MATIEΣ Aπώλειες…

Πέθανε, πριν από λίγες μέρες, σε ηλικία 86 ετών, ο σημαντικός Έλληνας ποιητής
Μίλτος Σαχτούρης. Οι εφημερίδες αφιέρωσαν αρκετές στήλες τους στη ζωή και το
έργο του. H εμπορική τηλεόραση, όμως, δεν ξόδεψε παραπάνω από 5 λεπτά,
συνολικά, γι’ αυτή τη μεγάλη απώλεια! Αντίθετα, η ET1 στάθηκε στο ύψος της
(ταινία του Γ. Σμαραγδή, σενάριο Λ. Ξανθόπουλου, T. και Δ. Λιγνάδης κ.ά.).
Φαντάζομαι ότι αν δεν υπήρχε αυτό το φιλμ σήμερα δεν θα είχαμε τίποτα σε
εικόνα και ήχο για έναν δημι-ουργό, που άφησε βαθιά τα χνάρια του στη
μετα-πολεμική ποίηση!

Τα ίδια και χειρότερα με την περίπτωση του Γιώργου Σισιλιάνου (γεν. 1920),
συνθέτη με πολύ πλούσιο έργο. Δεν ξέρω καν αν μεταδόθηκε η είδηση του θανάτου
του από την TV. Το αυτό ισχύει και για τον καταπληκτικό Πόντιο τραγουδιστή
(γεν. 1933) Χρύσανθο (Θεοδωρίδη) που πέρασε και αυτός τούτες τις μέρες στην
«απέναντι όχθη».

Από τον Σαχτούρη, που δεν τον γνώρισα ποτέ, έχω το βιβλίο με τα «Ποιήματα»
(1945-1971), στο οποίο μου γράφει σε μιαν ακρούλα κάπως… συνωμοτικά: «Υπήρξα
κι εγώ μαθητής του B’ Γυμνασίου Αθηνών». Τον Σισιλιάνο τον αντάμωσα σ’ ένα
σωματείο για τη μελέτη του Ελληνικού Θεάτρου. Σοβαρός και λιγόλογος άνθρωπος.
Και με ένα πολύ έντονο βλέμμα. Ο Χρύσανθος ήταν φίλος μου. Μας τραγουδούσε το
«η κόρη επήεν στο παρχάρ» και μια ολόκληρη παρέα, στο Βερολίνο, κάποτε,
βούρκωνε από συγκίνηση. Όταν τον πρωτάκουσα να τραγουδάει, στη δεκαετία του
’80, σε ένα πρόγραμμα του Χρ. Χάλαρη, έγραψα στα «NEA» ότι «στο λαρύγγι του
είχες την εντύπωση ότι κρυβόντουσαν αηδόνια». Με τον ίδιο, περίπου, τρόπο
ερμήνευε τα τραγούδια του και ο Μαν. Αγγελόπουλος.

Τα σημείωσα όλ’ αυτά γιατί μου κακοφαίνεται και με πληγώνει – κάτι τέτοιο θα
αισθάνονται κι άλλοι πολλοί – όταν φεύγουν τόσο ξεχωριστοί άνθρωποι, χάνονται
και η τηλεόραση γενικώς που βρίσκεται συνεχώς μπροστά στον κόσμο, δεν τους
ρίχνει ούτε μια ματιά. Ενώ αν είχε να κάνει μ’ ένα σκανδαλάκι κάποιας
σταρλετίτσας θα μας ξεκούφαινε για μέρες…