Διαστάσεις London’s burning

Γκρίνια στους Εργατικούς, ζόφος στους Συντηρητικούς, μια μιζέρια είναι η
πολιτική σκηνή της Βρετανίας. Αλλά υπάρχει και η άλλη όψη, ενθουσιώδης,
δημιουργική, εκρηκτική. Τριάντα χρόνια μετά την εμφάνιση του πανκ, το Λονδίνο
καίγεται ξανά.

Πητ Ντόχερτυ: ο γκουρού της νέας ροκ σκηνής της Αγγλίας ανακατεύεται με το πλήθος σε μια συναυλία κατά του ρατσισμού που έγινε την Πρωτομαγιά στο Trafalgar Square

H μεγάλη στροφή, όπως και τότε, έγινε με ένα συγκρότημα από τη Νέα Υόρκη. H
εμφάνιση των Strokes στις αρχές του 2001 έδειξε στη νεολαία του Λονδίνου ότι
το ροκ εντ ρολ είναι ζωντανό, είναι σέξι και πολύ πιο νεανικό από την ανώνυμη
χορευτική μουσική που βάζουν οι DJ σε διάφορα απαστράπτοντα σούπερ-κλαμπ. Το
ηλεκτροσόκ που προκάλεσε το συγκρότημα αυτό ήταν ανάλογης ισχύος με αυτό που
είχαν προκαλέσει οι Ramones στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Το 2002, η
εταιρεία κατασκευής ενισχυτών Marshall ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε ρεκόρ
πωλήσεων. H μουσική ερχόταν ακόμη από την άλλη πλευρά των συνόρων: οι σελίδες
του ειδικευμένου μουσικού περιοδικού New Musical Express ανέφεραν
ονόματα όπως οι Hives (Σουηδία), οι Datsuns (Νέα Ζηλανδία), οι Vines
(Αυστραλία) και οι White Stripes (Ηνωμένες Πολιτείες). Υπήρχε όμως κι ένα
βρετανικό συγκρότημα. Λεγόταν Libertines και το σινγκλ που είχε βγάλει τον
Ιούνιο εκείνης της χρονιάς με τίτλο What Α Waster είχε συγκινήσει και είχε
ταρακουνήσει.

Οι στιχουργοί και τραγουδιστές Πητ Ντόχερτυ και Καρλ Μπάρατ είχαν καταλάβει
ένα χώρο στο Ηστ Εντ και τον είχαν βαφτίσει ειρωνικά «αίθουσες της Αλβιώνας».
Από εκεί πέρασαν άνθρωποι σαν τον Ντόμινικ Μάστερς του συγκροτήματος The
Others, που θα έγραφε αργότερα ένα τραγούδι για τον Ντόχερτυ με τίτλο Stan
Bowles, από το όνομα ενός παλιού παίκτη της Κουήνς Παρκ Ρέιντζερς που έχασε
όλη του την περιουσία στον τζόγο. Ή σαν τον Βόλφμαν, έναν ηρωινομανή που θα
συνεργαζόταν δύο χρόνια αργότερα με τον Ντόχερτυ στη μεγάλη επιτυχία For
Lovers. H πιο συμβολική παρουσία όμως, γράφει στη Λιμπερασιόν ο
αρχισυντάκτης του New Musical Express Άλεξ Νήντχαμ, ήταν εκείνη του Μικ
Τζόουνς, παλιού κιθαρίστα των Clash. H γέφυρα ανάμεσα στο παλιό και το
καινούργιο είχε στηθεί. Όπως οι Clash μυθοποίησαν τη βρετανική πρωτεύουσα με
το θρυλικό London Calling, έτσι και οι Libertines προκάλεσαν έκρηξη με το
τραγούδι τους για την Cally Road, την Caledonian Road, έναν από τους πιο
περιθωριακούς δρόμους της πόλης.

Ακολούθησαν οι γνωστοί καβγάδες, βεντετισμοί και υστερίες που συμβαίνουν
συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Ο Ντόχερτυ πήγε φυλακή επειδή διέρρηξε το
σπίτι του Μπάρατ υπό την επήρεια ναρκωτικών, τα ταμπλόιντ έπεσαν να τον φάνε,
αλλά οι συναυλίες έγιναν και πάλι της μόδας, τα συγκροτήματα πολλαπλασιάζονται
πια σαν τα μανιτάρια, τα κορίτσια σκίζουν ξανά τα ρούχα τους και στις
σκοτεινές σάλες των παμπ του Ηστ Εντ υπάρχει και πάλι η αίσθηση ότι όλα είναι
δυνατά, όπως το 1977 στο θρυλικό Roxy. Οι Libertines διαλύθηκαν, αφού πρώτα
απελευθέρωσαν μια ολόκληρη γενιά.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com