Tο ταξίδι στη… δουλειά

Στους εργαζομένους οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να κάνουν ολόκληρο ταξίδι
προκειμένου να φτάσουν στη δουλειά τους αναφέρεται ο κ. Γεώργιος Ριζόγλου, από
τη Νέα Ιωνία:

«Τώρα περισσότερο παρά ποτέ είναι κατάλληλη η στιγμή για να τεθεί και αυτό το
θέμα μεταξύ των άλλων εργασιακών θεμάτων που τίθενται. Και λέω τώρα, δεδομένου
ότι σε λίγο θα έχουμε τους εργαζομένους – λάστιχο, με αφορμή τα ελαστικά
ωράρια εργασίας, τα οποία θα έχουν δυσμενείς επιπτώσεις στην οικογενειακή,
κοινωνική, προσωπική και οικονομική ζωή των εργαζομένων αλλά και στην
ψυχολογία τους.

Πέρα από αυτές τις δυσμενείς επιπτώσεις, ο εργαζόμενος θα έχει πλέον να
αντιμετωπίσει και τον αυξημένο κίνδυνο ατυχήματος σε καθημερινή βάση,
δεδομένου ότι, εκτός του ότι ήδη έχει εντατικοποιηθεί η εργασία, ένας άνθρωπος
που επί 12ωρο είναι συνέχεια στο πόδι – όπως λέγεται -, εκ των πραγμάτων θα
εξουθενώνεται και θα κουράζεται, τόσο ψυχικά όσο και σωματικά και άρα
διατρέχει αυξημένο κίνδυνο ατυχήματος, από τον οποίο δεν υπάρχει τρόπος να
προστατευθεί, έστω κι αν μεσολαβεί ένας εύλογος χρόνος ανάπαυσης.

Επειδή κανένας δεν έχει αναφερθεί στην περίπτωση αυξημένου κινδύνου ατυχήματος
με αφορμή το 12ωρο, εγώ θέλω να θέσω τα παρακάτω ερωτήματα:

* Πώς προστατεύεται ο εργαζόμενος που επί 12ωρο θα πρέπει να προσφέρει τις
υπηρεσίες του, σε μια εποχή που ήδη η εντατικοποίηση της εργασίας είναι
δεδομένη. Ποια ασφαλιστική κάλυψη του προσφέρεται και ποια μέτρα θα ληφθούν;

* Πώς προστατεύεται ο εργαζόμενος στην περίπτωση που ο τόπος κατοικίας του
είναι μακριά σε σχέση με τον τόπο εργασίας του και εξαιτίας αυτού δηλώσει
αδυναμία να απασχοληθεί σε 12ωρη βάση; Πώς προστατεύεται μέσα από τις
Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας;».