Διαστάσεις Tα χρώματα του λαϊκισμού

«Το βρετανικό “όχι” θα ήταν ένα αρνητικό “όχι”». «Το δικό μου “όχι” είναι θετικό» (από το Λ’Εξπρές)

Προχθές το βράδυ, το δεύτερο κανάλι της γαλλικής τηλεόρασης φιλοξένησε μια
θυελλώδη συζήτηση που κράτησε δυόμισι ώρες. Το θέμα ήταν βέβαια το δημοψήφισμα
για το Ευρωσύνταγμα. Οι καλεσμένοι ήταν οκτώ, τέσσερις από τη Δεξιά και
τέσσερις από την Αριστερά, αλλά ο διαχωρισμός αυτός ήταν συμβολικός,
δευτερεύων, σχεδόν πλασματικός. H πραγματική αντιπαράθεση ήταν ανάμεσα στο
«ναι» και στο «όχι». Οι συγκρούσεις, και ήταν βίαιες, έγιναν ανάμεσα στους
υποστηρικτές του Συντάγματος και στους επικριτές του. Ήταν πράγματι περίεργο,
όσο και θλιβερό, να βλέπεις ότι οι εθνικιστικές κορόνες της Μαρίν Λεπέν
ενοχλούσαν ένα στέλεχος της Δεξιάς όπως ο Φρανσουά Μπαϊρού, και όχι έναν
τροτσκιστή όπως ο Ολιβιέ Μπεζανσνό. Θα ήταν διασκεδαστικό, αν δεν ήταν τόσο
επικίνδυνο, να διαπιστώνεις ότι τα ωμά ψέματα του τουρκοφάγου Φιλίπ ντε Βιλλιέ
έκαναν έξαλλο μόνο τον Ντανιέλ Κον – Μπεντίτ, ενώ αντίθετα άφηναν παγερά
αδιάφορη την αρχηγό των κομμουνιστών Μαρί – Ζωρζ Μπυφέ.

Έπεσαν λοιπόν επιτέλους οι διαχωριστικές γραμμές; Ξέφτισαν οι ετικέτες του
παρελθόντος; Κάθε άλλο. H συζήτηση για το Σύνταγμα έδωσε απλώς την ευκαιρία να
συγκροτηθεί στη Γαλλία μια άτυπη, ευκαιριακή, αλλά μοιραία συμμαχία ανάμεσα
στους αντικαπιταλιστές, τους κομμουνιστές, τους ξενόφοβους, τους ρατσιστές,
τους τουρκοφάγους και τους τυχοδιώκτες. Καθένας απ’ αυτούς θέλει την απόρριψη
της Συνθήκης για τους δικούς του λόγους: ο ένας θέλει να τιμωρήσει τον Σιράκ,
ο άλλος να εκδικηθεί τον Ζοσπέν, ο τρίτος οραματίζεται έναν κόσμο χωρίς
σύνορα, η τέταρτη θέλει να γίνουν ακόμη πιο αυστηρά τα σύνορα για να μένουν
έξω οι βρωμιάρηδες. Είναι κακό να ενώνουν όλοι αυτοί τις ψήφους τους μπροστά
στον κοινό σκοπό; Όχι: αυτοί είναι οι κανόνες της δημοκρατίας. Το ανέντιμο
είναι να το κάνουν στο όνομα της Ευρώπης. Το αντιαισθητικό είναι να αφήνουν
κατά μέρος τις διαφορές τους προκειμένου να καταψηφιστεί ένα κείμενο που
μπορεί να είναι πολύπλοκο και ατελές, αποτελεί όμως ένα όπλο, το μοναδικό
όπλο, για τη δημιουργία μιας ισχυρής Ευρώπης.

«Όλοι εσείς είστε δεμένοι μεταξύ σας» σχολίασε με την αφόρητη ειρωνεία της η
Μαρίν Λεπέν, δείχνοντας τον γκωλικό Μισέλ Μπαρνιέ, τον Πράσινο Κον – Μπεντίτ,
τον σοσιαλιστή Ντομινίκ Στρως – Καν και τον φιλελεύθερο Μπαϊρού. Ήταν μια
ευθεία πρόκληση προς τη δημοκρατία από μια εκπρόσωπο της Ακροδεξιάς, που άφησε
όμως εντελώς αδιάφορους τους εκπροσώπους της μαχητικής αντικαπιταλιστικής
Αριστεράς. «Ένας άνθρωπος που έχει πει για τον Λεπέν ότι θέτει τα σωστά
ερωτήματα, είναι λογικό να δίνει την ίδια απάντηση μ’ εκείνον σε ένα τόσο
αποφασιστικό ζήτημα όπως η Ευρώπη», έγραφε προχθές ο διευθυντής της Μοντ Ζαν –
Μαρί Κολομπανί, αναφερόμενος σε μια άλλη βεντέτα του «όχι», τον Λωράν
Φαμπιούς. Περιμένοντας λοιπόν με αγωνία το αποτέλεσμα του αυριανού
δημοψηφίσματος, μπορούμε να αναφωνήσουμε: «Ένας είναι ο εχθρός, ο φρικτός
λαϊκισμός!».

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com