Δρόμοι

Ύστερα…

… από μια ζωή γεμάτη μικρές χαρές και μικρές λύπες, με μπόλικες περιόδους
μοναξιάς εδώ και εκεί, κάθε ζωή παίρνει ένα τέλος. Στη μέση μιας τέτοιας ζωής
– ήταν ολοζώντανος και ζωηρός όταν τα έγραφε όλα αυτά – ο Αμερικανός
αρθρογράφος Ντάγκλας Χέρμαν αποφάσισε να γράψει τη διαθήκη του.

«Πρώτα από όλα…

… αναρωτιέμαι πώς πέθανα. Και πότε. Έφυγα ήσυχος ή ταραγμένος; Είναι
παράξενο πόσα λίγα ξέρουμε για τη στιγμή του φευγιού μας. Αν ξέραμε το πότε
ακριβώς, άραγε αυτό θα άλλαζε τη ζωή μας προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο;
Μπορεί να με χτύπησε κανένα αυτοκίνητο (εν τοιαύτη περιπτώσει, σας πληροφορώ
πως πάντα μου άρεσε το ποδήλατο). Υποψιάζομαι πως ίσως θα μπορούσα να είχα
βάλει ο ίδιος ένα τέλος στη ζωή μου (σταθείτε λίγο, νομίζω πως εδώ μου
χρειάζεται μια κρύα μπίρα). Άλλωστε, στα σαράντα και κάτι εξακολουθούσα να
πιστεύω πως θα γινόμουν ένας συγγραφέας ή ένας καλλιτέχνης. Δέκα χρόνια
αργότερα μου είναι πιο δύσκολο να ελπίζω ακόμη σε κάτι τέτοιο. Όμως, ποιος
ξέρει, ίσως να πήγα από καρδιά. Πάντα είχα πολλή χοληστερίνη (κρίμα που τόση
δίαιτα δεν ήταν αρκετή). Όπως και αν πήγα, όπου και αν πήγα, αναρωτιέμαι αν
έφυγα ευτυχισμένος. Πέρασα άραγε μια χαρούμενη μέρα, μια ευτυχισμένη νύχτα,
μέχρι εκείνη την τελευταία στιγμή; Έζησα άραγε με έναν φίλο ή με ένα αγαπημένο
πρόσωπο κάτι για να το θυμάμαι; Το ελπίζω, αν και ξέροντας καλά τον εαυτό μου,
πολύ αμφιβάλλω, τέτοιος γκρινιάρης που είμαι. Αναρωτιέμαι αν με κυρίεψε βαθιά
θλίψη, όταν διαπίστωσα πως είχα περάσει πια σε αυτό που λένε αιωνιότητα. Ίσως
στα μισά του δρόμου να ένιωσα κάτι σαν ανακούφιση. Δεν ξέρω τι να πω. Ένας
Θεός ξέρει. Αν βρω την απάντηση, ίσως να σας αφήσω ένα σημάδι. Ένα
μισοφαγωμένο κουλουράκι ή ένα μισάνοιχτο βιβλίο πάνω στο μπράτσο μιας
πολυθρόνας…

Το πάθαινα…

… άραγε μόνο εγώ ή το παθαίνετε και εσείς όταν ακούτε κάποιον να λέει πως
δεν θα άλλαζε τίποτα στη ζωή του, αν ήταν να την ξαναζήσει από την αρχή; Θα
άλλαζα μπόλικα πράγματα, εδώ και εκεί, φτάνει μονάχα να έβρισκα το θάρρος και
τη δύναμη γι’ αυτό, φτάνει μονάχα να μπορούσα να ξεπεράσω τους φόβους μου. H
ζωή με τρόμαζε συχνά. Να το, το είπα. Μακάρι να μην το είχα πει, αλλά το είπα.
Μακάρι να τα είχα καταφέρει να γίνω αυτό που είχα ονειρευτεί, να είχα
ταξιδέψει με τον χάρτη που είχα φανταστεί, να είχα κρατήσει στα χέρια μου τη
δική μου πυξίδα…

Ίσως…

… όμως, το καλύτερο πράγμα σε μια διαθήκη είναι πως τη γράφεις όσο είσαι
ακόμη ζωντανός. Μόλις ξεμπερδέψεις με το γράψιμο, έχεις άλλη μια ευκαιρία να
κάνεις μια νέα αρχή».