ANAΛΩΣIMA Mακεδονική σαλάτα

Τότε που έπεφταν σαν πιόνια του ντόμινο τα λεγόμενα ανατολικά καθεστώτα, θα
μπορούσαμε, αν θέλαμε, να είχαμε καταλάβει. Βέβαια ήταν σοκ στην αρχή το να
αντικρύσουμε μια χώρα που την έλεγαν Μακεδονία ακριβώς δίπλα στη δική μας, που
πάντως δεν είναι χώρα, αλλά υπήρχαν τόσα σοκ μαζεμένα. Ο κόσμος άλλαζε
ταχύτατα, έπεφτε το Τείχος του Βερολίνου, έπεφταν όλα τα φιλοσοβιετικά
καθεστώτα, γκρεμιζόταν ο υπαρκτός σοσιαλισμός, διαλύθηκε κι η Γιουγκοσλαβία
σαν να μην είχε χρειαστεί ποτέ να ενωθεί, ξεχάστηκαν οι λόγοι που την ένωναν
μέσα σε λουτρό αίματος. Κι αντί να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι είχε
συμβεί, αντί οι πνευματικοί άνθρωποι, οι ηγέτες, οι υπουργοί, οι γραφιάδες, οι
δημοσιογράφοι, οι ιστορικοί, να βαλθούν να εξηγήσουν, να προσπαθήσουν έστω,
αντί να μιλήσουμε για ό,τι κι εμάς μας αφορούσε, για τις θέσεις και τις μάχες
της Αριστεράς επί δεκαετίες, το ρίξαμε στον Μεγαλέξανδρο. Αφήσαμε το μικρούλι
εκείνο χαρούμενο παιδί, εκείνο τον μαθητή του Σχολείου, τον Αντώνη Σαμαρά, να
παίξει με την τραγωδία στα Βαλκάνια έχοντας υπό μάλης τα εγχειρίδια σχολικής
Ιστορίας. Κλείσαμε τα μάτια μπροστά σε ό,τι συνέβαινε, στη Ρωσία, στη
Γιουγκοσλαβία, στη Γερμανία, στην Τσεχοσλοβακία, στην Ουγγαρία, στη Ρουμανία,
στη γειτονιά μας, διάολε, κλείσαμε τα μάτια κι ονειρευτήκαμε τον Φίλιππο τον
Μακεδόνα, τον Αλέκο με τα κυδώνια. Και να τα συλλαλητήρια, και να οι κορώνες,
κι αν τολμούσες να βάλεις ερωτηματικό σε όλ’ αυτά, σου έκοβαν την καλημέρα και
οι φίλοι. Τώρα, λοιπόν, είναι κάπως αργά να μας εξηγήσουν οτιδήποτε οι έχοντες
τις εξηγήσεις. Τώρα θα πρέπει εν τω μεταξύ να μάθατε, ό,τι καταλαβαίνει κανείς
το καταλαβαίνει μόνος του.