Έζησαν τρώγοντας τσούχτρες!

Δύο φίλοι, ηλικίας 15 και 17 ετών. Ξεκίνησαν με ένα μικρό ιστιοφόρο να
ψαρέψουν καρχαρίες (!) και αντ’ αυτού κατέληξαν να τρώνε ωμές τσούχτρες και να
πίνουν θαλασσινό νερό προκειμένου να επιζήσουν. Οι έξι ημέρες που πέρασαν στη
θάλασσα θα μπορούσαν κάλλιστα να εμπνεύσουν ένα βιβλίο ή μια ταινία.

Κυριακή, 24 Απριλίου. Οι άνεμοι ήταν ισχυροί και η Μετεωρολογική Υπηρεσία των
ΗΠΑ είχε προειδοποιήσει όλα τα μικρά σκάφη να παραμείνουν στην ακτή. Ο
17χρονος Τζος Λονγκ και ο 15χρονος Τρόι Ντρίσκολ, όμως, δεν πτοήθηκαν.
Ξεκίνησαν από το Σάλιβανς Άιλαντ της Νότιας Καρολίνας με το Sunfish τους – ένα
ιστιοφόρο που δεν ξεπερνά σε μήκος τα τέσσερα μέτρα – σε αναζήτηση καρχαριών
και περιπετειών. H περιπέτεια που επρόκειτο να ζήσουν θα ήταν η πιο έντονη της
μέχρι σήμερα ζωής τους. Οι δύο φίλοι συνειδητοποίησαν πως οι άνεμοι ήταν
υπερβολικά ισχυροί για το σκάφος τους, σχεδόν αμέσως. Προσπάθησαν να
κολυμπήσουν πίσω στην ακτή, σπρώχνοντας παράλληλα και το σκάφος, αλλά δεν τα
κατάφεραν. Άρχισαν να φωνάζουν στους ανθρώπους που βρίσκονταν στην παραλία,
αλλά δεν τους άκουγαν. Μέσα σε λίγες ώρες είχαν παρασυρθεί στα ανοιχτά. «Δεν
προλάβαμε ούτε καν να ψαρέψουμε. Είκοσι λεπτά αφότου ξεκινήσαμε, καταλάβαμε
πως το ταξίδι θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από ό,τι θα θέλαμε». Λίγες ώρες
αργότερα, έχασαν και το μοναδικό ιστίο του σκάφους.

Έπιναν θαλασσινό νερό

Οι ώρες έγιναν ημέρες και τα δύο παιδιά άρχισαν να χάνουν τις ελπίδες τους. Ο
ήλιος έκαιγε κι αυτά δεν είχαν ούτε νερό ούτε φαγητό. Δρόσιζαν όπως όπως το
στόμα τους με θαλασσινό νερό. Μια φορά, τόλμησαν να βουτήξουν στον ωκεανό,
αλλά οι καρχαρίες τούς υποχρέωσαν να σκαρφαλώσουν άρον άρον πίσω στο σκάφος. Ο
Τρόι έπιανε τσούχτρες και τις έτρωγε. Ο Τζος τού φώναζε, νόμιζε πως θα
αρρωστήσει εξαιτίας τους. Οι δύο φίλοι προσεύχονταν καθημερινά.
«Προσευχόμασταν για τη ζωή μας, προσευχόμασταν να επιστρέψουμε σπίτια μας». Οι
ημέρες όμως περνούσαν και τίποτε δεν άλλαζε. Χωρίς πυξίδα ούτε ιδιαίτερες
γνώσεις, τα δύο παιδιά νόμιζαν πως βρίσκονταν πλέον κάπου κοντά στην Αφρική.
Στην πραγματικότητα, κατευθύνονταν βόρεια, προς τις ακτές της Βόρειας
Καρολίνας.

«Ζήτησα από τον Θεό να με πάρει…»

ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ, οι ελπίδες άρχισαν να τους εγκαταλείπουν. «Ζήτησα από τον
Θεό να με πάρει. Δεν ήθελα να παλεύω άλλο, είχα κουραστεί». Ώσπου, ξαφνικά,
είδαν μπροστά τους ένα μικρό αλιευτικό. Βρίσκονταν πλέον επτά μίλια ανοιχτά
του Κέιπ Φίαρ, περισσότερα από 100 μίλια μακριά από το σημείο όπου είχαν
ξεκινήσει, έξι ημέρες πριν. Οι ψαράδες κάλεσαν την Ακτοφυλακή και τα δύο
αγόρια μεταφέρθηκαν στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας, στο
Τσάρλεστον. Έφεραν εγκαύματα από τον ήλιο, ήταν αφυδατωμένα και κατάκοπα.
Πέραν αυτών, ωστόσο, η υγεία τους ήταν καλή κι αυτό έκανε πολλούς να μιλούν
για θαύμα. «Οι αρχές είχαν αρχίσει να μας προετοιμάζουν για το χειρότερο»,
δήλωσε στο CBS ο πατέρας του Τζος. «Μας έλεγαν ότι υπήρχε πιθανότητα να μην
τους ξαναδούμε ποτέ». Από κοντά και ο πατέρας του Τρόι – μοιράστηκε την ίδια
αγωνία και έπειτα την ίδια χαρά. Δεν πίστευε στα αυτιά του όταν άκουσε, στο
κινητό του, τη φωνή του 15χρονου γιου του, να του λέει πως είναι ζωντανός και
είναι καλά. Οι δύο φίλοι θα το σκεφθούν καλά προτού αψηφήσουν άλλη φορά τις
συστάσεις της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας…