Θεατρική τέχνη…

Κάνει τη δουλειά που εκτιμώ περισσότερο στο ελληνικό θέατρο. Αλλά φιλτέρα η
αλήθεια. Μιλάω για τον Λευτέρη Βογιατζή και την κακή συνήθειά του να κάνει
πρόβα «κολλητά» πριν από κάθε παράσταση. Σεβάσμια φίλη μου, που την
εμπιστεύομαι, πήγε να δει το «Bella Venezia» του Γιώργου Διαλεγμένου στην οδό
Κυκλάδων. Προπωλημένα όλα τα εισιτήρια – δικαίως, πρόκειται για θέατρο
εξαιρετικό. Προγραμματισμένη για τις οκτώ η παράσταση – δύσκολη μέρα, με
πορείες και κυκλοφοριακά προβλήματα, που όλοι θα ταλαιπωρήθηκαν για να φτάσουν
στην ώρα τους. H πόρτα του θεάτρου άνοιξε τις οκτώ παρά δέκα. Μέσα έκαναν
πρόβα. Ώς τότε στοιβαγμένοι όλοι στα στενά πεζοδρόμια της στενής Κυκλάδων,
ανάμεσα σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα, κινούμενα αυτοκίνητα και σπασμένες πλάκες.
Και κατόπιν, ο ένας πάνω στον άλλο, όρθιοι, κάθιδροι – ώσπου να αρχίσουν οι
παραστάσεις εκεί, πιάνουν οι ζέστες… – να ασφυκτιούν στο φουαγιέ που
ουσιαστικά ένας στενός διάδρομος είναι, με πέντε – έξι καθίσματα όλα κι όλα. H
πόρτα της αίθουσας άνοιξε στις οκτώ και πέντε. Και η παράσταση άρχισε στις
οκτώμισι. Μέσα στη γενική δυσαρέσκεια. Μια παράσταση δυόμισι ωρών χωρίς
διάλειμμα που την παρακολουθείς χωρίς να μπορείς να απλώσεις τα πόδια σου.

… και ταλαιπωρία

Ας το προσέξει καλά ο Λευτέρης Βογιατζής. Γιατί μερικές φορές οι άνθρωποι της
τέχνης χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα… Και στην – πολύ δύσκολη –
πραγματικότητα που ζούμε, καλές οι θυσίες για την τέχνη αλλά όχι και πρόσθετα
«καψώνια»… Εν ολίγοις, αυτό που ο θεατής θα δει στην Κυκλάδων και που πάντα
είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον δεν «αθωώνει» τον κ. Βογιατζή για την υπόλοιπη
ταλαιπωρία. Θέλει να κάνει πρόβα πριν; Δικαίωμά του. Αλλά ας την σταματάει
μισή ώρα πριν από την παράσταση. Διότι διαφορετικά αυτό μπορεί να εκληφθεί ως
αδιαφορία και ως αγένεια προς τον κόσμο που τον στηρίζει.