ο υποψήφιος Aνοικτοί… δρόμοι για νέους πτυχιούχους

Νέοι δρόμοι, λιμάνια, καινούργιοι συγκοινωνιακοί φορείς, θα χρειαστούν
αρκετούς συγκοινωνιολόγους για να λειτουργήσουν σωστά

Οι νέες μεγάλες υποδομές που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα στον τομέα των
συγκοινωνιών τα τελευταία χρόνια είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη απασχόλησης
για τους συγκοινωνιολόγους. Αυτό τονίζουν στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ» σημερινοί
επαγγελματίες.

Νέοι δρόμοι, λιμάνια, καινούργιοι συγκοινωνιακοί φορείς, θα χρειαστούν
αρκετούς συγκοινωνιολόγους για να λειτουργήσουν σωστά. Αρκεί βέβαια η Πολιτεία
και οι υπεύθυνοι των φορέων να τους δείξουν εμπιστοσύνη… Αυτό, όπως λένε
επαγγελματίες του χώρου, είναι και ένα από τα μειονεκτήματα του κλάδου σήμερα:
μεγάλα υπουργεία, όπως το Δημόσιας Τάξης ή το Εμπορικής Ναυτιλίας δεν
διαθέτουν συγκοινωνιολόγους!

Ένα από τα πλεονεκτήματα του επαγγέλματος, όπως ενημερώνουν τους νέους οι
συγκοινωνιολόγοι, είναι η τεράστια γκάμα αντικειμένων απασχόλησης που διαθέτει
ο χώρος. Μπορεί να ασχοληθεί κανείς με το κυκλοφοριακό, τις μελέτες, τον
σχεδιασμό συγκοινωνιακών έργων. Θετικό είναι επίσης, αναφέρουν οι
συγκοινωνιολόγοι, ότι τα συγκοινωνιακά θέματα αφορούν την καθημερινότητά μας.
Συνεπώς, οι συγκοινωνιολόγοι θα είναι διαρκώς αναγκαίοι στο κοινωνικό σύνολο,
προκειμένου να βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των πολιτών με νέα έργα και
παρεμβάσεις.

Αρνητικό του κλάδου, το οποίο πρέπει να γνωρίζουν οι νέοι – υποψήφιοι του
χώρου – είναι και ότι συχνά οι συγκοινωνιολόγοι καλούνται να δώσουν
λύσεις-«ασπιρίνες» για συγκοινωνιακά θέματα, επειδή δεν υπάρχει μακροπρόθεσμος
σχεδιασμός από τους φορείς της Πολιτείας. Πρακτική που αποβαίνει εις βάρος των
συγκοινωνιολόγων αφού, όπως λένε, εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα…«φταίνε οι
συγκοινωνιολόγοι».

Όσον αφορά τις προοπτικές απασχόλησης, έμπειροι επαγγελματίες τονίζουν ότι τα
τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί ευκαιρίες εργασίας για τους Έλληνες
συγκοινωνιολόγους και στο εξωτερικό, κυρίως στα Βαλκάνια και τις χώρες της
πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

«Δεν λαμβάνεται σοβαρά υπ’ όψιν η γνώμη τους»

Ιωάννης Χανδάνος, αντιπρόεδρος Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων

H έλλειψη εμπιστοσύνης και αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού των
συγκοινωνιολόγων στην Ελλάδα είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα που αντιμετωπίζει
σήμερα ο κλάδος αναφέρει στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ» ο αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων
Συγκοινωνιολόγων, κ. Ιωάννης Χανδάνος.

1. «Όλοι κρύβουν έναν συγκοινωνιολόγο μέσα τους: αυτό σημαίνει ότι
κανείς από τους φορείς της Πολιτείας δεν ακούει σοβαρά τη γνώμη των
συγκοινωνιολόγων. Συνεπακόλουθο αυτού είναι ότι μειώνονται οι ευκαιρίες
απασχόλησης για τους συγκοινωνιολόγους. Το ανθρώπινο δυναμικό τους δεν
αξιοποιείται».

2. Έλλειψη μακροπρόθεσμου σχεδιασμού σε συγκοινωνιακά θέματα. «H
έλλειψη αυτού του σχεδιασμού δημιουργεί προβλήματα, διότι οι συγκοινωνιολόγοι
καλούνται από διάφορους φορείς να δώσουν λύσεις “ασπιρίνης”» και, συνεπώς, όχι
να αξιοποιηθούν γι’ αυτά που πραγματικά θα βοηθήσουν το κοινωνικό σύνολο.

3. Φορείς που ασχολούνται με συγκοινωνιακά θέματα χωρίς…
συγκοινωνιολόγους! «Ένα από τα αρνητικά στον χώρο είναι ότι νευραλγικοί φορείς
των συγκοινωνιών – όπως το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, το υπουργείο Εμπορικής
Ναυτιλίας, το ΥΠΕΧΩΔΕ έχουν ή ελάχιστους ή… καθόλου συγκοινωνιολόγους».

4. Χαμηλές αμοιβές. «Οι συγκοινωνιολόγοι, τουλάχιστον στην πλειονότητά
τους, δεν είναι οι επαγγελματίες που έχουν πολύ υψηλές αμοιβές».

«Απαραίτητος στην κοινωνία»

Ευστράτιος Παπαδημητρίου, συγκοινωνιολόγος – καθηγητής Πανεπιστημίου Πειραιά

Επάγγελμα που δεν θα κάνει ποτέ τον επαγγελματία να… βαρεθεί χαρακτηρίζει το
επάγγελμα του συγκοινωνιολόγου ο κ. Στράτος Παπαδημητρίου, συγκοινωνιολόγος
και καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιά. Κι αυτό διότι πρόκειται για μια
δουλειά που ασχολείται με θέματα τα οποία συνεχώς μεταβάλλονται και «δεν είναι
στατικά».

1. Μεγάλη γκάμα απασχόλησης. «Ο συγκοινωνιολόγος δεν καλύπτει μόνον
έναν χώρο, για παράδειγμα το κυκλοφοριακό. Υπάρχουν πολλές εξειδικεύσεις: στην
οδοποιία, τις εμπορευματικές μεταφορές και αλλού».

2. Συγκοινωνιολόγος = απαραίτητος συνεχώς. «Οι μεταφορές αποτελούν
αναπόσπαστο κομμάτι της οικονομικής και της κοινωνικής δραστηριότητας. Συνεπώς
ο συγκοινωνιολόγος δεν θα πάψει ποτέ να είναι αναγκαίος στην κοινωνία. Θα
υπάρχει διαρκώς η ανάγκη για διευκόλυνση των μετακινήσεων αγαθών και
ανθρώπων».

3. Απασχόληση σε όλες τις πόλεις. «Δεν πρόκειται για ένα επάγγελμα που
μπορεί να το ασκήσει κανείς μόνο στις μεγαλουπόλεις. Ο συγκοινωνιολόγος μπορεί
να απασχοληθεί σε οποιαδήποτε πόλη».

4. Επαγγελματίες που δεν θα βαριούνται τη δουλειά τους. «Οι αλλαγές
που πραγματοποιούνται καθημερινά στο συγκοινωνιακό σκηνικό αλλά και η μεγάλη
γκάμα ευκαιριών απασχόλησης», αναφέρει ο κ. Παπαδημητρίου, «θα δημιουργούν
συνεχώς ενδιαφέρον για τη δουλειά στον επαγγελματία συγκοινωνιολόγο».