Άσκηση επί χάρτου

ΑΣΥΝΕΠΕΣ, χωρίς συνοχή, με αντικρουόμενες εκτιμήσεις και προγνώσεις, το
πρόγραμμα σταθερότητας που παραδίδει σήμερα στην Κομισιόν ο υπουργός
Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά απόδειξη της
σύγχυσης και της αδυναμίας που χαρακτηρίζει τη νεοδημοκρατική διακυβέρνηση εδώ
και ένα χρόνο.

Το βασικό σενάριο του κ. Αλογοσκούφη στηρίζεται στην εκτίμηση ότι οι ρυθμοί
ανάπτυξης θα διατηρηθούν υψηλοί στην περιοχή του 4% στην τριετία 2005 – 2007,
αγνοώντας την επίδραση που θα ασκήσει στο σώμα της οικονομίας, τόσο η
επιδιωκόμενη σημαντική αύξηση των εσόδων, σχεδόν κατά 10% ετησίως, όσο και η
προβλεπόμενη συγκράτηση των δαπανών μεταξύ 4,5% και 7%.

Χωρίς να εξειδικεύονται τα μέτρα, ούτε να περιγράφονται άλλες πολιτικές, οι
παραπάνω υποθέσεις μοιάζουν κενές περιεχομένου. Αλλά ακόμη και έτσι όταν
αυξάνεις τα έσοδα και μειώνεις τις δαπάνες και δη τις επενδυτικές, χωρίς την
πρόβλεψη ισχυρών αναπτυξιακών αντίμετρων, δεν μπορείς να αναμένεις διατήρηση
των ρυθμών ανάπτυξης σε υψηλά επίπεδα.

H ίδια η παράσταση της χώρας, η κατάσταση της αγοράς δεν επιτρέπουν προβλέψεις
αυξημένων εσόδων. Κατά το δίμηνο Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου τα φορολογικά έσοδα
έδειξαν ότι κάμπτονται. Συνέβη τούτο λόγω της περιορισμένης ρευστότητας στην
αγορά, της χαμηλής επίδοσης του φοροελεγκτικού μηχανισμού και εξαιτίας του
φοροδοτικού κορεσμού των εξαντλημένων μικρομεσαίων και βεβαίως της χαλάρωσης
της φορολογικής συνείδησης μετά την κατάργηση των εκπτώσεων φόρου με
αποδείξεις.

Όσον αφορά τις δαπάνες η βασική πρόβλεψη για συγκράτηση του ρυθμού αύξησης στο
4,5% δεν συμβαδίζει, είναι ασυνεπής με την υπόθεση για πληθωρισμό 3,8% και
αύξηση των πραγματικών αμοιβών κατά 2,1% το 2005. Μόνο τα δύο στοιχεία να
συνυπολογισθούν ανεβάζουν την αύξηση των δαπανών κοντά στο 6%.

Δυσμενή σενάρια

Με άλλους λόγους οι προβλέψεις του βασικού σεναρίου πάσχουν, δεν διακρίνονται
από εσωτερική συνέπεια και έτσι το πρόγραμμα σταθερότητας δεν μπορεί παρά να
χαρακτηρισθεί άσκηση επί χάρτου ή στην καλύτερη περίπτωση ευχολόγιο. Για να
μην αναφερθούμε στα δυσμενέστερα εναλλακτικά σενάρια, τα οποία ως διά μαγείας
οδηγούνται και αυτά σε ελλείμματα μικρότερα του 3% το 2006.

Αντιμετωπίζει, δυστυχώς, πρόβλημα μέγα η κυβέρνηση Καραμανλή. Ανέδειξε το
πρόβλημα της οικονομίας σε μείζον, το κατέστησε με τους χειρισμούς της πρώτο
θέμα, χωρίς να έχει έτοιμο το σχέδιο, χωρίς επεξεργασία πολιτικών εξόδου από
την κρίση. Είπε τόσα για τα ελλείμματα, χωρίς να είναι σε θέση να τα
αντιμετωπίσει. Υπήρξε αντιφατική όσο καμία άλλη. Από τη μια πλευρά έταξε στους
πάντες, καλλιέργησε υπερπροσδοκίες και από την άλλη έπαιξε με τα ελλείμματα
και το χρέος. Αυτοεγκλωβίστηκε, απώλεσε βαθμούς ελευθερίας και τώρα πνίγεται
από τις υποσχέσεις και τα λόγια τα μεγάλα για νοικοκυροσύνη, οικονομίες και
μεγάλη ανάπτυξη.

Και θα βυθίζεται συνεχώς όσο δεν ορίζει τα πράγματα, όσο δεν αποφασίζει και
δεν ξεκαθαρίζει την κατάσταση. Αν συνεχίσει έτσι, ούτε τα ελλείμματα θα
μειώσει ούτε την ανάπτυξη θα φέρει. Και το χειρότερο, θα περιπέσει στη
δημιουργική λογιστική, την οποία τόσο λοιδόρησε και άλλο τόσο κατέκρινε.