ΓNΩMH Eγώ ψηφίζω Tόνι Mπλερ

Στους αρθρογράφους των «Νιου Γιορκ Τάιμς» δεν επιτρέπεται να υποστηρίζουν
δημόσια τον έναν ή τον άλλον υποψήφιο στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές.
Ξεφυλλίζοντας όμως το βιβλίο με τους κανόνες για τους αρθρογράφους, δεν
μπόρεσα να βρω καμιά απαγόρευση για υποψήφιους πρωθυπουργούς στη Βρετανία.
Έτσι, ανακοινώνω ότι υποστηρίζω τον Τόνι Μπλερ.

Διαβάζοντας τον βρετανικό Τύπο διαπιστώνει κανείς ότι ο Μπλερ δεν χαίρει
μεγάλης εκτίμησης στη Φλιτ Στριτ. Είναι επίσης γεγονός ότι δεν τον αγαπά πολύ
η αριστερή πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος και σίγουρα δεν τον αγαπούν οι
Συντηρητικοί. Παρά ταύτα, όλα δείχνουν ότι θα επανεκλεγεί για μια τρίτη θητεία
στις 5 Μαΐου.

Ο Μπλερ όμως θα μείνει στην ιστορία ως ένας από τους σημαντικότερους
πρωθυπουργούς που είχε ποτέ η Βρετανία – τόσο γι’ αυτά που έκανε στο εσωτερικό
όσο και γι’ αυτά που τόλμησε να κάνει στο εξωτερικό. Το Δημοκρατικό Κόμμα των
Ηνωμένων Πολιτειών θα μπορούσε να μάθει πολλά από τον Μπλερ.

H πορεία του Βρετανού πρωθυπουργού δείχνει ότι δεν χρειάζεται να είσαι
συντηρητικός για να είσαι ένας πειστικός πολιτικός. Στις πιο δύσκολες ώρες του
ιρακινού δράματος, όταν τα πράγματα έμοιαζαν απελπιστικά δύσκολα, ο Μπους
μπορούσε πάντα να στηρίζεται στο κόμμα του και στα μέσα ενημέρωσης της χώρας
του. Ο Μπλερ, αντίθετα, έτρωγε μόνος του. Δεν είχε την υποστήριξη κανενός
οργανωμένου μηχανισμού. Είναι αμφίβολο αν είχε την υποστήριξη ακόμη και της
γυναίκας του! Ωστόσο επέμεινε στη θέση του να πολεμήσει τον Σαντάμ και να
διατηρήσει τη χώρα του ευθυγραμμισμένη με την Αμερική. Και το έκανε επειδή
πίστευε ότι η προώθηση της ελευθερίας και η ήττα του φασισμού – είτε πρόκειται
για τον ισλαμικό είτε για τον ναζιστικό φασισμό – είναι αναγκαίοι στόχοι μιας
«φιλελεύθερης» εξωτερικής πολιτικής.

Το άλλο επίτευγμα του Μπλερ είναι ότι οδήγησε το κόμμα του να εναγκαλιστεί την
ελεύθερη αγορά και την παγκοσμιοποίηση. Αντί να εμμείνει σε χρεοκοπημένες
σοσιαλιστικές ιδέες ή να παρασυρθεί από την τάση της αντιδραστικής Αριστεράς
κατά της παγκοσμιοποίησης, προώθησε μια πολιτική με στόχο την αξιοποίηση της
παγκοσμιοποίησης και των ιδιωτικοποιήσεων για το καλό των Βρετανών εργαζομένων.