ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Aυτοκριτική

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Μιχ. Κουβάτσος, Αχαρνών 273, Αθήνα, γράφει:

«Δημοσιεύθηκαν στον Τύπο τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης (τελευταίο
Ευρωβαρόμετρο). Απάντησαν 24.791 άτομα από τα 25 κράτη-μέλη της E.E. και τα
αποτελέσματα δείχνουν όλα τα θέματα που απασχολούν περισσότερο τους Έλληνες
πολίτες, καθώς και τη γνώμη τους γι’ αυτά. Συγκεκριμένα, οι Έλληνες πολίτες
εμπιστεύονται τους θεσμούς, ως κάτωθι:

α. Στρατός (E.Δ.) σε ποσοστό 82%.

β. Δικαιοσύνη 66%.

γ. Αστυνομία 65%.

δ. Βουλή των Ελλήνων 61%.

ε. Ελληνική κυβέρνηση 50%.

στ. Τύπος – τηλεόραση 41%, 38%, αντιστοίχως.

ζ. Πολιτικά κόμματα (συλλήβδην) 11%.

Οι Έλληνες πολίτες (δείγμα 1.000 πολιτών με προσωπικές συνεντεύξεις) θεωρούν
ότι η ανεργία είναι από τα πιο σημαντικά προβλήματα (69%) που αντιμετωπίζει η
χώρα, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 46%. Δεύτερο πρόβλημα θεωρούν ότι
αποτελεί η οικονομική κατάσταση (39%) και τρίτο η άνοδος των τιμών (ακρίβεια)
23%.

Οι Έλληνες πολίτες έχουν τη χειρότερη γνώμη από κάθε άλλο Ευρωπαίο για την
πολιτική των ΗΠΑ. Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν μια (ακόμη) επιβεβαίωση
προηγούμενων δημοσκοπήσεων που δημοσιεύθηκαν κατά καιρούς και θα πρέπει να
προβληματίσουν τους ταγούς (πολιτικούς που ασκούν, εκάστοτε, την εξουσία) και
τους ιθύνοντες, που προΐστανται στους θεσμούς, για αυτοκριτική, ώστε να
βελτιωθεί η απόδοση τούτων, επ’ ωφελεία του κοινωνικού συνόλου και του Έθνους.

Όσο για τον αντιαμερικανισμό στη χώρα μας, είναι υπαρκτός σε υψηλό ποσοστό και
τούτο εξηγείται από τη συμπεριφορά των ΗΠΑ προς το Έθνος μας (Ελλάδα – Κύπρο)
που, εν προκειμένω, μπορεί να εκφρασθεί και με τους στίχους του λαϊκού μας
βάρδου: “Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας / γιατί τ’ άδικο το ζούμε
μέσα από την κούνια μας…”. Γνωστή η ιστορία σε όλους τους παλαιούς.

Ο ελληνικός λαός ως σύνολο, με τα γνωστά και τα σοβαρά ελαττώματά του και τις
αδυναμίες του, είναι προικισμένος με ικανότητες και προσόντα διά των οποίων
επέζησε ανά τους αιώνες (χιλιάδες χρόνια) και (ενίοτε) εμεγαλούργησε, αλλά
υπέστη και δεινά, για τα οποία (εκάστοτε) τη μεγαλυτέρα ευθύνη (και συμμετοχή)
είχε η ηγεσία του (πολιτική, στρατιωτική, πνευματική)».