Aυτοκρατορία βίας και αμαρτίας

Κλάιβ Όουεν και Μπενίτσιο ντελ Τόρο στο φαντασμαγορικό «Sin City»

Μπροστά σ’ αυτό το ασπρόμαυρο κόμικς νουάρ του Φρανκ Μίλερ, το «Pulp fiction»
είναι για νεογέννητα μωρά. Απόλυτο, βίαιο, εφιαλτικό, μαύρο, ανατριχιαστικό
και προφητικά εμβληματικό. Και για τη μετα-μεταμοντέρνα Τέχνη και για τη
μελλοντική κοινωνία. Στην θέση του Εμίρ Κουστουρίτσα θα του έδινα τον Χρυσό
Φοίνικα. Και στη θέση του Κουέντιν Ταραντίνο θα παραχωρούσα τον θρόνο της
πρωτοπορίας στον πρώην μαθητή του Ρομπέρτο Ροντρίγκεζ!

Με λίγες λέξεις: χαρτί που ιδρώνει και σκοτώνει. Χαρτί επειδή το σύμπαν αυτής
της μοναδικής, μέχρι στιγμής, καθηλωτικής «στιγμής» του φεστιβάλ είναι μία
κατά γράμμα και ουσία μεταγραφή σε κινούμενη εικόνα του ομότιτλου κόμικς
βιβλίου του ιδιοφυούς Φρανκ Μίλερ. Και «ιδρωμένο και φονικό» επειδή, αν και
ψεύτικο, εξωπραγματικό, μοιάζει να είναι απίστευτα ρεαλιστικό!

Συμφωνώ με τον Φράνσις Φορντ Κόπολα, ο οποίος μόλις είδε το νεότευκτο,
προσωπικό στούντιο του Ροντρίγκεζ αναφώνησε με ενθουσιασμό «αυτό είναι το
όνειρό μου». Νέα τεχνική, νέος (αμερικανικός) κινηματογράφος, νέες προοπτικές.
Ο συνδυασμός τού green screen με τα «δάχτυλα» του Ροντρίγκεζ είναι ικανός να
μεταμορφώσει την Παπαρίζου σε Μονρόε και τη Μονρόε σε Βουγιουκλάκη. Ένας
συνδυασμός που καταλήγει στην εξής, περίπου, πρωτοφανή ευρεσιτεχνία:
σκεπτόμενος, ανθρώπινος κομπιούτερ δισεκατομμυρίων Gigabite!

Έτσι – για πρώτη γεύση -, ο Μίκι Ρούρκ μετασχηματίζεται σε γοητευτικό κτήνος.
Ο Κλάιβ Όουεν σε αμείλικτο προστάτη-ιππότη των «ελεύθερων» γυναικών. Ο
Μπενίτσιο ντελ Τόρο σε ανθρωποφάγο χάκερ. Ο Μπρους Γουίλις σε Χάμφρεϊ
Μπόγκαρτ. Και ένα μπουκέτο θηλυκών (Τζέσικα Άλμπα, Ντέβον Αόκι, Ροζάριο
Ντόσον, Μπρίτανι Μέρφι, Νίκι Κατ και και και…) σε κολασμένο τοπίο
σεξουαλικών πειρασμών. Κοντά σ’ αυτά, αυτοκίνητα να χοροδοπηδούν, σίδερα της
φυλακής να γκρεμίζονται και πιστόλια να «φτύνουν» σφαίρες. Το όνειρο της
πιτσιρικαρίας έγινε πραγματικότητα. Οι χάρτινες εικόνες του κόμικς (που
δημιούργησε ο Φρανκ Μίλερ το 1991) χορεύουν μπροστά σου ζωντανές και καυτές!

Κι αν ρωτήσεις τι «βλέπει» ο ποιητής, θα σου φύγει το τσερβέλο: οι ιεράρχες
των Ευαγγελιστών να απολαμβάνουν ανθρωποφαγία ιεροδούλων από αφασικούς χάκερ.
Διεφθαρμένοι μπάτσοι να λειώνουν κρανία περαστικών. Και κυνικοί δημόσιοι
λειτουργοί να απάγουν – για να ασελγήσουν – μικρά κορίτσια. Οι αμαρτίες της
«Αμαρτωλής πόλης» ξεπερνούν τη φαντασία ακόμα και του Εωσφόρου.

Πριν από είκοσι χρόνια, αυτή η ακραία και τόσο καταιγιστική βία θα είχε
αποκεφαλιστεί ακόμα και από τη σκανδιναβική λογοκρισία. Σήμερα θεωρείται
artistic event: «Αναμενόμενη και φυσική κατάληξη της αληθινής, περιρρέουσας,
ανεξέλεγκτης βίας» (λέει ο master εγκέφαλος της «αμαρτίας» Φρανκ Μίλερ).

Έχετε συμβάλει κι εσείς!

«A, κατάλαβα. Είστε της θεωρίας “ο X πίθηκος μιμείται τον Ψ πίθηκο”. Αν είναι
έτσι, τότε εξηγήστε μου το γεγονός γιατί οι Ιάπωνες με τον πιο βίαιο
κινηματογράφο στον κόσμο έχουν ελάχιστη εγκληματικότητα σε σχέση με τις ΗΠΑ.
Μας αρέσει δεν μας αρέσει, έτσι συνέβαινε πάντα. Ο πυρήνας της αρχαίας, της
κλασικής και της σύγχρονης δραματουργίας είναι η βία. Αυτός είναι ο “κόσμος”
μου, αυτό θέλω να κάνω, αυτό θα κάνω».

E, τότε στη θέση του X πιθήκου να βάλουμε τις βίαιες ταινίες και στη θέση
του Ψ την εγκληματικότητα της κοινωνίας!

Ροντρίγκεζ: «Ψυχραιμία. H συγκεκριμένη βία είναι “χάρτινη”, εντελώς
εξωπραγματική και πολύ αρτίστικη. Το φιλμ νουάρ στην πιο ακραία του μορφή».

Μίλερ: «Περισσότερη και μάλιστα εντελώς ρεαλιστική είναι η βία από το
“Βαθύ λαρύγγι” και την ίδια, με τη δική μου, βία μπορεί κανείς να συναντήσει
ξεφυλλίζοντας Μίκι Μάους για μωρά».

ΝΤΕΝΙΣ ΧΟΠΕΡ

Τα ζόμπι και ο Ράμσφελντ

Είδα μισή ώρα από το ανολοκλήρωτο «Land of the dead» («H χώρα των νεκρών»),
του απίστευτου ζογκλέρ του τρόμου Τζορτζ Ρομέρο, και έπαθα πανικό. Χωρίς
περιστροφές, ο πατριάρχης των ζόμπι βγάζει γλώσσα και με λόγια που στάζουν
δηλητήριο «φαρμακώνει» τη συμμορία. Στα ίσα: τα ζόμπι είναι οι Βιετναμέζοι, οι
Ιρακινοί, το προλεταριάτο, όλοι οι φτωχοί. Και οι ζωντανοί που τους εξοντώνουν
(υπό το γενικό πρόσταγμα του αρχηγού τους Ντένις Χόπερ) αποτελούν τη «συμμορία
του Λευκού Οίκου»! Όμως, το πιο απίστευτο και εντελώς αληθινό είναι ο ίδιος ο
Χόπερ. Ο easy rider θαυμαστής τού Ράμσφελντ. Ιδού, αν δεν πιστεύετε, το
αμαρτωλό απόσπασμα από μια προσωπική, με αυτόν, στιχομυθία.

Για να παίξεις καλά τον ρόλο σου αντέγραψες τον Ράμσφελντ (ρωτάω αφελώς);

«Τι θέλεις να πεις; Ότι είναι κακός;» (με αγριεμένο βλέμμα).

Τι είναι;

«Ένας σκληρά εργαζόμενος πολιτικός. Ευτυχώς που έχουμε μερικούς τέτοιους να
προστατεύουν την ανοιχτή μας κοινωνία».

Και η Ευρώπη είναι ανοιχτή…

«Μόνο όσο υπάρχουμε εμείς. Σε άλλη χώρα, με τις αμαρτίες που έχω διαπράξει στη
ζωή μου, θα σάπιζα τώρα στη φυλακή. Το μοναδικό πρόβλημα είναι ο εμφύλιος
πόλεμος που μου έχει κηρύξει η γυναίκα μου στο κρεβάτι μας. Εκείνη με τους
Δημοκρατικούς, εγώ με τον Μπους»!

Απορείτε; Για κοιτάξτε γύρω σας και μετρήστε τους «ξένοιαστους καβαλάρηδες»
που κατέβηκαν από τα επαναστατικά «παπάκια» για να μπουν στα δεξιά… μερσεντάκια!

INFO

Το «Sin City» θα προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες στις 23 Ιουλίου.