H μεγάλη στροφή του Kώστα Kαραμανλή

ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ τελευταίως οι επαφές του Πρωθυπουργού κ. K. Καραμανλή με
πολιτικά και κοινωνικά στελέχη, οικονομικούς παράγοντες, τραπεζίτες,
επιχειρηματίες και εκπροσώπους επαγγελματικών ομάδων, με αποτέλεσμα μια έντονη
κινητικότητα συνολικά στα πεδία της πολιτικής και της οικονομίας.

Έπειτα από ένα έτος αμέριμνης διακυβέρνησης, η οποία εξαντλήθηκε στην απογραφή
και στην άγονη δονκιχωτική αντιπαράθεση για τον βασικό μέτοχο, ο κ. Καραμανλής
και οι επιτελείς του ήλθαν αντιμέτωποι με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας.
Αναποτελεσματική καθώς ήταν η διαχείρισή τους, διόγκωσε τα προβλήματα, τα
κατέστησε πιεστικά, σχεδόν αδιέξοδα. Καταδιωκόμενη η κυβέρνηση και προσωπικά ο
Πρωθυπουργός ένιωσαν ότι δεν μπορούσαν να μένουν άλλο ακίνητοι, απλοί
παρατηρητές των δυσμενών εξελίξεων. Τα μηνύματα άλλωστε από την κοινωνία δεν
ήταν τα καλύτερα. H διογκούμενη δυσαρέσκεια και η απώλεια εμπιστοσύνης έδειξαν
στον κ. Καραμανλή ότι «κάποτε πρέπει να κυβερνήσει». Αντιστοίχως απ’ έξω
έρχονταν σήματα ανησυχητικά, τα οποία μετέδιδαν πως εταίροι και σύμμαχοι δεν
ένιωθαν αισθήματα αλληλεγγύης και αντιθέτως ενεργούσαν κατά το δοκούν,
αγνοώντας τον ελληνικό παράγοντα και τα επιμέρους συμφέροντά του.

Όλα τούτα έφεραν την κυβέρνηση προ των ευθυνών της και προκάλεσαν τα ταξίδια
του κ. Καραμανλή στην Ευρώπη και του κ. Μολυβιάτη στις ΗΠΑ. Στις επαφές αυτές
ανελήφθησαν δεσμεύσεις συγκεκριμένες και τώρα προφανώς έχουμε την υλοποίησή
τους. Έτσι εξηγείται άλλωστε η τελευταία κινητικότητα στο Σκοπιανό.

Με τις αποφάσεις της για τους έμμεσους φόρους η κυβέρνηση ανέλαβε κόστος
πολιτικό και όπως όλα δείχνουν, θα το αναλάβει και για άλλα μείζονα ζητήματα
προσεχώς. Φαίνεται πως στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν αποφασίσει να πάρουν τώρα το
όποιο κόστος, να επιχειρήσουν τις όποιες παρεμβάσεις στα πεδία της πολιτικής
και της οικονομίας το αργότερο μέχρι το καλοκαίρι του 2006 και από εκεί και
πέρα να προσβλέπουν σε κέρδη εκ των αποτελεσμάτων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο τέλος του μηνός ο Πρωθυπουργός θα περιγράψει έναν
ευρύ κύκλο μεταρρυθμίσεων στο κράτος και στην οικονομία, στο πνεύμα όσων
ανέφερε προχθές στη Βουλή ο υπουργός Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφης. Οι
πρωθυπουργικές προθέσεις συμπυκνώνονται στην αναφορά του υπουργού Οικονομίας
ότι «θα κληθούμε να λάβουμε αποφάσεις για τα επόμενα 20 χρόνια», υπονοώντας
προφανώς το άνοιγμα θεμάτων-ταμπού, όπως αυτά της κοινωνικής ασφάλισης και της
αγοράς εργασίας. Έτσι εξηγούνται και οι συνεχείς το τελευταίο διάστημα
εκκλήσεις για πολιτική και κοινωνική συναίνεση, αλλά και οι βολές που δέχεται
ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Παπανδρέου για την οξύτητα της κριτικής του στα
κυβερνητικά πεπραγμένα και ιδιαιτέρως στο πεδίο της οικονομίας.

Γι’ αυτό άλλωστε η κυβέρνηση επιζητεί ταχεία επίλυση του Ασφαλιστικού των
τραπεζών, το οποίο αποτελεί πρόκριμα για ευρύτερες αναζητήσεις. Συζητείται
πολύ αυτό το θέμα τελευταίως και απασχολεί εντόνως σχεδόν την πλειονότητα των
τραπεζών. Ένα ευρύ μέτωπο αποτελούμενο από τους κ.κ. Κωστόπουλο, Σάλλα,
Αράπογλου και Προβόπουλο θεωρεί επιβεβλημένη τη λύση και πιστεύει πως τώρα
μπορεί να υπάρξει συμφωνία με τους εργαζομένους. Εκτιμούν οι παραπάνω πως αν
υπάρξει συμφωνία, θα ενισχυθεί η κινητικότητα των τραπεζοϋπαλλήλων, το δε
τραπεζικό σύστημα θα γίνει πιο ευέλικτο και πιο ελκυστικό για τους ξένους
επενδυτές.

Αν ξεπερασθούν οι αντιρρήσεις της Eurobank του ομίλου Λάτση – που νιώθει να
χάνει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και ομιλεί περί επιδότησης των άλλων
τραπεζών με λεφτά των φορολογουμένων – και εξευρεθεί φόρμουλα με την ΟΤΟΕ,
τότε θα έχει γίνει μια πρόβα έναντι του «μεγάλου» Ασφαλιστικού. Και επιπλέον
με όσα η επίλυση πυροδοτήσει – συγχωνεύσεις, εξαγορές ή συμμετοχές ξένων στην
ελληνική αγορά, χρηματιστηριακή άνθηση και άλλα – θα μπορεί η κυβέρνηση να
επικαλείται συγκεκριμένα αποτελέσματα που πηγάζουν εκ των μεταρρυθμίσεων.