ANAΛΩΣIMA Στενάζουν τα σοκάκια

Δεν πρόλαβαν να κλείσουν τα σχολεία για διακοπές και στέναξαν τα σοκάκια. Δεν
είναι τα παιδιά που παίρνουν τους δρόμους να χαρούν την άνοιξη, να την
απολαύσουν επιτέλους τα καημένα, τα στερημένα από τη φύση και την ξενοιασιά,
τα αποκλεισμένα στις τάξεις των σχολείων, των φροντιστηρίων, των δωματίων.
Όχι, τα παιδιά αντιλαμβάνονται πια την άνοιξη με άλλον τρόπο. Δεν τριγυρνούν
στους δρόμους να κάνουν φασαρίες, να γελάνε, να ετοιμάζουν βαρελότα, να
σχεδιάζουν εκδρομές. Με το που κλείνουν τα σχολεία πιάνουν τους καναπέδες,
ανοίγουν τις τηλεοράσεις, βάζουν μπρος το πλέι στέισον, το κομπιούτερ, ή έστω
το κινητό, κι εκεί αρχίζουν τις θερμές περιπτύξεις. Με τις οθόνες, με τα
χειριστήρια, τα πληκτρολόγια, τα ποντίκια. Μάτια πυρετώδη, χείλη συσπασμένα σε
γκριμάτσες αγωνίας, μάγουλα που κοκκινίζουν από την ένταση. Στην οθόνη τους
χαμογελούν αυτά τα παιδιά, αυτή τους κάνει ευτυχισμένους ή δυστυχείς, δεν
γυρίζουν το κεφάλι δεξιά ή αριστερά, μη χαθεί ούτε χιλιοστό από τα
τεκταινόμενα. Τους ενοχλούν οι καθημερινές ανάγκες, το φαγητό, το ντύσιμο κι
όλα τα υπόλοιπα. Νηστεία και προσευχή, κατά κάποιον τρόπο. Αν τους πας ένα
πιάτο με φαΐ εκεί στο κάτεργο του καναπέ όπου περνάνε τη μέρα, απλώνουν αραιά
και πού το χέρι κι ό,τι πιάσουν. Από τις μανάδες τους στενάζουν τα σοκάκια.
Τις μανάδες που παίρνουνε τους δρόμους, να μη βλέπουν αυτό το θέαμα. Αυτά τα
πνιγμένα μέσα στο σαλόνι τους παιδιά, που δεν τα γλιτώνεις ούτε με σωσίβιο
ούτε με τίποτα. Τριγυρίζουν και ψωνίζουν κι ετοιμάζουν, και δεν ξέρουν, θα
θυμούνται τίποτα τα παιδιά τους από την άνοιξη ή θα χαθούν όλες οι αναμνήσεις
στον βυθό της οθόνης τους;