Δρόμοι

Οι φονιάδες…

… πολλές φορές δεν περιορίζονται στους φόνους. Άλλοι παρασύρουν τα θύματά
τους σε ανήλιαγα υπόγεια για φρικτά βασανιστήρια. Και άλλοι ασελγούν πάνω
τους, τα σιγοκαίνε, τα κατακόβουν, με ανεξήγητες τελετουργίες. «Το κακό
φωλιάζει σε όλους μας και όλοι μας έχουμε κάνει κακές πράξεις», προσπαθεί να
μας καθησυχάσει (ή να μας θορυβήσει ακόμη παραπάνω;) ο δόκτωρ Ρόμπερτ Σάιμον,
καθηγητής της Ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του
Τζορτζτάουν, στην Ουάσιγκτον. Όμως το κακό δεν είναι πια όπως ήταν άλλοτε. Και
μπροστά στην αγριότητα πολλών σύγχρονων φονιάδων, το κακό όπως εμφανίστηκε για
πρώτη φορά στην ιστορία του Αδάμ και της Εύας μοιάζει σήμερα με παιδικό
παραμύθι.

Εγκλήματα…

… ειδεχθή, που συμβαίνουν ολοένα και πιο συχνά, έσπρωξαν έναν άλλο καθηγητή,
τον Μάικλ Ουέλνερ από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, να τυποποιήσει το κακό:
επινόησε μια εγκληματική κλίμακα ανάλογα με τις φρικαλέες λεπτομέρειες της
εγκληματικής πράξης. Και ένας άλλος ψυχίατρος, ο Μάικλ Στόουν από το
Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ιεράρχησε το κακό σε 22 βαθμίδες, αφού πρώτα μελέτησε
τις βιογραφίες 500 ιδιαίτερα βίαιων εγκληματιών, όπως του Τζον Γουέιν Γκέισι,
που σκότωσε παραπάνω από 30 αγόρια και τα έθαψε στα θεμέλια του σπιτιού του.
Και τι βγαίνει από όλα αυτά; «Μπορείς να πεις κάποιον κακό και να τον πω και
εγώ, με το αυξημένο κύρος του επαγγέλματός μου», λέει ο δόκτωρ Σάιμον. «Αλλά
τι βγαίνει με αυτό; Τι προσθέτει στη γνώση μας;». Φίδι στον Κήπο της Εδέμ,
ιπτάμενο γουρούνι στο όραμα του πάπα Γρηγορίου του Μεγάλου, εξαμβλωματικό
τέρας στους πίνακες του Ιερώνυμου Μπος, όποια και αν είναι η μορφή του, το
κακό εξακολουθεί να μας μπερδεύει. Ευτυχώς που υπάρχει ο «άρχοντας του
Σκότους» για να παίρνει κάθε τόσο το κρίμα από πάνω μας.

Δεν υπάρχει…

… εγκληματίας που να μη βρίσκει κανείς σε αυτόν κάποια ίχνη μεταμέλειας,
κάποια ίχνη ανθρωπιάς – διευκολύνει σε αυτό η απόδοση της πράξης του σε αίτια
κοινωνικά ή ψυχολογικά και όχι στον Εωσφόρο. H δόκτωρ Άντζελα Χέγκαρτι,
διευθύντρια του Ψυχιατρικού Κέντρου Κρίντμουρ, στη Νέα Υόρκη, αποφεύγει να
μιλάει για το κακό, αν και το σκέφτεται συνέχεια. Στα ένδεκα χρόνια που είναι
ιατροδικαστής, θυμάται τέσσερα άτομα που δεν θα μπορούσε να τα περιγράψει
κάπως αλλιώς. Ένα από αυτά ήταν ένας άνδρας που είχε δολοφονήσει φρικτά τη
γυναίκα του και τα παιδιά του και που έδειχνε περισσότερο ενόχληση παρά
μεταμέλεια. Μια μέρα που η δόκτωρ Χέγκαρτι τον επισκέφτηκε στη φυλακή, ήταν
έξω φρενών, επειδή ένας δεσμοφύλακας είχε φτάσει αργοπορημένος. Δεν μπορούσε
να συγκρατήσει τον θυμό του. Γιατί αν σε κάτι επέμενε σχολαστικά, αυτό ήταν η
ακρίβεια.

(Όμως αρκετά…

… Κάπου εδώ πρέπει να κλείσω αυτό το σημείωμα. Με περιμένουν. Και αν κάτι
απεχθάνομαι όσο τίποτε άλλο, είναι να αργώ στα ραντεβού μου).