Δρόμοι

Μια προφητεία…

… από τον συγγραφέα Σον Μάνσο για τη Λατινική Αμερική. (Εκεί ο πρόεδρος
Μπους εξακολουθεί να κοροϊδεύει. Δεν εννοεί να εκδώσει τον τρομοκράτη της CIA
Ποσάντα Καρίλες, που το 1974 είχε τινάξει στον αέρα κουβανικό αεροπλάνο με 73
επιβάτες).

Στο χωριό της…

… τη φώναζαν άμωμη Μαρία, επειδή ποτέ δεν είχε παντρευτεί, ποτέ δεν είχε
βάλει άντρα στο κρεβάτι. Τώρα πια ήταν μια τρεμάμενη γριά, περασμένα τα
εβδομήντα. Ο στρατηγός Μοντόγια, ο μεγάλος αρχηγός, είχε στείλει να τη
φωνάξουν, επειδή είχε τη φήμη της μάγισσας. Ήξερε να διαβάζει τα σημάδια στον
ουρανό, κάθε πλανήτη, κάθε πεφταστέρι, σαν ένα μήνυμα από τον Θεό, στη γλώσσα
που ο άγγελος είχε μάθει τη Μαρία να διαβάζει.

Την εικοστή τρίτη…

… ώρα, η Μαρία πήγε στον στρατηγό, στο μεγάλο μπαλκόνι του προεδρικού
μεγάρου, που έβλεπε πάνω από την πρωτεύουσα Κονσεπσιόν. Δυο ώρες είχαν περάσει
από την απαγόρευση της κυκλοφορίας και η πόλη κειτόταν αμίλητη και σκοτεινή –
τόσο το καλύτερο για τον στρατηγό, θα εξέταζε ανενόχλητος τον νυχτερινό ουρανό
με το αμερικανικό τηλεσκόπιό του. Με αυτή τη γριά μάγισσα θα μπορούσε να μάθει
να διαβάζει το μέλλον στους πλανήτες και τα αστέρια, να προβλέπει, πριν ακόμη
ξεσπάσουν, τις συνωμοσίες των εχθρών. «Κύριε, θέλω να σας ζητήσω κάτι», του
είπε η Μαρία, σφίγγοντας ένα σάλι πάνω στους αδύνατους ώμους της. «Πήρα γράμμα
από την ανιψιά μου. Λέει πως τα αποσπάσματα θανάτου πήγαν στο χωριό». Τα
αποσπάσματα θανάτου, που κυνηγούσαν τους εχθρούς της χούντας, που σήκωναν
άντρες από τα κρεβάτια τους και τους έπαιρναν σε άγνωστη κατεύθυνση. «Λέει πως
έπεσε μεγάλος θρήνος». Ο στρατηγός Μοντόγια αναπήδησε στην πολυθρόνα του.
«Δυο!» φώναξε. «Δυο πεφταστέρια μαζί!». Ξεφύλλισε βιαστικά ένα σημειωματάριο.
«Το έχουμε ξαναδεί αυτό, ε; Τι να σημαίνει άραγε;».

H Μαρία…

… πήρε βαθιά ανάσα. «Σημαίνει, κύριε, ότι…». «Μη μου πεις, θα το βρω».
Βρήκε τη σελίδα. «Φασαρίες, λέει εδώ. Κάτι απροσδόκητο, κάποιο θανατικό».
«Ίσως, κύριε», συμφώνησε η Μαρία. «H Ιζαμπέλ, λοιπόν, η ανιψιά μου που σας
έλεγα, της πήρανε τον γιο». «Τον πήραν πού;». «Να, δεν ξέρουμε, κύριε. Μία
εβδομάδα έχουμε να μάθουμε νέα του». «Ήταν εχθρός του κράτους; Ταραχοποιός;».
«Όχι, όχι. Ο Ντόλφο ήταν καλό παιδί». Σκέπασε τα μάτια της με τις παλάμες της.
«Άει στο καλό! Κι άλλος μετεωρίτης;» φώναξε ο στρατηγός με το μάτι κολλημένο
στο τηλεσκόπιο. «Τι θες από μένα, Μαρία;». «Να, ήθελα, ήλπιζα, να
ρωτούσατε…». «Να ρωτούσα τι; Αν δεν είναι επικίνδυνος…». «Ο Ντόλφο είναι
αθώος». «Κανείς δεν είναι αθώος, γριά μάγισσα. Αχ! Κι άλλο πεφταστέρι! Ανάποδα
τούτο εδώ. Λένε πως φέρνει κακοτυχία. Τι λες εσύ, γριά. Έχω δίκιο;». Κάπου
κοντά στο αυτί του ακούστηκε το «κλικ» από τον κόκορα ενός περιστρόφου.
«Νομίζω πως έχετε δίκιο, κύριε», είπε η άμωμη Μαρία.