Kυβέρνηση λύκων

ΑΓΕΛΗ λύκων, που σε κάθε ευκαιρία αλληλοσπαράσσονται, αρχίζει να
θυμίζει η κυβέρνηση Καραμανλή. Ο Πρωθυπουργός έκανε Υπουργικό Συμβούλιο για να
φέρει τους υπουργούς του γύρω από το ίδιο τραπέζι. Τους μίλησε μάλιστα για
ενότητα. Όχι πως ίδρωσε το αυτί κανενός!

Παρά τις συστάσεις για ομόνοια, ο Καραμανλής έχει σημαντικό μέρος ευθύνης.
Κορυφαίος υπουργός συνοψίζει το στυλ ηγεσίας του Πρωθυπουργού στη φράση:
«Βρείτε τα μεταξύ σας κι ελάτε μετά να μου πείτε…». Δηλαδή, ο Καραμανλής
συνηθίζει να μην παρεμβαίνει σε πρώτη φάση, αφήνοντας τους υπουργούς να
συνεννοηθούν μεταξύ τους. Υποτίθεται ότι πρόκειται για «συναινετικό» τρόπο
διοίκησης. Το αποτέλεσμα όμως είναι τα περισσότερα εκ των συναρμοδίων
κυβερνητικών στελεχών να έχουν γίνει μαλλιά-κουβάρια.

ΓΙΑΤΙ πολιτεύεται έτσι ο Πρωθυπουργός; Οι ερμηνείες είναι πολλές. Για
να μη φθείρεται ο ίδιος. Ή γιατί τον πλήττει η καθημερινή κυβερνητική
διαχείριση. Μια τρίτη, πιο Μακιαβελική εξήγηση, διαβλέπει στην πρωθυπουργική
αποστασιοποίηση μια πολιτική υστεροβουλία. Λέγεται πως «αν στην κυβέρνησή του
ο Καραμανλής ανέχεται αντικρουόμενες απόψεις, τότε η N.Δ. καταφέρνει να
καλύψει ευρύτερο φάσμα της κοινής γνώμης».

Σύμφωνα με την καχύποπτη αυτή λογική, «ο Παυλόπουλος προωθεί τον νόμο για τον
βασικό μέτοχο, αλλά ο Σουφλιάς είναι εναντίον. Ο τραχύς κομματικός Μεϊμαράκης
λειτουργεί ως αντίβαρο στον Ρουσόπουλο, που δεν είναι σπλάγχνο της N.Δ. Ο
εργατοπατέρας Παναγιωτόπουλος συμπληρώνει τον πιο φιλελεύθερο Αλογοσκούφη, που
σπρώχνει για αλλαγές στο Εργασιακό και για λύση στο Ασφαλιστικό».

Είναι μια Δαρβινική προσέγγιση, που έχει ως αποτέλεσμα τη φθορά του πολιτικού
προσωπικού. Ελάχιστοι πλέον εντός κυβέρνησης έχουν σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ
τους. Και ουδείς είναι διατεθειμένος να αναλάβει το πολιτικό κόστος που
συνεπάγεται μια μείζων πρωτοβουλία, όταν ξέρει ότι όλοι οι άλλοι θα τον
αδειάσουν στην πρώτη στροφή.

H ΑΛΗΘΕΙΑ είναι πως διεθνώς η πολιτική κουλτούρα της συντηρητικής
παράταξης έχει μεγάλη δόση οπορτουνισμού. Οι εμφύλιοι πόλεμοι της γαλλικής
Δεξιάς είναι διάσημοι. Τη δεκαετία του ’70 ο Ζακ Σιράκ υπονόμευσε ως
πρωθυπουργός τον τότε πρόεδρο Ζισκάρ Ντ’Εστέν, με αποτέλεσμα να ηττηθεί αυτός
το 1981 από τον σοσιαλιστή αντίπαλό του Φρανσουά Μιτεράν. Έτσι όμως άνοιξε ο
δρόμος για να γίνει μια μέρα πρόεδρος ο Σιράκ.

Στη Βρετανία, οι βαρόνοι του Συντηρητικού Κόμματος είθισται να ανατρέπουν
νύχτα τον αρχηγό. Έγινε με τη Μάργκαρετ Θάτσερ. Επαναλήφθηκε με τον Ουίλιαμ
Χέιγκ και τον Ίαν Ντάνκαν Σμιθ. Όσο γι’ αυτά που έκανε παρασκηνιακά το 2000 ο
Τζορτζ Μπους στον αντίπαλό του για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών Τζον Μακέιν,
ούτε λέγονται ούτε γράφονται.

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, το στυλ Καραμανλή, προϊόν αμέλειας ή δόλου,
επιτείνει τις παθολογίες της N.Δ. όπου οι πισώπλατες μαχαιριές ήταν πάντα
τρόπος ζωής. Κάποιοι υπουργοί θα ήθελαν να τον δουν να βάζει τάξη, «να
καθαρίσει κάποιον για να παραδειγματισθούν οι υπόλοιποι». Ωστόσο, ο Καραμανλής
δοκίμασε τους πολιτικούς αποκεφαλισμούς ως νέος αρχηγός το 1998. Διέγραψε έξι
σε ένα βράδυ και πέρασε τα επόμενα έξι χρόνια προσπαθώντας να τους φέρει σιγά
σιγά ξανά μέσα.

H λύση δεν είναι οι αποκεφαλισμοί, αλλά η σύνθεση. Και είναι σε αυτό που ο
νέος Πρωθυπουργός φαίνεται προς το παρόν να υστερεί.