ANAΛΩΣIMA H ελπιδοφόρα ελαφρότητα της Γιουροβίζιον

Ποιος περιμένει να ακούσει στη Γιουροβίζιον την τελευταία λέξη της μουσικής
πρωτοτυπίας; Άλλα πράγματα απολαμβάνουμε εκεί. Την προσπάθεια που καταβάλλουν
οι άνθρωποι, στολισμένοι με όλα τα χρώματα της χώρας τους, να ξεπεράσουν τις
έχθρες του παρελθόντος και τις προκαταλήψεις του παρόντος. Ή, έστω, την
εντύπωση που δίνουν, ότι κάνουν αυτή την προσπάθεια. Μπορεί οι ψήφοι της
Ελλάδας στην Αλβανία να είναι από Αλβανούς που ζουν εδώ, φαίνεται όμως σαν
φιλική χειρονομία προς τη χώρα που υποτιμούμε καθημερινά περισσότερο από όλες.
Και οι δικές της ψήφοι στην Ελλάδα δείχνουν κάτι αντίστοιχο. Το ίδιο γίνεται
με τους Τούρκους και τους υπόλοιπους Βαλκάνιους, με τους Σέρβους και τους
γείτονές τους, με όλους τους Σκανδιναβούς, με τους Ρώσους και τους δικούς τους
γείτονες, με τους Ίβηρες. Γάλλοι, Γερμανοί και Άγγλοι, αν δεν εμφανίσουν
αριστούργημα στη Γιουροβίζιον, δεν πρόκειται να πάρουν ψήφους, γιατί όλοι τούς
βλέπουν ανώτερους από τοπικές διαμάχες και θεωρούν ότι έχουν ξεπεράσει τις
έχθρες του παρελθόντος. Ίσως είναι υποκριτικές αυτές οι αποδοχές του άλλου,
του γείτονα, του πρώην εχθρού, στο πλαίσιο ενός τόσο ανάλαφρου θεσμού, αλλά
για να βελτιωθεί η συνύπαρξη γενικώς ξεκινάς από την υποκρισία. H ελαφρότητα
την ευνοεί εξάλλου. Το χαρούμενο κλίμα απηχεί τις προσδοκίες του μέλλοντος,
την εξάλειψη κάθε έχθρας, την προσήλωση στη δημιουργία ευημερίας για όλους,
που κάποια στιγμή θα κάνει όντως ίσες, έτσι όπως εμφανίζονται στο πλατό, τη
φτωχή Αλβανία και την πλούσια Σουηδία. Φυσικά, πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να
χαρούν αυτή την ελαφρότητα, προτιμούν να κολλάνε στην πικρή πλευρά των
πραγμάτων, να πιστεύουν ότι τα χάσματα δεν γεφυρώνονται με τέτοιες γιορτές.
Ίσως έχουν δίκιο, ή προτιμούν τα χάσματα, το βάθος των χασμάτων.