ο τόπος…

«Μεγαλοχούπηδες»

Και η κυβέρνηση έ; Έτοιμη ήταν να το κάνει το δώρο (τι δώρο, μποναμάς
κανονικός!) στις ιδιωτικές τράπεζες, μεταφέροντας την ασφάλιση των εργαζομένων
τους στο IKA και μεταβιβάζοντας στο κράτος τα βάρη της εργοδοτικής εισφοράς!
Γύρω στα 4 δισ. ευρώ ήταν το μέγεθος του δώρου – και εύκολα αντιλαμβάνεται
κανείς αν η οικονομία με τα σημερινά της χάλια μπορούσε να αντέξει κάτι
ανάλογο. Το ωραίο είναι ότι η κυβέρνηση προχωρούσε κανονικά στην υλοποίηση του
σχεδίου που αφορούσε – πρέπει να σημειωθεί – τις πιο κερδοφόρες τράπεζες της
χώρας. Γιατί προχωρούσε; Προφανώς, λόγω των δεσμεύσεων που είχε αναλάβει
προεκλογικά απέναντι στους τραπεζίτες. Ευτυχώς, παρενέβη η Ευρωπαϊκή Ένωση και
σταμάτησε το κόλπο. «Χούπηδες» κι αυτοί; A, όχι. Εδώ μιλάμε για
«Μεγαλοχούπηδες»…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Μια ωραία… δοκιμή

Πάνω του παίρνει την υπόθεση της ανασυγκρότησης του κομματικού μηχανισμού του
ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπανδρέου, μετά τα απογοητευτικά μηνύματα από τις περιοδείες
κλιμακίων του Εθνικού Συμβουλίου στην Περιφέρεια (τα περισσότερα, παγκοσμίως
άγνωστα, πώς να συσπειρώνουν κόσμο;). Αύριο, λοιπόν, ο Γιώργος παρίσταται
προσωπικά στην ιδρυτική διάσκεψη της Δημοτικής Οργάνωσης Περιστερίου, μεθαύριο
πηγαίνει στα Ιωάννινα για να «εποπτεύσει» τη δημιουργία της Νομαρχιακής
Οργάνωσης, την Τετάρτη στις Σέρρες, την Παρασκευή στην Πάτρα. Θα τους μιλήσει
κιόλας, αλλά ελπίζω οι σύμβουλοι του προέδρου να μην του βάλουν μπροστά τίποτε
κλεψύδρες, πάλι. Και όσο για τον ίδιο, ας μην επαναλάβει τη… «δοκιμή» του
Πολιτικού Συμβουλίου της περασμένης Παρασκευής, στη Νέα Ιωνία. Τι δοκίμασε; A,
τίποτε σοβαρό – την ασύρματη σύνδεση του προσωπικού του υπολογιστή με έναν
προτζέκτορα. Τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου, τα οποία ήταν αφοσιωμένα στη
συνεδρίαση, το κατάλαβαν με το που ο προτζέκτορας άρχισε να προβάλει στην
οθόνη… ό,τι έλεγαν! Πώς έγινε αυτό; A, και πάλι τίποτε σοβαρό. Ο πρόεδρος
κρατούσε σημειώσεις επί των τοποθετήσεών τους, ως… στενογράφος. Στη
δικαιολογημένη απορία τους δε, «τι είναι αυτό;», απάντησε με αφοπλιστική
ειλικρίνεια: «Τίποτε, κάτι δοκιμές κάνω»!..