ΣE ΠPΩTO ENIKO Έχω αρχίσει να ανησυχώ…

Έχω αρχίσει να ανησυχώ με τον εαυτό μου. Πολύ. Για μία ακόμα φορά βρίσκομαι
στη θέση να επικροτώ τον Αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους. Γιατί; Για τη θέση
που πήρε στην υπόθεση της Τέρι Σκιάβο, της Αμερικανίδας που βρίσκεται επί μία
15ετία σε άγρυπνο κώμα. Ο Αμερικανός πρόεδρος, λοιπόν, διαφώνησε με τη
δικαστική απόφαση που πέτυχε ο σύζυγος της Σκιάβο – να αφαιρεθεί ο ειδικός
σωλήνας με τον οποίο η Τέρι Σκιάβο σιτιζόταν παρεντερικά, προκειμένου έτσι να
μπορέσει η γυναίκα να πεθάνει – και συντάχθηκε με τους γονείς της Σκιάβο, οι
οποίοι λένε πως η δικαστική απόφαση δεν παρέχει στην άτυχη γυναίκα «το
δικαίωμα στην ευθανασία», αλλά αντίθετα αποτελεί εν ψυχρώ δολοφονία της.

Το δικαίωμα στην ευθανασία έχει πράγματι, σε πολλές χώρες, γίνει κοινωνική
απαίτηση. Αυτό που με εξοργίζει όμως εν προκειμένω, είναι πως φτάσαμε στο
σημείο οι υποτιθέμενοι φιλελεύθεροι να υποστηρίζουν μετά πάθους την υπέρτατη
ισχύ της νομικής σχέσης του γάμου, ακόμα κι αν ο γάμος αυτός έχει πάψει προ
πολλού να είναι ουσιαστικός! Γιατί περί αυτού πρόκειται. Ο άνδρας της Σκιάβο
έχει, εδώ και πολλά χρόνια, άλλη σύντροφο, με την οποία έχει αποκτήσει δύο
παιδιά. Αλλά και πέραν αυτού, πώς γίνεται ο άνθρωπος που κατά μείζονα λόγο
έχει έννομο συμφέρον στην υπόθεση αυτή, να είναι αυτός που αποφασίζει;
Απλούστατα: είναι σύζυγος. Αυτή η υπερίσχυση της συζυγικής σχέσης πάνω από
κάθε άλλη – ακόμα και πάνω από τη σχέση που έχει κανείς με τους γονείς ή τα
παιδιά του, ή με τον σύντροφο ή εραστή του – είναι μια βαθιά αναχρονιστική και
ανατριχιαστική κατάσταση που έλκει την καταγωγή της από την πεποίθηση ότι ο
γάμος – τον οποίο προσωπικά θεωρώ αποκρουστικό πράγμα – είναι «ιερός». Και
αυτή η ιδεοληψία, τουλάχιστον τη σημερινή εποχή, είναι επικίνδυνη και ανελεύθερη.