Tο Bερολίνο… Άουσβιτς της αρίας φυλής

«Να συνθηκολογήσουμε, να σώσουμε το Βερολίνο από την καταστροφή» εκλιπαρούσε
ένας βαθμοφόρος, ο μοναδικός σώφρων από το τρελοκομείο της συμμορίας τεράτων.
Τίποτα εκείνοι. «Δεν θα χύσω μισό δάκρυ. Τους αξίζει τέτοια τύχη» απαντά ο
Αδόλφος, ο αρχιτελετάρχης της καταστροφής. Περίπου σαν να λέει «έπειτα από
μένα, γαία πυρί μειχθήτω». Να τους πάρει στον τάφο του. Να σβήσει τη Γερμανία
από την υδρόγειο. Να εξαφανίσει κάθε ίχνος αρίας φυλής. Τρομερό!

«H πτώση» του Γερμανού Όλιβερ Χίρσμπιγκελ ξεπερνάει κάθε ανάλογο
κινηματογραφικό προηγούμενο. Ο αριθμός των θυμάτων της παράνοιας που είχε
απλωθεί πάνω από το Βερολίνο εκείνες τις τελευταίες ημέρες του Απριλίου του
1945 ξεπερνάει τους νεκρούς από τις επιδημίες που ενέσκηψαν στη Γηραιά Ήπειρο
τον Μεσαίωνα. Ο φανατισμός, η ιδεοληψία και το παραλήρημα της αυτιστικής
εξουσίας του Γ’ Ράιχ ξεπερνούν όλα τα ρεκόρ του… Σατανά! H αναπαράσταση
αυτής της κολασμένης σελίδας της πρόσφατης Ιστορίας ξεπερνάει την
κινηματογραφική κριτική. Ειλικρινά, παραδίδομαι!

H γεωγραφία του καταρρέοντος Βερολίνου παραπέμπει ευθέως στη Βίβλο. Όλα
τα ακραία ιστορικά γεγονότα καταλήγουν στο τέλος να αντιγράφουν τη βιβλική
καταστροφή. Όπως ο Χάρος, έτσι και Χίτλερ. Εγκατεστημένος στα έγκατα, στο
υπέδαφος της πρωτεύουσας του «Σύμπαντος», δηλαδή της Γερμανίας. Υπογείως, κάτω
από τον Άνθρωπο και την Ιστορία. Τα σκουλήκια να ροκανίζουν αδιαλείπτως
«ζωντανή» σάρκα, ζωντανών πλασμάτων. Φανταστείτε το καταφύγιο του Αδόλφου σαν
το κουκούλι του Άλιεν, σαν την κάσα του Δράκουλα. H μεταφυσική δαιμονολογία
συναντάει την πραγματική, τη μέγιστη ανατριχίλα. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο
συμβολισμός μοιάζει με ταφόπλακα πάνω στο μνήμα της ανθρωπότητας.

«H πτώση». Μαζί του στον τάφο όλη η Γερμανία!

Οι Ρώσοι, δύο βήματα από το κουκούλι. Σα να λέμε οι «δικαστές» στην Πλατεία
Συντάγματος για να επιδώσουν την τελική ετυμηγορία της Ιστορίας. Στη Βουλή,
κάτω από τη Βουλή, το τέρας και η συμμορία. Τόσο κοντά, αλλά ταυτόχρονα τόσο
μακριά. Όλοι οι δρόμοι κλειστοί. Όλες οι μεραρχίες αποδεκατισμένες. H λογική,
ακόμα και η κοινή, ανθρώπινη παραφροσύνη, σ’ ένα πράγμα σε οδηγεί. Παράδοση
άνευ όρων. Ώστε τουλάχιστον να σωθούν χιλιάδες της αρίας φυλής. Να διατηρηθούν
τα «αρχαία» μνημεία του δικού τους πολιτισμού. Τίποτα ο αρχηγός. Σε τούτο το
κρίσιμο σημείο, αποκαλύπτεται το μεγαλείο αυτής της τερατώδους στιγμής της
αλήθειας. Ο Φύρερ, η ζωντανή ενσάρκωση μιας γνωστής ταυτολογίας. Αυτός είναι
το κράτος, αυτός και η Γερμανία. Αφού θα πεθάνει αυτός, ε, τότε, ας πάρει μαζί
του στον τάφο όλη τη Γερμανία. Ύψιστος, πρωτοφανής, αξεπέραστος αυτισμός!

Έτσι, το Βερολίνο με όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του, όμηρος
του Αδόλφου. Απ’ αυτό το σημείο και μετά, τα γεγονότα ξεπερνούν την Ιστορία
και μετατρέπονται σε σκηνές από το θρίλερ τρόμου του Τζορτζ Ρομέρο «H νύχτα
των ζωντανών νεκρών». Τα ζόμπι του Αδόλφου εξέρχονται από το κουκούλι του
Άλιεν και καταδιώκουν για να καταβροχθίσουν ζωντανή γερμανική σάρκα. Έτσι
ακριβώς. Όποιος αρνιέται να ντουφεκίσει Ρώσους εκτελείται επί τόπου. Ακόμα και
μικρά παιδιά. Το μεγάλο μακελειό. Αχόρταγη κρεατομηχανή, απύθμενο στομάχι. Να
γίνουν όλοι και όλα οδοντογλυφίδες για τα σαγόνια του καρχαρία!

Ο Χίρσμπιγκελ με… μικροβιολογικό ρεαλισμό περιγράφει καταστάσεις που
ξεπερνούν κάθε νοσηρή φαντασία. Οι πράξεις και όχι οι ρόλοι είναι που
χαρακτηρίζουν τους «ηθοποιούς». Ο Χίτλερ (Μπρούνο Γκανς) δεν είναι
καρικατούρα, αλλά πλάσμα με σάρκα και οστά. Μα, έτσι δεν ήταν; Από τη μια, να
γονατίζει μπροστά στον ηρωισμό μικρών, δεκάχρονων, παιδιών (!) και από την
άλλη, μέσα σε απίστευτες εκρήξεις υστερίας, να μετατρέπει όλη τη χώρα σε
γιγαντιαίο νεκροταφείο. Ευγενής στην τελετουργία, κανίβαλος στην Ιστορία. Λένε
ότι ποτέ δεν θα μάθουμε ακριβώς την σύσταση της ψυχοσύνθεσής του. E και; Με
την «Πτώση» μαθαίνουμε τι έκανε στο σπίτι, στην οικογένεια και την πατρίδα
του. Δεν είναι αρκετό;

Χιτλερισμός, πανίσχυρος εν υπνώσει ιός

«H πτώση». Ο Μπρούνο Γκανς… Χίτλερ

Και οι άλλοι; A, εδώ είναι το ψητό. «H πτώση», εκτός από ρεαλιστική ταινία,
λειτουργεί και σαν αξονική τομογραφία. Στο άκουσμα και μόνο του ονόματος
«Χίτλερ», γυναίκες του στενού αλλά και του ευρύτερου περιβάλλοντος να
«πεθαίνουν» από ακράτητο οργασμό και ηδονικό σπασμό. Το είδωλο θρυμματίζει τον
καθρέφτη και η φαντασίωση σκοτώνει την πραγματικότητα. H προπαγάνδα να
εκμηδενίζει σε δύναμη και εμβέλεια όλα τα κανόνια και όλους τους πυραύλους.
Όλοι πεπεισμένοι ότι χωρίς αυτόν δεν υπάρχει γη, άνθρωπος και Θεός. Μα για…
ποιον; Γι’ αυτόν; Μα κοιτάξτε τους και απολαύστε τους. Υπάρχει έστω και ένας
που στην όψη, στην κοψιά, στο προφίλ, στο ανφάς, στο οτιδήποτε να θυμίζει,
έστω αμυδρά, τον εύρωστο κατάξανθο… παιδαρά; Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά ακόμα
και μορφολογικά, τέρατα ήταν, τερατώδεις πράξεις έκαμαν.

Το ομολογώ. Αισθάνθηκα ναυτία. Το ντοκουμέντο επιβεβαίωσε τις χειρότερες
υποψίες μου. H ανθρωπότητα μοιάζει με τερατόμορφο νήπιο από διασταύρωση
εξωγήινων βαρβάρων. Καθένας από εμάς, κάτω από ανάλογες συνθήκες, είναι ικανός
να διαπράξει τα πάντα. Ο ορθολογισμός είναι το κουρελόχαρτο του ακραίου
φανατισμού. Ο ουμανισμός είναι το προσάναμμα της αποκτήνωσης. Ο χιτλερισμός
είναι ένας πανίσχυρος εν υπνώσει ιός. Έτσι και τον ξυπνήσεις τίποτα δεν θα τον
σταματήσει. Δείτε γύρω σας. Εξήντα χρόνια μετά τη ναζιστική πτώση, ίδιος
φανατισμός, ίδιο παραλήρημα, ίδια συμπτώματα, ίδια αλλά τεχνολογικά απείρως
χειρότερη αλεστική μηχανή. H ανθρωπότητα δεν έχει κλείσει τους λογαριασμούς
της με το κτήνος που έχει φωλιάσει μέσα της. H απάθεια, η συμφιλίωση με τη
«νέα εποχή», ο συμβιβασμός με «τα νέα ήθη» και η συνεργασία με την
Αυτοκρατορία είναι έγκλημα και ντροπή. Όπως από την ίδια την Ιστορία έχει
διαπιστωθεί, ο Άνθρωπος θα αντιδράσει μόνο όταν δεν θα έχει άλλη επιλογή. Ας
ελπίσουμε πως τότε δεν θα είναι πολύ αργά!

Σαιξπηρικές ιστορίες τρίτου φύλου

Παμπόνηρη παραλλαγή τού «Αντίο παλλακίδα μου» του Κινέζου Τσεν Κάιγκε. Ο
Ρίτσαρντ Έιρ του «Stage beauty» (Το ωραίο φύλο) επιδεικνύει μέγιστη, βρετανική
και σαιξπηρική πανουργία. Σαν αίλουρος ελίσσεται στα διάκενα θεάτρου και ζωής
και αναφερόμενος στο μεταίχμιο της παλιάς με τη νέα εποχή του Κάρολου B’
περιγράφει παράλληλα δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. Από την
πουριτανική κοινωνία ως γενεσιουργό αιτία της ομοφυλοφιλίας και από την άλλη
την ευλογημένη εκ γενετής αμφισεξουαλικότητά μας!

«Το ωραίο φύλο». Γκέι με τις ευλογίες του Σαίξπηρ

Όλα γκέι. Σενάριο, σκηνοθεσία, ηθοποιία, όλα… ανδρογύναια. Ως εξής: Μια
αληθινή ιστορικά μορφή, ο Νεντ Κίναστον (Μπίλι Κρούνταπ), εκπαιδευμένος με
μαστίγιο να υποδύεται γυναικείους ρόλους, αναδεικνύεται σε είδωλο και μυθική
μορφή ως Ιουλιέττα και Δυσδεμόνα στη λονδρέζικη θεατρική σκηνή (1660). Όμως ο
νέος βασιλιάς (Ρούπερτ Έβερετ), αναμορφωτής και ανακαινιστής, αποσύρει την
απαγόρευση και ο θρύλος μαθημένος στα γυναικεία, αδυνατεί να συγχρονιστεί με
τη νέα, αρσενική, πραγματικότητα και χωρίς να το καταλάβει βρίσκεται εκτός
σκηνής. Ευτυχώς η Μαρία (Κλερ Ντέινς), η αμπιγιέζ του Κίναστον, επεμβαίνει την
κατάλληλη στιγμή. Αφού πρώτα τού παίρνει το ψωμί, στη συνέχεια τού παίρνει και
την καρδιά. Έτσι η Αγγλία ισορροπεί. Ο Κίναστον βρίσκει τον Οθέλλο, η Μαρία
την Δυσδαιμόνα και ο Σαίξπηρ τους ιδανικούς ερμηνευτές του.

Ο Ρίτσαρντ Έιρ κάνει πιρουέτες πάνω σε λεπτή χορδή. Είπαμε, δεν είναι
σκηνοθέτης αλλά αίλουρος και μπαλαρίνα. Από τη μια φταίει ο πουριτανισμός της
αγγλικής θεοσεβούμενης κοινωνίας. Από την άλλη, όλοι γεννιόμαστε «αμφί». Από
την τρίτη, ηθοποιός σημαίνει θηλυκή υποκριτική. Από την… τέταρτη πλευρά του
θέματος, ζήτω ο έρωτας τω δύο φύλων. Παντού μέσα. Και είμαι βέβαιος. Αν τον
ρωτήσεις, κάπως έτσι θα απαντήσει: Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε!

Μεταλλαγμένο θρίλερ τρόμου

Πώς συμβαίνει με τα μεταλλαγμένα τρόφιμα; Έτσι και με το «Ring 2» («Σήμα
κινδύνου 2»). H αμερικανική εκδοχή του ιαπωνικού «Ringu», που εκτέλεσε εν
Χόλιγουντ ο ειδήμων Χίντεο Νακάτα. H χημεία ως μοχλός σκηνοθεσίας.

Δηλαδή. H Σαμάρα (το κορίτσι που δολοφονήθηκε από την τρελή του μητέρα)
εγκαθίσταται στην «ψυχή» ενός πιτσιρικά και γιου της Ναόμι Γουότς που
υποδύεται ανήσυχη δημοσιογραφίνα. Έτσι το διπλό αυτό πλάσμα ζητάει βοήθεια από
τη μαμά του από την άλλη σκοτώνει όσους πλησιάζουν και απειλούν τη Σαμάρα. Για
να λυθούν τα μάγια πρέπει η μάνα να πνίξει το παιδί της όπως ακριβώς συνέβη με
τη Σαμάρα. H παιδοκτονία λυτρώνει και η κασέτα σκοτώνει.

«Σήμα κινδύνου 2». Αλχημεία τρόμου μετά… παιδοκτονίας!

Έχουμε και λέμε (όσα πρόλαβα να καταγράψω). Ο Χίτσκοκ ως ατμόσφαιρα,
φωτογραφία αλλά και ως ξανθιά, αγαπημένη του Χίτσκοκ, γυναικεία φιγούρα.
Μεταξύ μας, αν ζούσε θα είχε αναδείξει τη Γουότς μεταμοντέρνα Γκρέις Κέλι. Στη
συνέχεια και με ένδυμα Χίτσκοκ, ακολουθούν: Ο «Εξορκιστής» ως σατανικό
περιεχόμενο. H «Έκτη αίσθηση» ως πιτσιρικάς ζωντανός – νεκρός. «Οι άλλοι» ως
παιδοκτονία και ο «Τιτανικός» ως βιβλικό ύδωρ. Πολύ, μα πάρα πολύ νερό. Από τη
βρύση, την μπανιέρα, το πηγάδι, τη θάλασσα, παντού. Ως εκ τούτου, ιδού το
φιλοσοφικό νόημα αυτού του χημικού πονήματος: Ο άνθρωπος προέκυψε από το νερό.
Μονάδα του νερού η σταγόνα, σχήμα της σταγόνας αλλά και του σύμπαντος ο
κύκλος. H ζωή κύκλους κάνει.

Τα… τετράποδα μιλούν

Από την Τετάρτη 23 Μαρτίου θα προβάλλεται η ταινία – νηπιαγωγείο «Στράιπς, ο
πρωταθλητής» («Racing stripes») του Φρεντερίκ Ντου Τσάου, κατασκευασμένη από
το εργαστήριο των ειδικών εφέ ανάλογων ταινιών όπως «Μπέιμπ» και «Πίτερ Παν».
Όπου ζέμπρα πουλαράκι ανταγωνίζεται καθαρόαιμα άλογα κούρσας. Φυσικά τα
τετράποδα ομιλούν (μεταγλωττισμένα) ελληνικά, με αποτέλεσμα η χαρακτηριστική
φωνή ενός Ντάστιν Χόφμαν, ας πούμε, να μεταλλάσσεται στα πρόχειρα ελληνικά.
Κρίμα. Αλλά αφού είναι για μικρά, πολύ μικρά παιδιά, τέλος καλό, όλα καλά!

Τα Oscar της εβδομάδας

Ταινίας: «H πτώση»

Μαθήματος Ιστορίας: Πάλι η… «Πτώση»

Σκηνοθεσίας: Όλιβερ Χίρσμπιγκελ (της «Πτώσης»)

Αρσενικοθήλυκης πονηριάς: «Το ωραίο φύλο»

Βρεγμένου… τρόμου: «Σήμα κινδύνου 2»

Χίτσκοκ χωρίς Χίτσκοκ: Χίντεο Νακάτα (του «Ring 2»)

Νηπιαγωγείου: «Στράιπς, ο πρωταθλητής»