Kομμάτια και θρύψαλα μιας επετείου…

ΠΟΥ ΣΤΗΝ EYXH πήγε αυτή η επέτειος; Αυτή τη φουκαριάρα την 25η πότε τη
στείλαμε, ανεπιστρεπτί, στον αγύριστο; Ποιες διαδικασίες μεσολάβησαν; Ποιες
κοινωνικές ανακατανομές; Πώς άλλαξε η ζωή μας; Πότε; Και πού ήμουνα εγώ, όταν
όλα αυτά συνέβαιναν; Σε ποια κοσμάρα κατοικοέδρευα; Πότε; Πώς; Γιατί;

Τίποτα δεν έμεινε! Ούτε ψήγμα, ούτε δείγμα! Κοτζάμ ελληνική επανάσταση σαν να
συρρικνώθηκε μπροστά στο κουρασμένο βλέμμα μας. Από επέτειος μετατράπηκε σε
ημερομηνία απόδρασης. Να φύγουμε. Να αρπάξουμε το τριήμερο απ’ το σβέρκο και
να φύγουμε! Να φύγουμε, παιδιά, να φύγουμε! Τρελοί, αλαλιασμένοι, κατάκοποι,
διαλυμένοι – να φύγουμε, παιδιά! Παίδες Ελλήνων! Κι ας κολλήσουμε το μισό
τριήμερο στο διόδιο του «πήγαινε» και το άλλο μισό στο διόδιο του «έλα».

NA ΦΥΓΟΥΜΕ, να φύγουμε – κι όπου μας βγάλει! Ποια επέτειος και τι
επέτειος; Εμείς είμαστε εξοντωμένα άτομα! Το στρες μάς σφίγγει σαν κασκόλ στον
λαιμό! H δουλειά σκατά, ο γάμος σκατά, η ακρίβεια σκατά, το νοίκι μες στα
πόδια μας! Τι μου λες τώρα εσύ για επαναστάσεις και «μια χούφτα Έλληνες»;
Μπότσαρης, Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης – το μάτι σου το αλλήθωρο που τρέχει στον
κατήφορο! Ύδρα, Σπέτσες, Ψαρά! Να φύγουμε, παιδιά. Για Ύδρα και για Σπέτσες.
Τα Ψαρά, άκυρον! Πού να τρέχεις τώρα στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη; (Που και η
«δόξα μονάχη», τι διάολο: όλο και θα σκυλοβαριότανε!).

ΚΑΠΟΤΕ όλα αυτά μέτραγαν. Είχαν ουσία. Σημασία. Ξέραμε τι γιορτάζουμε.
Ξέραμε γιατί το γιορτάζουμε. Βγάζαμε σημαία στο μπαλκόνι. H μητέρα μου μάς
έντυνε με τα καλά μας και μας πήγαινε στην παρέλαση. (Μια μεγάλη μέρα, την
τιμάς με μαύρο λουστρινάκι! Όχι με την ελβιέλα). Και περνούσε η μαθητιώσα της
εποχής – καμαρωτή καμαρωτή! Χωρίς το μίνι μέχρι το μπούστο και το άι-λάινερ με
το κιλό, «είναι τρία διακόσια, να τ’ αφήσω;».

Τις βλέπω στην τηλεόραση! Κι όταν μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι,
αναρωτιέμαι: Εγώ είμαι πολύ συντηρητικούρα ή η φούστα είναι πολύ κοντή; Αυτή η
«πασαρέλα της παλιγγενεσίας» μού τη βαράει στο δόξα πατρί! Παρέλαση είναι, ρε
κορίτσια! Όχι η νέα κολεξιόν του Μάκη Τσέλιου!

Μπροστά η ελληνική σημαία και πίσω οι ξώβυζες και οι ξώμπουτες! Να σε χαίρεται
η μανούλα σου, κούκλα μου! Ο Θεός να φυλάει τον πατέρα σου από τα πολλαπλά
εμφράγματα, αγάπη μου! Που μου βγήκες στην παρέλαση ντυμένη «ζώνη δερμάτινη»:
Στη μέση μία λουρίδα, πάνω-κάτω τίποτα! Το απόλυτο μηδέν! Το μηδέν και το
άπειρο σε πανοραμική θέα: Τα οπίσθια πιάτο!

ΠΟΤΕ ΑΛΛΑΞΕ η ζωή μας; Πότε συνέβησαν όλα αυτά; Και πού ήμουνα εγώ όταν
συνέβαιναν; Πού ζούσα, η ωραία κοιμωμένη; Το ζώον το όρθιο; Καθόμουνα στο
φανάρι περιμένοντας – χρόνια τώρα – να ανάψει το πράσινο. Και περνάγανε από
μπροστά μου I.X., ταξί, νταλίκες, παπάκια, μηχανές… Πάσης φύσεως οχήματα.
Που μετέφεραν τη χώρα αυτή κάπου αλλού. Που μετακόμιζαν τον τόπο μου σε άλλο
τόπο. Κι εγώ περίμενα. Να ανάψει το πράσινο. Κι άναψε. Κάποτε…

Και πέρασαν τα χρόνια. Κάποτε. Και πέρασα απέναντι. Κι όλα είχαν αλλάξει. Τα
οχήματα είχαν τσαλαπατήσει την Ιστορία. Οι επιβάτες – παραβάτες – είχαν
ισοπεδώσει τη μνήμη: πατούσαν πάνω της. Περνούσαν από πάνω της. Γρήγορα.
Τρέχοντας. Για να φτάσουνε στα διόδια. Για να απωθήσουν – όσο μπορούν – τη
γνώση: Κάθε απόδραση ενέχει και την επιστροφή της. Όμως αυτό δεν θα συμβεί
ΤΩΡΑ! Αυτό θα συμβεί ΜΕΘΑΥΡΙΟ!

Τώρα να φύγουμε, παιδιά, να φύγουμε! Να αφήσουμε πίσω μας τα κομμάτια και τα
θρύψαλα μιας επετείου – και να πάμε στα τσακίδια!

Από πού – λες – θα βρούμε λιγότερη κίνηση; Από την οδό Ανδρέα Μιαούλη ή να
στρίψουμε Μεσολογγίου και Αλαμάνας γωνία;