ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Δεν φταίει ο Xριστόδουλος

Ο λόγος στους αναγνώστες:

H Μάρα Σιάμπου, Ευρυάλης 37, Κηφισιά, γράφει:

«Σκάνδαλα και ατασθαλίες γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται στον χώρο της
Εκκλησίας, αν δεν ληφθούν ορισμένα αυστηρά μέτρα. Όλοι οι προηγούμενοι
θρησκευτικοί ηγέτες, αν και εγνώριζαν, εθελοτυφλούσαν και τώρα βρέθηκαν
ορισμένοι να τα “φορτώνουν” όλα στον νυν Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος πρέπει να
οδηγηθεί ως “πρόβατον επί σφαγήν”, για την απραξία όλων των προκατόχων του.
Πρέπει να καταστεί το “εξιλαστήριο θύμα” της υπόθεσης. Και ξέρετε γιατί όλη
αυτή η λυσσαλέα – από ορισμένους – επίθεση; Γιατί ο κ. Χριστόδουλος τους
ενοχλεί. Γιατί έχει το θάρρος της γνώμης του και εκφράζεται ελεύθερα και
ανενδοίαστα. Τον θέλουν πειθήνιο όργανό τους, “του χεριού τους” και τους
βολεύει να αρκείται στα στενά θρησκευτικά του καθήκοντα και να μην τους τα
ψέλνει “από άμβωνος”. Να αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο. Τον Αρχιεπίσκοπο,
όμως (δυστυχώς γι’ αυτούς) τον “πάει” το 70% του ελληνικού λαού. Ακόμα και
τώρα, το ποσοστό είναι 50%, αποτελούμενο από βαθιά θρησκευόμενους και μη
πολίτες.

Ο Μακαριώτατος, πάντα κοντά στον απλό άνθρωπο και κυρίως κοντά στη νεολαία,
έχει μάθει να τα λέει “έξω από τα δόντια”. Και, για να το πούμε στη γλώσσα του
λαού (γιατί και ο ίδιος τη γλώσσα του λαού μιλάει) δεν “μασάει”!

Πρέπει να αποδεχθούμε ότι ο θρησκευτικός ηγέτης μιας χώρας έχει έναν λόγο
παραπάνω να κρίνει και να κατακρίνει, γιατί έχει εμπειρίες, ορθό λόγο, κρίση
και βάθος σκέψεως. H μόρφωση και η ευρυμάθειά του τον βοηθούν σ’ αυτό.

Δεν του αρκεί να ψέλνει και να λιβανίζει. Επιβάλλεται να παρεμβαίνει και να
κρίνει κάθε κοινωνικό θέμα που αφορά τον Άνθρωπο, γιατί άνθρωπος είναι και ο
ίδιος. Πολλώ δε μάλλον, όταν οι αρμόδιοι γι’ αυτά πολιτικοί δεν τολμούν,
υπολογίζοντες – πρωτίστως – το πολιτικό κόστος.

Δεν καταλαβαίνω γιατί ο επικεφαλής της ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν
επιτρέπεται να αναφέρεται στην παιδεία, στα ναρκωτικά, στην εγκληματικότητα,
στους άδικους πολέμους που οδηγούν σε χιλιάδες αθώα θύματα. Αν θέλουμε να
λεγόμαστε “προοδευτικοί” πρέπει να μην αρκούμαστε στα λόγια και στα ευχολόγια,
αλλά να το δείχνουμε και με την οξεία κριτική μας και, αν μπορούμε, με τις
πράξεις μας. Ποιος άλλος Αρχιεπίσκοπος ήρθε τόσο κοντά στους νέους,
προτρέποντάς τους να προσέρχονται στην Εκκλησία και επιτυγχάνοντάς το; Ποιος
είχε το θάρρος και την παρρησία να καταδικάσει δημόσια την απάνθρωπη πολιτική
και τις ενέργειες αλαζόνων πλανηταρχών; H ανάμειξη του Αρχιεπισκόπου δεν αφορά
στην πολιτική, αλλά στον Άνθρωπο».