Pεπόρτερ σε τουριστική δράση

Με τρόπο απολαυστικό κατάφεραν οι ρεπόρτερ των «Φακέλων» να αποκαλύψουν ευτράπελα του τουριστικού συστήματος

Μεταμφιέστηκαν με ψαθάκια, μαύρα γυαλιά και καρό πουκαμισάκια, πήραν σακίδια
και κάμερες, υποδύθηκαν τους Αμερικανούς και Γερμανούς και αποφάσισαν να
περπατήσουν τα μονοπάτια του τουρισμού τέσσερις ρεπόρτερ των «Φακέλων» (Mega),
συνθέτοντας με τις εμπειρίες τους ένα απολαυστικό και άκρως ενημερωτικό
οδοιπορικό σε δύο ελληνικούς και δύο τουρκικούς τόπους: Αθήνα και Σάμο,
Κωνσταντινούπολη και Κουσάντασι.

Ένα μικρό ντοκιμαντέρ, με χαριτωμένη μουσική επένδυση, ευχάριστο, με κωμικές
πινελιές που δεν τις επεδίωξαν οι ρεπόρτερ αλλά τις πρόσθετε η αλλοπρόσαλλη
τουριστική οργάνωση και στις δυο χώρες, αποκάλυψε πως ο ποθητός τουρισμός
απαιτεί πολύ περισσότερα από «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου».

Χάρη στο ίδιο ενημερωτικό ντοκιμαντέρ διαπιστώσαμε για ποιο λόγο
υπάρχει τόση πρεμούρα να αναλαμβάνουν χώρες που ζουν από τον τουρισμό μεγάλες
διοργανώσεις και ευνοούνται ως προς αυτό. Ο πρόεδρος των ελληνικών
επιχειρήσεων τουρισμού ήταν σαφής μπροστά στον φακό: νομίζουμε πως οι
τουρίστες έρχονται για καμιά κρουαζιέρα, ηλιοθεραπεία και λοιπά; Όχι, έρχονται
και γι’ αυτό, αλλά συνδυάζουν και μια διοργάνωση, π.χ. ποδόσφαιρο.

Θα συμπληρώναμε στις διοργανώσεις Γιουροβίζιον, Ολυμπιακούς Αγώνες και
οτιδήποτε άλλο. Προφανώς, ο τουρισμός στην εποχή μας συνδυάζεται με μια
αναπτυσσόμενη βιομηχανία φαραωνικών εκδηλώσεων ανά τον κόσμο, που θέτει σε
λειτουργία πλήθος παράπλευρων τομέων, από τον κατασκευαστικό μέχρι εκείνον της
ασφάλειας, και στους οποίους δεν είναι δυνατόν να ανταποκριθεί πλήρως η χώρα
που φιλοξενεί το υπερ-γεγονός, άρα θα κάνει εισαγωγές υπηρεσιών, τεχνογνωσίας
ή ό,τι άλλο.

Πάντως η εκπομπή με το μικρό ντοκιμαντέρ της, που έμοιαζε με ταινία
μικρού μήκους, επικεντρώθηκε στον παλαιού τύπου τουρισμό, χωρίς γκρουπ και
οργανωμένο σχέδιο. Το ένα ζευγάρι παριστάνει τους Αμερικανούς στην Αθήνα.
Φθάνουν στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» στις 8 το πρωί, το γραφεί του ΕΟΤ κλειστό,
κάποιος τους λέει πως μπορεί να ανοίξει στις 10, αργεί, πηγαίνουν στο
τουριστικό πρακτορείο που λειτουργεί στο αεροδρόμιο, βρίσκουν δωμάτιο σε
ξενοδοχείο προς 60 ευρώ, μπαίνουν σε ταξί για να κατέβουν στην πόλη, πέφτουν
σε έναν από τους ελάχιστους ταξιτζήδες που μιλούν αγγλικά και δίνουν και
απόδειξη. Στο ξενοδοχείο ανακαλύπτουν πως το δωμάτιο δεν έχει τουαλέτα, θα
πρέπει να βγαίνουν στον διάδρομο και η θέα είναι μπουγάδες. Πανάκριβο και
μίζερο. Αλλά δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα. Ένα ζευγάρι τουριστών θα
ανακαλύψει πως όσα και να έχει ακούσει για τη στέγη Καλατράβα στο ΟΑΚΑ δεν
μπορεί να το επισκεφθεί, εκτός αν ανήκει σε οργανωμένο γκρουπ.

Στην Κωνσταντινούπολη δεν είναι καλύτερα τα πράγματα. Αντιθέτως, ελάχιστοι
μιλούν αγγλικά, τα εισιτήρια των αρχαιολογικών χώρων είναι ακριβά και η θέα
από το ξενοδοχείο είναι επίσης μπουγάδες.

Συντριπτική είναι η σύγκριση μόνο μεταξύ Σάμου και Κουσάντασι. Στην
πρώτη, παρά τα ωραία τοπία, η έλλειψη τουριστικής οργάνωσης προκαλεί το γέλιο.
Ο ταξιτζής συστήνει στο ζευγάρι των τουριστών που ψάχνουν κάποιο γραφείο του
ΕΟΤ έναν ντόπιο ξενοδόχο, ο οποίος κάνει τα πάντα να τους πείσει να μείνουν
στο δικό του ξενοδοχείο. Στο γραφείο του ΕΟΤ η σκηνή θυμίζει την
καθημερινότητα οποιουδήποτε δημόσιου οργανισμού, η μοναδική υπάλληλος μιλάει
στο τηλέφωνο επί ώρα και όταν τους απευθύνει τον λόγο δεν μιλάει ξένη γλώσσα.
Οι αρχαιολογικοί χώροι είναι όλοι κλειστοί. H μαρίνα δεν λειτουργεί και σκάφη
δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν.

Ζήσε τον «μύθο» που μπορείς

Στο Κουσάντασι όλοι οι αρχαιολογικοί χώροι είναι ανοιχτοί, η μαρίνα
σύγχρονη και με όλες τις ανέσεις και είναι διαρκώς γεμάτη σκάφη. Το ρεπορτάζ
που θα μπορούσε να είναι μια μικρή κωμωδία ολοκληρώθηκε με προβολή των
τουριστικών διαφημιστικών σποτ των δύο χωρών. «Ζήσε τον μύθο σου στην Ελλάδα»
είναι το σλόγκαν του ελληνικού σποτ και μοιάζει ωραίο όνειρο, αρκεί να μη
σκοντάψει στα στενά, κακόγουστα και πανάκριβα δωμάτια ξενοδοχείων, στους
υπαλλήλους του τουρισμού που βρέθηκαν σε αυτήν τη θέση από ρουσφέτι και στις
κλειστές σιδεριές των αρχαιολογικών χώρων. Αλλά μπορεί πάντα να ζήσει τον
«μύθο» ενός καλού καλοκαιρινού γλεντοκοπήματος με ούζο και μπίρα σε κουτάκι,
ακούγοντας το γιουροβιζιονικό μας σουξέ από τα μεγάφωνα.