TPITH AΠOΨH Ο «δικός μας» άλλος

Ποιο στα σημάδια σου γεφύρι θα στοιχειώσει τώρα που αλλάξαν οι καιροί;

Μάριον Χωρεάνθη, «H εξορία των αρχαγγέλων»

H σύγχρονη ελληνική κοινωνία μαστίζεται από «στοιχεία αποδιοργάνωσης και
ανομίας». Ζούμε με/σε έκ-ρυθμες ισορροπίες. Όλοι παίζουν με όλα τα μέσα, χωρίς
καν σκοπό που να τ’ αγιάζει.

Κανείς δεν γνωρίζει (ούτε σκοπεύει ν’ ακολουθήσει) κανόνες παιχνιδιού. Το
ακαθόριστο και το συνεχώς μεταβαλλόμενο επιτρέπει και «νομιμοποιεί» κάθε
παρέκκλιση.

Όλοι είναι έτοιμοι να υποχωρήσουν σε οτιδήποτε, στο όνομα της εύκαμπτης
τακτικής (και της ευλύγιστης μέσης). H ελληνική πολιτική πεθαίνει, για να
μείνουν ζωντανοί οι Έλληνες πολιτικοί.

Οι αρχές μπήκαν στο αρχείο και τα οράματα χαρακτηρίστηκαν παροράματα. Αντί για
ιδεολογική ζύμωση στήθηκαν μηχανισμοί προώθησης ατομικών ή παρεϊκών
συμφερόντων.

Αντί για θεωρητική συζήτηση και κοινωνική καταξίωση προτιμήθηκε η πρακτική της
αφίσας και της «γραμμής».

Οι πολιτικοί φορείς έπαιξαν πολύ αυτό το χαρτί, επέτρεψαν τα χτυπήματα πάνω
στο κορμί των κοινωνικών ηθών και κάτω από τη ζώνη τής προσωπικής-πολιτικής
αξιοπρέπειας.

Οι κομματικοί πιστεύουν στην αιώνια επάνοδο των (ίδιων) ευκαιριών. Μυθοποιούν
το «αγωνιστικό» παρελθόν και το προβάλλουν στο μέλλον με μεγεθυντικό φακό
(ευκταίων αλλά ανέφικτων) κοινωνικών λύσεων. Οικειοποιούνται ονόματα και
σχέσεις. Αναγορεύονται, σε απαραίτητο για την κάθε εξουσία, «αριθμομνήμονα».
M’ αυτά και μ’ αυτά, καρφώνουν γερά την «καρέκλα» τους στο στέρεο σανίδι των
(νέων) συσχετισμών!

Κεντρική ιδέα: τα δικά μας παιδιά.

H περί «δικού» μας θεωρία δίχασε πολύ κόσμο και κατά τη διακυβέρνηση του
ΠΑΣΟΚ.

Το επιχείρημα του παλιού καλού συντρόφου που ξέρει τα πάντα, όχι μόνον
αποδείχτηκε καταστροφικό σε επίπεδο οργανωτικό, επιχειρησιακό ή παραγωγικό,
αλλά διευκόλυνε το άνοιγμα της μεγάλης στοάς που άλλοι αποκαλούν «σκοτεινή
πλευρά της εξουσίας» και άλλοι πολύ απλά «αυθαιρεσία των δικών μας».

Άλλοι ανήγαγαν σε «δικό» μας τους κάποιους διανοούμενους ευρωαριστερούς
(ξέρετε, αυτούς που διαμένουν σ’ ένα οικοδομικό τετραγωνικό χιλιόμετρο γύρω
από το Κολωνάκι).

Αυτοί λοιπόν οι «δικοί» μας πλαισίωσαν τον κυβερνητικό μηχανισμό (με φανερές ή
κρυφές θέσεις) κι αφού έφτιαξαν το κοινωνικό τους image τώρα αφορίζουν την
εποχή εκείνη, έχοντας στο μεταξύ οικο-βολικά θρονιαστεί σε πανεπιστημιακή θέση
ή αρθρο-γραφικά καθιερωθεί σε στήλες «κυριλέ» – αμφισβήτησης.

Οι τάχατες «τεχνοκράτες» που μίσθωσαν επ’ ανταλλάγματι τις γνώσεις τους στο
ΠΑΣΟΚ δεν έκοψαν βέβαια κανένα από τα υπόγεια πλοκάμια του χταποδιού που τους
συνέδεαν κρυφίως με το κατεστημένο και γι’ αυτό τους βλέπουμε συχνά πυκνά,
χωρίς αιδώ, αλλά και χωρίς προσωπικό κόστος, να «μισθώνονται» αλλού.

Είναι δύσκολο σήμερα να εντοπίσουμε τον «δικό» μας (ξέρετε, αυτόν που είμαστε
υποχρεωμένοι – λόγω κομματικής πειθαρχίας, πολιτικής ηθικής ή διαπροσωπικής
εξάρτησης – να εξυπηρετήσουμε).

Ποιος άραγε τώρα είναι ο «δικός» μας. Ο ομοϊδεάτης, ο σύντροφος; Ο παιδικός
φίλος ή συμμαθητής; Ο συνεργάτης ή συνέταιρος στις μπίζνες – με πολιτικό ή όχι
μανδύα; Κάποιος που του χρωστάμε ανομολόγητη χάρη; Ο συγκυριακός σύμμαχος;

Γεμίσαμε από κυριλέ πολιτευόμενους, από αναλώσιμους διανοουμένους, από
ζυγισμένους αμφισβητίες, ευλύγιστους ισορροπιστές και χάρτινες υπογραφές. Κι
ήρθε η N.Δ. και τα έκανε χειρότερα. Νέα τζάκια. Νέοι καναπέδες. Νέοι
προσκεκλημένοι. Έφυγαν οι χορτάτοι και ήρθαν οι αχόρταγοι.

Έφυγαν οι άσεμνοι καταχραστές της εξουσίας κι ήρθαν οι σεμνοί εραστές της
ραθυμίας.

Έφυγαν οι δικοί τους κι ήρθαν οι άλλοι δικοί τους (πολλές δε φορές είναι οι
ίδιοι). Επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά:

Φοβηθείτε τους «αθώους», τους άκαπνους και τους σοβαροφανείς. Τους θέλουν
όλοι, διότι δεν πιστεύουν σε τίποτα, άρα δεν είναι επικίνδυνοι. Αυτοί τα
θέλουν όλα και πιστεύουν στον σκοπό (τους), άρα είναι επικίνδυνοι. Κι όμως
ξαναμπήκαν στην πολιτική σκηνή και μάλιστα σε θέσεις-κλειδιά.

Προσοχή: Εθιζόμαστε.

Προσοχή: Γινόμαστε ίδιοι.

Προσοχή: Αλλαγή δεν σημαίνει να γίνουμε «άλλοι», ούτε βέβαια να γίνουμε όλοι
σαν κι αυτούς που δεν θα θέλαμε ούτε για φίλους ούτε για συντρόφους.

ΥΓ: Μεγάλη Τρίτη. Μήπως και ο Χριστός είναι «δικός τους» ώστε να
αξιοποιηθεί – πριν σταυρωθεί – εκλογικά / ή έστω δημοσκοπικο-τηλεοπτικά;

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.