H ζωή δεν έχει καλούπια

Ακόμη και το μεγαλύτερο μέγεθος έχει χάρη όταν το ακουμπάει βλέμμα γλυκό (πίνακας του Φερνάντο Μποτέρο)

Χαμογελούν με κέφι, έχουν μπρίο, μοιάζουν ακομπλεξάριστες και με πολύ χιούμορ
– όπως όλοι οι άνθρωποι που χρειάστηκε να φτιάξουν δικό τους κόσμο για να
επιβιώσουν στον κόσμο των υπολοίπων – είναι οι παχουλούλες των πρωινάδικων.

Επιταγή της πολίτικλι κορέκτ ανεκτικότητας. Άλλωστε αυτά τα προγράμματα δεν
απευθύνονται σε κοινό συλφίδων. Οι Ελληνίδες νοικοκυρές τα ‘χουν τα
πιασιματάκια τους. Θέλουν κι αυτές φιγούρες να ταυτιστούν και δεν μπορούν να
το κάνουν με τις ανορεξικές μοντέλες. Ο έξω κόσμος – εκτός γυαλιού – έχει
ποικιλία μεγεθών και ευτυχώς ποικιλία προτιμήσεων.

Μόνο που ο τρόπος με τον οποίο έχει εντάξει στη δική του ομάδα ο
«Πρωινός καφές» την εύχαριν, παχουλή τής παρέας δεν μας δίνει διόλου την
αίσθηση της αποδοχής. Τα αστεία, που και η ίδια προκαλεί, είναι συνήθως γύρω
από το βάρος της. Πόσο τρώει; Πολύ, λέει και η ίδια. Ποια είναι η μοναδική της
ερώτηση; Πότε θα φάμε. Χαριτωμένη, γελαστή με εκείνα τα βροντώδη κακαρίσματα
που θυμίζουν ξέσπασμα ζωής ή, και το εντελώς αντίθετο, γίνεται το επίκεντρο
σχολίων και πλάκας που αφορούν την εμφάνισή της.

Συνήθης μέθοδος ο αυτοσαρκασμός, προκαταλαμβάνει τον «αντίπαλο» και δίνει
εκείνη την ικανοποίηση της περήφανης επιβίωσης σε έναν κόσμο που έχει ατσάλινα
τα καλούπια των μεγεθών. Δυνατό όπλο η σπιρτάδα του χιούμορ, μοιάζει να κάνει
χώρο στην τηλεοπτική εικόνα για διαστάσεις που θεωρούνται απορριπτέες. Χωράμε
όλοι. Αρκεί όσοι έχουν «περισσεύματα» να τα κάνουν θέαμα.

Να τα υποτάξουν στους νόμους του θεάματος, να καταναλωθούν για να μην
απειλήσουν την ισορροπία του συντηρητισμού των μεγεθών και του συντηρητισμού
των συμπεριφορών. Συμπεριφορές που οφείλουν να υπακούουν σε κλισέ τα οποία
εφηύρε η ανάγκη να απαλυνθεί η απόρριψη: μπορεί το μέγεθος να μην είναι
αποδεκτό, είναι όμως η καλή καρδιά, το κέφι και το χιούμορ. Ο εκτός ανορεξικών
καλουπιών οφείλει να είναι ο εκπρόσωπος του καλού, να αποδέχεται και να
υποδέχεται, την ώρα που οι άλλοι, οι καλουπωμένοι, επιλέγουν, έχουν κάθε
δικαίωμα να βάζουν όρια, να απορρίπτουν, να μην ανέχονται, να θυμώνουν, να
ξινίζουν. Γι’ αυτούς υπάρχουν μέτρα, υπάρχουν επιλογές, «ταιριάζουν», δεν
προκαλούν αμηχανία, για τους διαφορετικούς δεν υπάρχει χώρος, εκτός και αν οι
ίδιοι τον διεκδικήσουν με μαλακή υποχωρητικότητα, με αυτοσαρκασμό που θα
διαλύσει την αίσθηση της απειλής.

Και στα πρωινάδικα η απειλή είναι μόνιμη και «παίζει» με τις τροφές,
την απόλαυση και την απαγόρευση.

Στο ένα κανάλι ξεχειλίζουν τα σιρόπια από μια τεράστια τηγανίτα, ξεροψημένη
στο τσιγαριστό λάδι. Στο άλλο πίτες στριφτές με τα αμυλώδη, κρατσανιστά φύλλα
τους, με τα τυριά τους και τα λάδια τους φιγουράρουν όλο υπόσχεση οργιαστικών
γευστικών απολαύσεων.

Πανδαισία. Όοοοοχι! Έρχεται η απαγόρευση από τον διαιτολόγο. Και αυτός
μέρος της ομήγυρης του πρωινάδικου γευστικού πανδαιμόνιου. H απαγόρευση δίπλα
στην υπόσχεση. H επίγεια κόλαση του βουλιμικού. Βλέπε, χόρτασε εικόνα και ράψε
το στόμα. Ειδάλλως; Ιδού το παράδειγμα προς αποφυγήν.

Όλα αυτά ένα καθημερινό όργιο κρυπτορατσιστικών βασανιστηρίων που πλαισιώνουν
την απόλαυση, την επιθυμία, τη συνάφεια, μετατρέποντας ό,τι είναι εν τέλει
ανθρώπινο, φυσικό, αυθόρμητο σε επικίνδυνο που πρέπει να αποφύγουμε για να
«χωράμε» στα αποδεκτά καλούπια του τηλεθεάματος.

Πρωτομαγιάτικος καβγάς

Μόνο στα χέρια δεν πιάστηκαν πρωί πρωί οι καλεσμένοι στην εκπομπή των
Λυριτζή – Οικονόμου (NET) Πολυζωγόπουλος και Ανδρεουλάκος. Θέμα «καυτό» η
αργία της εργατικής Πρωτομαγιάς που λόγω Πασχαλιάς θεωρείται δεδομένη η
μεταφορά της σε ημέρα εργάσιμη. «Δεν είναι αργία, είναι απεργία»
οικειοποιήθηκε το σύνθημα της εργατικής παράδοσης της ημέρας ο εκπρόσωπος της
κυβέρνησης, μεταφράζοντάς το κατά το δοκούν. Αφού δεν είναι αργία και στο κάτω
κάτω πέρασε η 1η Μάη, όλοι θα εργαστούν και όποιος θέλει θα πάει στις
συγκεντρώσεις την ημέρα που θα καθοριστούν.

Ο κίνδυνος ανάγλυφος για όποιον διαθέτει την κοινή λογική, αφού η
δημοκρατία προϋποθέτει – και έχει κατοχυρώσει με αγώνες – την ελευθερία της
συμμετοχής σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Αλίμονο αν ο εργαζόμενος βασίζεται
στην ανοχή του εργοδότη για να τιμήσει την ημέρα απεργώντας, ενώ άλλοι
συνάδελφοί του ενδεχομένως δεν το πράξουν. Αίφνης, το κορυφαίο δικαίωμα του
εργαζομένου γινόταν από δεδομένο της δημοκρατίας διακύβευμα συγχυσμένων
πολιτικά καιρών. Ούρλιαζε ο Πολυζωγόπουλος, αντι-ούρλιαζε ο Ανδρεουλάκος, που
ανέσυρε επιχειρήματα του τύπου και «εσείς όταν ήσασταν κυβέρνηση είχατε
ευνοήσει τους επιχειρηματίες». «Είστε φιλοχουντικός», του απαντούσε ο
Πολυζωγόπουλος. Μπάχαλο, που ολοκληρώθηκε με το τηλεοπτικό ενσταντανέ της
διακριτικής, πλην επίμονης, παρέμβασης Οικονόμου: «Μα, είπατε τον υπουργό
φιλοχουντικό;» που άφησε το νόημα του επιχειρήματος να πλανάται το μόνο καθαρό
πάνω από την ιδεολογικοπολιτική σύγχυση του κ. υπουργού.