MATIEΣ «Aπό σέβας»

Πρόκειται για ένα μικρό δράμα: είναι πρωί της Μεγάλης Πέμπτης που γράφω αυτό
το κομμάτι. Θα δημοσιευθεί αύριο, Μεγάλη Παρασκευή. Θα πρέπει, όμως, να
ισχύσει και για το Μεγάλο Σάββατο και για το Πάσχα και για τη δεύτερη ημέρα
του Πάσχα! Και πες μου τώρα εσύ, πώς μπορούν να συνδυασθούν, στο ίδιο κείμενο,
ο θρήνος με τη χαρά και να μην μπλεχτούν η Σταύρωση με την Ανάσταση…

H ημέρα, πάντως, της M. Εβδομάδας που εμένα με συγκινεί ιδιαίτερα και την
ξεχωρίζω, είναι η M. Παρασκευή. Και φαίνεται ότι αυτό δεν συμβαίνει μόνο με
μένα, αφού ακόμα και η «φυλή των χαρτοπαικτών», «φυλή» που «δεν καταλαβαίνει
τίποτα», κάθε M. Παρασκευή «κρεμάει τον βαλέ», δεν κόβει, δεν μοιράζει χαρτί,
δεν παίζει, «από σέβας».

H M. Παρασκευή, με τα σκούρα κεριά, τις μουσικές, τους φαντάρους με τα όπλα
υπό μάλης, τις υπέροχες ψαλμωδίες και τα φρέσκα, ανοιξιάτικα κορίτσια, με τα
κάνιστρα γεμάτα γιασεμάκια, είναι χαραγμένη, πιστεύω, στην ψυχή του καθενός
μας, από τα παιδικά μας χρόνια. Τα μόνα χρόνια που «γράφουν» μέσα μας,
ανεξίτηλα.

Το M. Σάββατο το βλέπω αλλιώς. Το βλέπω σαν μια ημέρα προετοιμασίας, για το
επικείμενο θαύμα. Από τα παιδικά μου χρόνια κουβαλάω κι αυτή την αίσθηση. Το
Σάββατο γινόταν ο μεγάλος «χαμός», με τα «πυρομαχικά», για το φοβερό
νταβαντούρι του μεσονυκτίου. Στον Βάμο, μάλιστα, στην Κρήτη, φτιάχναμε και
«Ιούδα» και του βάζαμε φωτιά, μόλις άρχιζε να χτυπάει η καμπάνα (το ίδιο
συμβαίνει και σε πολλές άλλες περιοχές της χώρας).

Είναι, πάντως, μαγευτικό το Πάσχα στην Ελλάδα. Είναι η φύση που λαμποκοπάει
στην εξοχή, είναι οι μυρωδιές, είναι τα μπουζούκια και τα βιολιά, τ’ αρνιά στη
σούβλα, το κρασί, όλες οι ομορφιές του κόσμου μαζεμένες σε μια ημέρα! Και πόσο
κρύο, πόσο «καθωσπρέπει» το Πάσχα σε μια ξένη χώρα, ιδίως σε χρόνους
δίσεκτους, με δικτατορίες και τέτοια…

Με το γράφε γράφε, ξεκίνησα από τη M. Πέμπτη κι έφτασα ώς τη Λαμπρή! Μένει η
«δεύτερη ημέρα», με τους Γιώργηδες και τις Γεωργίες. Και ύστερα, όλη η
υπόλοιπη εβδομάδα, που θα μας ξαναβρεί στις δουλειές μας, με τους στίχους του
Βάρναλη να μας σφίγγουν τον λαιμό: «Γιατί έτσι λίγο να βαστάξει / τούτ’ η
γιορτή κι η Πασχαλιά;».