Tο αλφαβητάρι της πολιτικής

Τη δεκαετία του ’90, η πιο «χοτ» πολιτική ομάδα ήταν αυτή του Μπιλ Κλίντον. Νικητές το 1992 στις ΗΠΑ, έκαναν μετά τον γύρο της υφηλίου ενισχύοντας τους προοδευτικούς υποψηφίους. Δούλεψαν και για τον N. Μαντέλα στη Νότιο Αφρική

ΚΑΘΕ κυβέρνηση ξεκινά με τη φιλοδοξία να δείξει πως όλα θα αλλάξουν.
Παλιότερα, ένα δημοφιλές πολιτικό τέχνασμα ήταν η εξαγγελία πως εντός «εκατό
ημερών» το πρόγραμμα του κόμματος που έχει έρθει στην εξουσία θα αρχίσει να
εφαρμόζεται με τρόπο ορατό από τους πολίτες. Συνήθως, αυτό δεν συνέβαινε. Εξ
ου και το τρικ έχει εγκαταλειφθεί από καιρό.

Οι «εκατό ημέρες» μπορεί να ήταν υπερφίαλο σύνθημα, ενείχαν όμως και ένα
στοιχείο πολιτικής αφέλειας ή αθωότητας. Εξέφραζαν την αυτοπεποίθηση μιας νέας
κυβέρνησης και την ανυπομονησία της να υλοποιήσει ταχύτατα το καλύτερο μέλλον
που είχε υποσχεθεί προεκλογικά.

Το παράδοξο είναι πως η κυβέρνηση Καραμανλή ασχολήθηκε ελάχιστα με το μέλλον.
Ύστερα από δεκατέσσερις μήνες διακυβέρνησης και μια αμήχανη εμφάνιση στη ΔΕΘ,
παραμένει ασαφές πού θέλει να οδηγήσει ο νέος Πρωθυπουργός την Ελλάδα. Αυτό
δεν είναι τυχαίο. Γιατί τους δεκατέσσερις αυτούς μήνες, η N.Δ. είναι στραμμένη
στο παρελθόν. Από τη δημοσιονομική απογραφή ώς την επίμονη έρευνα στα άπλυτα ή
και τα σιδερωμένα της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ με στόχο την εύρεση σκανδάλων, η νέα
Δεξιά κοιτάζει πίσω.

ΑΠΟ την άποψη αυτή, η απογοήτευση των πολιτών – όπως καταγράφεται
κυρίως στους παράπλευρους δείκτες των δημοσκοπήσεων – είναι απολύτως
κατανοητή. Οι ψηφοφόροι ενδιαφέρονται κυρίως για το μέλλον. Για το τι έχει να
τους δώσει μια κυβέρνηση σε σχέση με το αύριο.

Τη δεκαετία του ’90, η πιο «χοτ» πολιτική ομάδα ήταν αυτή του Μπιλ Κλίντον.
Νικητές το 1992 στις ΗΠΑ, έκαναν μετά τον γύρο της υφηλίου ενισχύοντας τους
προοδευτικούς υποψηφίους. Δούλεψαν για τον N. Μαντέλα στη Νότιο Αφρική, για
τον Τόνι Μπλερ στη Βρετανία, για τον Έχουντ Μπαράκ στο Ισραήλ. Δούλεψαν κρυφά
και για την επανεκλογή του Μπορίς Γιέλτσιν στην Προεδρία της Ρωσίας το 1996.

Ένα μέλος της ομάδας, ο δημοσκόπος Σταν Γκρίνμπεργκ, εκμυστηρεύθηκε κάποτε
στον υπογράφοντα τη σημασία που έχει στην πολιτική η προβολή στο μέλλον.
«Κάναμε την καμπάνια του Μαντέλα στη Νότιο Αφρική, την πρώτη μετά το
απαρτχάιντ. H αυθόρμητη σκέψη μας ήταν να προβάλλουμε τον αγώνα του όλα τα
χρόνια που πέρασε στη φυλακή, να θυμίσουμε πως δεν λύγισε. Όταν κάναμε τα
πρώτα φόκους γκρουπς διαπιστώσαμε έκπληκτοι πως οι Νοτιοαφρικανοί ψηφοφόροι
δεν ενδιαφέρονταν για το παρελθόν. Ήθελαν να μάθουν τι θα έκανε αν γινόταν
πρόεδρος…».

ΜΑΘΗΜΑΤΑ βασικής πολιτικής; H κυβέρνηση Καραμανλή παραμένει ανεπίδεκτη.
Εδώ και έναν χρόνο σερβίρει ένα κοκτέιλ μιζέριας, μισαλλοδοξίας και
καταλογισμού ευθυνών στο «διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ». Μα, το ΠΑΣΟΚ καταψηφίστηκε το
2004. Τι νόημα έχει η διαρκής ενοχοποίησή του από κυβερνητικής καθέδρας; Είναι
από κακή πολιτική αντίληψη; Ή μήπως από κατάλοιπα φθόνου και εμπάθειας που
άφησε στην ηγετική ομάδα της N.Δ. η μακροχρόνια παραμονή στην αντιπολίτευση;

Ούτως ή άλλως, ο Καραμανλής μοιάζει με τον οδηγό που δεν μπορεί να ξεκολλήσει
το βλέμμα του από τον πίσω καθρέφτη. Εξ ου και έχει πέσει έξω στον βασικό
μέτοχο, την οικονομία και κάνα δυο στροφές ακόμη.