ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Φυλακισμένοι

Ο λόγος στους αναγνώστες.

H Ελένη Κάντζα-Σουλικιά, 25ης Μαρτίου 297, Άγ. Ιωάννης Ανακασιάς,
Βόλος, γράφει:

«Γράψατε στα “NEA” ότι “επάνω από 80% των Ελλήνων δεν διαβάζουν, δεν πηγαίνουν
στο θέατρο, βαριούνται τις συναυλίες και τη μόρφωσή τους έχει αναλάβει η
εμπορική τηλεόραση…”, με την αντιαισθητική σαβούρα της. Υποστηρίζετε θερμά,
και πολύ σωστά, ότι η κρατική τηλεόραση θα μπορούσε – κάτι που σχεδιάζει να
κάνει – να προσφέρει προγράμματα ποιότητας χωρίς διαφημίσεις, ώστε να συμβάλει
στην πολιτιστική διαπαιδαγώγηση του ελληνικού κοινού. Δυστυχώς, μόνο αυτή η
συμβολή δεν αρκεί. Ο ελληνικός λαός έχει μεγάλη ανάγκη ανθρωπιστικής ζωής και
παιδείας.

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους (π.χ. H. Gardner), κάθε φυσιολογικός άνθρωπος
γεννιέται όχι μόνο με την ικανότητα να μάθει γλώσσα, μαθηματικά ή και άλλες
επιστήμες – στο επίπεδό του ο καθένας, βέβαια – αλλά και με τις ικανότητες να
μάθει μουσική, ζωγραφική (όλα τα νήπια ζωγραφίζουν), χορό, θέατρο και όλες τις
τέχνες και να ζει την ανθρωπιστική ανάταση που προκαλεί η τέχνη – το
αποκορύφωμα της ελευθερίας του. H δε κιναισθητική ικανότητα, βασική για τον
αθλητισμό, συνυπάρχει με τις ικανότητες της τέχνης και με τις περισσότερες
άλλες ικανότητες. Για τον ανθρωπισμό που σέβεται την ακεραιότητα του ανθρώπου
και την ελευθερία του, επιβάλλεται η κοινωνικά θετική ανάπτυξη όλων των
έμφυτων ικανοτήτων του ανθρώπου.

Ο σύγχρονος Έλληνας στερείται αυτής της ανάπτυξης και ζωής. Π.χ. οι απάνθρωπα
δομημένες ελληνικές πόλεις – μια μορφή φασισμού – δεν παρέχουν ούτε τους
στοιχειώδεις χώρους στις γειτονιές για ομαδικά αθλητικά παιχνίδια. Δεν
υπάρχουν χώροι για ένα πολιτιστικό κέντρο που ν’ αντιστοιχεί τουλάχιστον στον
πληθυσμό ενός σχολείου. Οι πολίτες, μικροί και μεγάλοι, φυλακισμένοι στις
τσιμεντοπολυκατοικίες, κάθονται στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση χωρίς
διάλογο, αγύμναστοι, παχύσαρκοι και φθείρονται ψυχικά και σωματικά για να
ξεσπάσουν με τη βία στα γήπεδα ή αλλού ή να προσφύγουν στα ναρκωτικά, τον
τζόγο και σε άλλες αρνητικές δραστηριότητες.

Όσο για τα ελληνικά σχολεία, τη βάση της διαπαιδαγώγησης του πολίτη, κι αυτά
ασφυκτιούν από έλλειψη χώρων. Δεν υπάρχουν υποδομές και προσωπικό για
δραστηριότητες μάθησης και ανθρωπιστικής ανάπτυξης. Ούτε υπάρχουν υποδομές και
προσωπικό για τη σωστή διδασκαλία της μουσικής, του χορού, της ζωγραφικής, του
θεάτρου και για τη ζωή με την τέχνη αλλά και τον αθλητισμό. Απλά βασανίζουν τα
Ελληνόπουλα με την “ψευτομάθηση” της καταπιεστικής μηχανικής απομνημόνευσης.
Πώς ν’ αγαπήσουν το διάβασμα οι Έλληνες;

Αν, λοιπόν, η κοινωνικά θετική ανάπτυξη όλων των έμφυτων ικανοτήτων του
ανθρώπου είναι ο πυρήνας του ανθρωπισμού και της ελευθερίας του, η έλλειψή της
αποτελεί τον πυρήνα της δουλείας του. Πώς θ’ απελευθερωθούμε;».