ANAΛΩΣIMA Aπρίλη μου

Απρίλη μου ξανθέ που ήσουν σαν το μέλι. Και παίρναμε τα βουνά και βλέπαμε τα
λουλούδια να ανθίζουν και ακούγαμε τις μέλισσες να ζουζουνίζουν. Τα ευγενή
έντομα, που ίσως προκαλούσαν σεβασμό επειδή τσιμπάνε. Ή επειδή είναι εργατικά.
Ή επειδή σέβονται την ιεραρχία, δεν διανοούνται να κάνουν ταξικές
επαναστάσεις. Άντε βρες γιατί. Απρίλη μου με τις εκδρομές στα βουνά, στα
μονοπάτια, όπου οι καλλιεργητές έγραφαν έξω από τους φράχτες των περιβολιών
τους: «προσοχή δηλη-τήριο!». Αλλά εμείς δεν προσέχαμε. Τα φρούτα συνέχισαν να
είναι σύμβολα αγνότητας, το μέλι ουσία και σήμα κατατεθέν της γήινης
γενναιοδωρίας. Και οι μέλισσες, παρ’ όλη τους την ιεραρχία ενέπνεαν πολύ ως
σεξουαλικά παραδείγματα. Οι αναρίθμητες εργάτριες, οι καλοπερασάκηδες κηφήνες
που στο τέλος τούς σκότωναν, πόσες καλλιτεχνικές καταστάσεις δεν ενέπνευσαν.
Άνδρες καταραμένοι αλλά ακαταμάχητοι, γυναίκες ακούραστες αλλά υποταγμένες.
Κάθε εκδρομή στη φύση και πρόκληση για εμπειρίες. Αργότερα έφυγαν τα χαρτόνια
από τους φράχτες και κρεμούσαν στα κλαριά άδεια μπουκάλια από φυτοφάρμακα, να
ξέρουμε τι μας περιμένει. H βόλτα στην εξοχή συνδυαζόταν πια με την ενατένιση
των συσκευασιών σε μορφή ταμάτων, να κρέμονται στους κλώνους να τα ευλογεί ο
άνεμος ο ανοιξιάτικος. Διχλωροβενζόλιο, ωραίο όνομα. Όχι απλώς χλωρό, δίχλωρο
κιόλας. Σαν τον Απρίλη και τον Μάη μαζί, πράσινο και λουλουδάτο. Τι ωραίες
λέξεις που είχε η χημεία, και συνεχώς τη χάναμε τη μία ώρα την εβδομάδα, τη
μία ή δύο χρονιές που όριζε το πρόγραμμα. Ενώ θρησκευτικά που είχαμε δύο ώρες
την εβδομάδα επί εννιά χρόνια τα εμπεδώσαμε κάπως καλύτερα όσο να ‘ναι. Γι’
αυτό μη μας μπλέκετε με χημικά που μας φοβίζουν, φέρτε τους παπάδες, που
είμαστε ειδικοί.