Στη Λευκάδα «χορεύουν τα κόκκινα» και οι μνήμες

«Χορεύουν τα κόκκινα», ήταν το κάλεσμα του κομπέρ, για να ανέβουν στην πίστα
όσα ζευγάρια στο αποκριάτικο «Πάνθεον» της Λευκάδας είχαν στο πέτο ένα μικρό
κομμάτι κόκκινο ύφασμα που το καρφίτσωναν στην είσοδο για να μη γίνεται
συνωστισμός στην πίστα. Το σύνθημα μπορεί να μην ακούγεται πια και η παλιά
Λευκάδα να χάθηκε, αλλά ο δημοσιογράφος Ηλίας Γεωργάκης το επέλεξε ως τίτλο
του τέταρτου βιβλίου του, επειδή οι μνήμες «όρθιες, αντρειωμένες, περήφανες
στέκουν».

Οι μνήμες αποτελούν το ένα μέρος της πρώτης ύλης του βραβευμένου δημοσιογράφου
στο «Χορεύουν τα κόκκινα» (Εκδ. Άγκυρα). Το άλλο είναι ο έρωτας, η μοναξιά, το
άγχος της ύπαρξης, οι ανθρώπινες σχέσεις, η αποξένωση – «αντί για χέρια
σηκώνουμε κεραίες στον ουρανό, για να βλέπουμε καλύτερα τη μοναξιά μας»,
γράφει – η ματαιότητα της επιδίωξης τής «καλής ζωής», που έχει κάνει τα χάπια
να «αντικαταστήσουν τα όνειρα» και τη ζωή μας «να προωθείται μαζί με την κλήση
του κινητού».

Το πρώτο μέρος του βιβλίου αποτελείται από συλλογή κειμένων του που
δημοσιεύθηκαν στα «NEA», την εφημερίδα στην οποία εργάζεται ο δημοσιογράφος
περισσότερο από μια 20ετία, καθώς και κείμενα αφιερωμένα σε φίλους που
χάθηκαν. Στο δεύτερο μέρος αναλαμβάνει ο ποιητής Ηλίας Γεωργάκης – έχει
εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές – με στίχους για τη ζωή και τον έρωτα, για
τις «καλημέρες στις οποίες ελπίζουμε». Και βέβαια, στίχοι για τη Λευκάδα, η
οποία είναι μόνιμο σημείο αναφοράς και «χορηγός ονείρων» του συγγραφέα
(«Λευκάδα μάνα, παραμάνα, στο πανωφόρι τη χειμωνιά. Λευκάδα κόρη, γλάρος στην
πλώρη, στο ξεροβόρι μια αγκαλιά»).

H τέταρτη λογοτεχνική αναζήτηση του Ηλία Γεωργάκη έχει ατμόσφαιρα ρεμβασμού
και μια διάθεση μελαγχολίας. Ίσως, επειδή, παρά τη σκληρή καθημερινότητα της
δικής του δουλειάς, ο συγγραφέας δεν χάνει την ευαισθησία του: κοιτάζει γύρω
με τρυφερότητα και έγνοια και παραμένει «κολλημένος με την ελπίδα»…