ANAΛΩΣIMA Tα πρώτα εξήντα χρόνια

Επί εξήντα χρόνια, δεν το γιορτάσαμε αρκετά το τέλος του Πολέμου. Δεν την
είχαμε τη γιορτή στο συναξάρι των επετείων, των ευκαιριών για αναμνήσεις,
πανηγύρια και σημαιοστολισμούς. Γιορτάζουμε το δικό μας «Όχι» στις 28
Οκτωβρίου, την έναρξη του Πολέμου κατά κάποιο τρόπο· ξεχνάμε να χαρούμε
τελετουργικά για το τέλος του. Όμως, όσοι μεγαλώσαμε τις δεκαετίες του ’50 και
του ’60, ανασάναμε την ευτυχία αυτή μέσα από τις πρόσφατες – ακόμα τότε –
αναμνήσεις των γονιών μας, μέσα από την ατμόσφαιρα της αισιοδοξίας που
βασίλευε, και πηγή είχε την ειρήνη. Ειρήνη με όλα της τα προβλήματα, με τις
συνέπειες του Εμφυλίου στην Ελλάδα, με στερήσεις σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες,
με τις ψυχροπολεμικές απειλές στην καθημερινή ζωή, αλλά και με κάτι που δεν
υπήρχε ίσως ποτέ τόσο δυνατό έως εκείνη τη στιγμή στις Ιστορίες των ανθρώπων:
τη σοφία και την απόφαση να κρατηθεί η ειρήνη αυτή, ως αγαθό υπέρτατο και
ανεκτίμητο, πάνω από εθνικές πίκρες και εθνικά συμφέροντα. Αυτή η σοφία και
αυτή η απόφαση οδήγησαν σιγά σιγά τα ευρωπαϊκά κράτη να προσπαθήσουν να
ενωθούν, ξεπερνώντας τα παρελθόντα τους τα ένδοξα και τα μη ένδοξα. Οι
Γερμανοί την ήττα τους π.χ., οι Άγγλοι και οι Γάλλοι τη νίκη τους, που δεν
είναι και το ευκολότερο. Είναι κρίμα που δεν έχουμε οργανώσει μέχρι τώρα
εξήντα γιορτές κι εξήντα πανηγύρια για το τέλος του B’ Παγκοσμίου Πολέμου. Που
δεν νιώσαμε εξήντα φορές, εξήντα χρόνια στη σειρά, κομμάτι της Ευρώπης και του
Κόσμου, κομμάτι της ανθρωπότητας που παλεύει να ξεπεράσει την ίδια της την
αδυναμία. Είναι κρίμα, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Εξάλλου, τα πρώτα εξήντα
χρόνια είναι δύσκολα.