3.577 επιχειρήσεις με… ξένο αφεντικό

«Στη δουλειά δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις, αρκεί να γίνεται σωστά», τονίζει ο κ. Ανδρέας Αρίφι, από την Αλβανία, ο οποίος διατηρεί επιχείρηση επιδιόρθωσης ενδυμάτων στην Αθήνα

«Τις πρώτες ημέρες που άρχισα να εργάζομαι στο γραφείο ήμουν επιφυλακτική,
εξαιτίας του γεγονότος ότι ο εργοδότης μου είναι Ινδός. Στην πορεία ο ίδιος
φρόντισε, μαζί με τους άλλους συνεργάτες του, να δημιουργήσουν πολύ καλό
κλίμα, με αποτέλεσμα να μην έχω κανένα πρόβλημα». H κ. Έλενα Κουράκου
εργάζεται στο ναυτιλιακό γραφείο που διατηρεί ο κ. Μαγκάρ Γκάντι, από την
Ινδία, στον Πειραιά. Οι αρχικές της επιφυλάξεις υποχώρησαν γρήγορα και όπως
λέει αισθάνεται το ίδιο, σαν να ήταν ο εργοδότης της Έλληνας. Ύστερα από
πολλά χρόνια εργασίας στην Ελλάδα, δεν είναι λίγοι οι μετανάστες που
αποφασίζουν να κάνουν το μεγάλο βήμα ανοίγοντας τη δική τους επιχείρηση.
Σύμφωνα με στοιχεία του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθήνας, το 2003 τα
εγγεγραμμένα μέλη άλλης εθνικότητας άγγιζαν τους 3.577, με την πλειονότητα
(1.866) να είναι Αλβανοί. Οι περισσότεροι εκτός από τα γραφειοκρατικά εμπόδια
που έπρεπε να ξεπεράσουν είχαν και αυτό της εύρεσης προσωπικού.

«Αρκετοί Ινδοί μού λένε πως δεν τους πληρώνουν οι εργοδότες τους, παρά το ότι εργάζονται πάρα πολλές ώρες. Εγώ ευτυχώς είχα εργαστεί για έναν Έλληνα κηπουρό, ο οποίος ήταν ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου», λέει ο κ. Ραβί Κουμάρ, από την Ινδία.

Ο κ. Γκάντι στάθηκε τυχερός, καθώς τις «συστάσεις» ανέλαβαν φίλοι και γνωστοί
και σήμερα απασχολεί δύο Έλληνες εργαζόμενους. Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με
όλους. «Το 2000 άνοιξα το κατάστημά μου με επιδιορθώσεις ενδυμάτων. Έβαλα μια
αγγελία αναζητώντας μία ράφτρα. Ήρθαν πολλές Ρωσίδες, Αλβανίδες και μόλις δύο
Ελληνίδες», λέει στα «NEA» ο κ. Ανδρέας Αρίφι, από την Αλβανία. Τελικά
προσέλαβε τη μία Ελληνίδα, με την οποία όσο καιρό συνεργάστηκαν διατήρησαν
άριστες σχέσεις. Πάντως, όπως σημειώνει, και εκείνος είχε πολύ καλή
αντιμετώπιση από τον Έλληνα εργοδότη του, στην επιχείρηση του οποίου εργάστηκε
για πέντε χρόνια. «Στη δουλειά δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις, αρκεί να
γίνεται σωστά», τονίζει.

«Τις πρώτες ημέρες που άεχισα να έρχομαι στο γραφείο ήμουν επιφυλακτική. Στην πορεία οι ίδιοι φρόντισαν να μου δημιουργήσουν ένα πολύ καλό κλίμα ώστε να μην έχω κανένα πρόβλημα», τονίζει η κ. Έλενα Κουράκου, που εργάζεται στο ναυτιλιακό γραφείο του κ. Μαγκάρ Γκάντι

Για την κ. Έλενα Κουράκου το συμπέρασμα είναι ένα: «Σε κάθε επάγγελμα υπάρχουν
καλοί και κακοί εργοδότες. Δεν παίζει ρόλο αν είναι Έλληνες ή ξένοι».

Δύσκολες οι επιχειρήσεις.

«Στο κατάστημά μου δύσκολα θα εργαζόταν κάποιος Έλληνας, αφού οι περισσότεροι πελάτες είναι Ινδοί, Πακιστανοί ή από το Μπανγκλαντές» λέει στα «NEA», ο κ. Δημήτριος Σινκ Γκουρντίπ, που έχει κατάστημα τροφίμων

Οι μετανάστες που κάνουν τα δικά τους επιχειρηματικά βήματα έχουν να
αντιμετωπίσουν – όπως όλοι – τη γραφειοκρατία. «Στην Ελλάδα είναι πάρα πολύ
δύσκολο να ξεκινήσει κανείς δική του δουλειά. Το μεγαλύτερο είναι η
γραφειοκρατία. Γι’ αυτό και πάρα πολύς κόσμος φεύγει», λέει ο κ. Γκάντι. Όπως
συμπληρώνει, τα αποδεικτικά που χρειάζονται και τα χρήματα που ζητούνται –
νομίμως ή παρανόμως – για την έκδοσή τους, τους εξαντλούν.

Όπως λένε, μάλιστα, κάποιοι έχουν χάσει ολόκληρες περιουσίες μέχρι να
καταφέρουν να εξασφαλίσουν όλες τις απαραίτητες άδειες. Άλλοι δεν πρόλαβαν καν
να λειτουργήσουν την επιχείρησή τους. «Έχασα όλη μου τη ζωή. Ήθελα να ανοίξω
ένα κινέζικο εστιατόριο, για το οποίο έδωσα περίπου 36.000 ευρώ, όμως δεν τα
κατάφερα και το έκλεισα». Το όνειρο του κ. Ραβί Κουμάρ, από την Ινδία, έσβησε
κατά τη διάρκεια της αναμονής του Υγειονομικού για την έκδοση της άδειας
λειτουργίας.