Διαστάσεις Mέσα της, δεν είναι νέα

Ένας εφιάλτης ταράζει κάθε τόσο τον ύπνο της Κλία Κοφ. Βλέπει πως είναι
ανεβασμένη σ’ ένα δέντρο ψάχνοντας τα κομμάτια ενός σώματος που ανατινάχτηκε
από μια νάρκη. Κι ενώ ψάχνει, την ακολουθεί παντού ένα κεφάλι. Που της θυμίζει
τόσο ένα πτώμα που είδε στο Βούκοβαρ.

Κλία Κοφ. Όργωσε τους μαζικούς τάφους της Ρουάντας και του Κοσόβου για να αποδώσει δικαιοσύνη στα θύματα των σφαγών

H μητέρα της γεννήθηκε στην Τανζανία, αλλά στα τέσσερα χρόνια της προσβλήθηκε
από πολιομυελίτιδα και την έστειλαν σ’ ένα αγγλικό μοναστήρι. Εκεί σταμάτησε
να μιλάει για έξι μήνες. Και όταν βρήκε τη λαλιά της, βγήκαν από το στόμα της
άπταιστα αγγλικά. Σ’ αυτά τα αγγλικά οφείλει την πρόσληψή της στο BBC – και
την επιστροφή της στην Αφρική. Τον σύζυγό της, έναν λευκό Αμερικανό, τον
γνώρισε στο Ναϊρόμπι. Εκείνος είναι Εβραίος, εκείνη προτεστάντισσα, αλλά και
οι δύο είναι επηρεασμένοι από τα κινήματα κατά της αποικιοκρατίας. Και
αποφασισμένοι πως τα παιδιά τους πρέπει να ζήσουν για δέκα τουλάχιστον χρόνια
μακριά από την Αμερική, τα γλυκά της, την τηλεόραση και τη μαζική της
κουλτούρα.

H Κλία γεννήθηκε στο Λονδίνο, αλλά η πρώτη εικόνα που θυμάται από τον εαυτό
της είναι να πίνει τσάι στην έρημο της Σομαλίας. Θα ακολουθήσει τους γονείς
της σε όλη την Αφρική, θα γνωρίσει πολέμους, πείνα και φτώχεια, θα ακούσει
πράγματα που δεν μπορεί να εξηγήσει. Στα επτά της χρόνια, ο παππούς της θα της
χαρίσει ένα βιβλίο για την Πομπηία που θα την εντυπωσιάσει. Στα δεκατρία της,
θα αρχίσει να μαζεύει ψόφια πουλιά, να τα θάβει, να τα ξεθάβει, να τα
ξαναθάβει, παρακολουθώντας προσεκτικά την αποσύνθεσή τους. Στα δεκαοχτώ της,
θα διαβάσει τους «Μάρτυρες μετά θάνατο» και θα μάθει πώς συγκροτήθηκε στην
Αργεντινή η ιατρική ομάδα που ξέθαψε το 1987 τα υπολείμματα των εξαφανισμένων.
Και όταν η επικεφαλής ανθρωπολόγος-ιατροδικαστής του ΟΗΕ ζητήσει από το
Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ εθελοντές για την αποστολή στη Ρουάντα, η πρώτη που
θα προσφέρει τις υπηρεσίες της θα είναι η Κλία. Κι ας είναι μόλις 23 ετών.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2000, θα βρεθεί στο Κόσοβο.

«Στα δύο αυτά μέρη», λέει στη Λιμπερασιόν, «τα πτώματα διηγούνται το
ίδιο πράγμα, εγκλήματα καλά σχεδιασμένα, δολοφόνους που πιστεύουν στην
ατιμωρησία τους». Αλλά εκείνη θέλει να συμβάλει στην απόδοση δικαιοσύνης. H
δουλειά της είναι να δώσει «μια κλωτσιά στον κώλο του παλιοτόμαρου τη στιγμή
που το περιμένει λιγότερο». Τη στιγμή που νομίζει ότι τη γλίτωσε. Όμως τα
πειστήρια είναι εκεί. Ο σκελετός στην επιφάνεια, πιο κάτω η μούμια, ακόμη πιο
κάτω σώματα που δεν έχουν ακόμη αποσυντεθεί, μάνες και παιδιά αγκαλιασμένα,
οικογένειες που διέφυγαν και πέθαναν μαζί. Σκάβει, κι ακούει τη φωνή της να
λέει: «Φθάνουμε, θα σας βγάλουμε από ‘κεί».

«Μέσα μου δεν είμαι νέα», λέει η Κλία. Κι ας είναι μόλις 32 ετών.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com