Tο κέντρο της Aθήνας

Απογοήτευση και πικρία νιώθει με την εικόνα την οποία παρουσιάζει τελευταία
το κέντρο της Αθήνας ο κ. Στέλιος Ματζαπετάκης, βουλευτής Νομού Ηρακλείου του
ΠΑΣΟΚ, που σημειώνει σχετικά:

«Όταν ο χρόνος μού επιτρέπει, συνηθίζω να περπατάω λίγο για να νιώθω την ανάσα
της πόλης και να βρίσκομαι ανάμεσα στους συμπολίτες μου. Κινούμαι στο κέντρο
της Αθήνας εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της. H εικόνα που αντικρύζω τελευταία με
γεμίζει απογοήτευση και πικρία.

* Τα φώτα ρύθμισης της κυκλοφορίας γίνονται, όλο και περισσότερο, μη σεβαστά.
Φρενήρεις εποχούμενοι παραβιάζουν το πράσινο, περιφρονώντας τους πεζούς που
κινούνται στις διαβάσεις, βρίζοντας από πάνω!

* Πάμπολλες διαβάσεις πεζών καταλαμβάνονται από σταθμευμένα αυτοκίνητα.

* Ειδικές διαβάσεις που προορίζονται για συνανθρώπους μας που έχουν πρόβλημα,
πρέπει να θεωρούνται παρελθόν. Όλες καταργήθηκαν από ασυνείδητους, αναίσθητους
και απάνθρωπους συμπολίτες μας. Αν υποθέσουμε ότι ένας πολίτης επιθυμεί να
κινηθεί με το καροτσάκι του για να εξυπηρετηθεί, του το απαγορεύουμε, τον
φυλακίζουμε, τον συνθλίβουμε ψυχικά!

* Τα πεζοδρόμια έχουν γίνει χώροι επελάσεων τροχοφόρων δικύκλων (στον χώρο που
ανήκει, δικαιωματικά, στους πεζούς) που οι κάτοχοί τους λοιδορούν και
χλευάζουν όποιον τους παρατηρήσει.

* Πεζόδρομοι, κατ’ ευφημισμόν, διασχίζονται από επελαύνοντα τροχοφόρα, πάσης
κατηγορίας, αφήνοντας κατάπληκτους τους περιπατητές, ντόπιους και ξένους, που
πίστευαν ότι μπορεί να επιστεύονται μια Πολιτεία, που τους εξαπατά τελικά,
διαβεβαιώνοντάς τους, με επιγραφές, ότι ο χώρος διατίθεται σ’ αυτούς!

* Πεζοδρόμια με χαίνουσες τρύπες και κακοτεχνίες που εγκατέλειψαν ασυνείδητοι
εργολάβοι, αφού έλαβαν πιστοποιητικό περάτωσης εργασίας από κάποιον εκπρόσωπο
του Δημοσίου.

Είναι δυνατόν το κέντρο της πρωτεύουσας να έχει εγκαταλειφθεί έτσι; Γιατί έχει
αφεθεί στο έλεος της τύχης του ο πεζός και ο έχων προβλήματα συμπολίτης μας;

Πού είναι η Αστυνομία και ο δήμος;

Έστειλε, έστω μία φορά το ΥΔΤ έναν υψηλόβαθμό του να περπατήσει εκεί; Γίνεται
κυκλοφοριακή αγωγή στα σχολεία;

Δεν έχουν αντιληφθεί οι αρμόδιοι ότι αυτή η ασυδοσία και αναρχία αποτελεί την
αφετηρία μεγαλύτερων παραβάσεων αλλά και ενθαρρύνει τους υποψήφιους κακοποιούς
με την εικόνα της μη ύπαρξης κράτους;».

H κρίση της Εκκλησίας

Το θέμα της κρίσης της Εκκλησίας απασχολεί τους αναγνώστες μας. Ο κ.
Γιώργος Γερίμογλου, από τη Βούλα, γράφει, αναφερόμενος σε έρευνα των «ΝΕΩΝ»
για τους «άλλους» ιεράρχες:

«Οι πέντε Επίσκοποι που αναφέρατε είναι η τιμή της Ελλαδικής Εκκλησίας μας.

Πιστεύω όμως ότι οι 5 μεταξύ των 80 είναι ένα ελάχιστο ποσοστό, είναι η
εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Θα έπρεπε μ’ αυτό τον μοναχικό και
απόλυτα ιεραποστολικό τρόπο να διαβιούν και να πορεύονται όλοι οι δεσποτάδες,
μηδέ και αυτού του Αρχιεπισκόπου εξαιρουμένου. Θέλω να ελπίζω ότι ίσως να
υπάρχουν και άλλοι ιεράρχες που να ζουν μ’ αυτό τον τρόπο και εμείς οι απλοί
ορθόδοξοι χριστιανοί να μην τους έχουμε γνωρίσει».

Ο κ. Σταύρος Μαυρίδης, παθολόγος, και η κ. Αγγελική Κάρμα, βιολόγος,
σημειώνουν απευθυνόμενοι στον ανώνυμο ιεράρχη:

«Πώς δέχθηκες να συμμετέχεις σε μια Σύνοδο και δεν απεχώρησες, όταν σ’ αυτήν
συμμετείχε και ο εξ απορρήτων του Αρχιεπισκόπου αρχιερέας κατηγορούμενος για
ηθικά και αυτός σκάνδαλα; Θα αποφασίζατε από κοινού για την κάθαρση στην
Εκκλησία;

Πώς δέχθηκες να συμμετέχεις και δεν διαμαρτυρήθηκες όταν είδες γηραλέο ιεράρχη
κατηγορούμενο (για ηθικά σκάνδαλα κι αυτός) να προσκομίζει, ως μοναδικό
αποδεικτικό στοιχείο της αθωότητάς του, τη μήνυσή του κατά εφημερίδος των
Αθηνών;

Ήταν επαρκείς οι εξηγήσεις του Αρχιεπισκόπου για την παραίτηση και τον
αποσχηματισμό του διευθυντού του γραφείου του προς τη Σύνοδο; Αν ναι, γιατί
δεν πληροφόρησες τον ευσεβή λαό;

Πώς δέχτηκες να εκπροσωπεί τον Αρχιεπίσκοπο ένας αρχιμανδρίτης, ο οποίος
προκαλούσε με το ύφος και το θράσος του που δεν συνάδουν με το νεαρό της
ηλικίας του;

Γιατί ανέχθηκες να εκλεγεί μητροπολίτης για τον οποίο υπήρχαν ενυπόγραφες
καταγγελίες για ηθικά παραπτώματα; Πώς δέχεσαι να σε εκπροσωπεί;».

Ο κ. Βασίλης Γιαννάκοβας αναφέρει:

«Μέρες ακούμε τον Σεβασμιώτατο Πειραιώς Καλλίνικο να ξαναλέει την ίδια ιστορία
για τον κουμπουροφόρο αρχιμανδρίτη Φαρμάκη. Ότι τον είχε σαν παιδί του, γιατί
τον πήρε κοντά του από 11 χρόνων από κάποιο ίδρυμα, τον σπούδασε, τον έκανε
κληρικό και προφανώς τον προόριζε για μητροπολίτη. Βάσει ποιου νόμου μπορεί
ένας δεσπότης να παίρνει ένα ανήλικο παιδί να το κλείνει στη Χρυσοπηγή και να
το “μεγαλώνει σαν παιδί του;”».

Ο κ. Παν. Μιχαλόπουλος, τεχνικός – σχεδιαστής, από το Ελληνικό, σημειώνει:

«Εκεί που ήμασταν “σκοτεινές δυνάμεις” και “ποίμνιο – άφωνο” και “ένα τίποτα –
εκκλησίασμα” ξαναγίναμε ο “πιστός λαός του Θεού”».

Ο κ. Δημήτρης Γεωργίου, από το Νέο Ψυχικό, γράφει:

«Τι έκανε η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδος ή έστω μερικοί από τους ιεράρχες μας να
εντοπίσουν έγκαιρα, να προλάβουν την επερχόμενη σήψη;».