ΓNΩMH Φταίνε κι οι δυο

Θα συμφωνήσουμε ότι η διαιτησία που είχε ο Ολυμπιακός στο ματς με την
Νιούκαστλ, σαφώς και δεν ήταν η καλύτερη δυνατή. Δεν ήταν σίγουρα αυτό που
λέμε «διαιτησία έδρας», με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Αλλά δεν ήταν και καταδικαστική για τον Ολυμπιακό στο μέτρο που
εμφανίζεται. H συγκεκριμένη διαιτησία από τον Ισπανό Ιμπάνεθ είχε χτυπητές
αδυναμίες – κι εδώ δεν θα διαφωνήσουμε με κανέναν. Ο Ισπανός ρέφερι μπορεί να
έχει ως πρότυπα τον Κολίνα, τον Μερκ και τον Φρισκ, όμως θα πρέπει να φάει
πολλά ψωμιά ακόμη για να καταφέρει να τους φθάσει. Αν τους φθάσει ποτέ. Αυτή
είναι η μία όψη του νομίσματος. H άλλη όψη έχει να κάνει με την ελληνική
μιζέρια. Χρόνια τώρα, ακολουθώντας το «όσα δεν φθάνει η αλεπού τα κάνει
κρεμαστάρια», οι ελληνικές ομάδες έχουν μάθει να φορτώνουν κάθε άσχημο
αποτέλεσμα σε εξωγενείς παράγοντες, με πρώτο, και καλύτερο, τον διαιτητή. Και
δυστυχώς, την ίδια ακριβώς νοοτροπία την ακολουθούν και στην Ευρώπη. Είναι
καιρός όμως να καταλάβουν όλοι το αυτονόητο: H διαιτησία είναι ένας παράγοντας
του παιχνιδιού. Ένας παράγοντας που καλό είναι να μη διαδραματίζει καθοριστικό
ρόλο στην εξέλιξη ενός αγώνα. Όμως αυτός ο παράγοντας δεν είναι παρά ένας
άνθρωπος που έχει το δικαίωμα στο λάθος, όπως κάθε θνητός σε αυτό τον πλανήτη.
Και ίσως χωρίς τους διαιτητές, με τις όποιες αδυναμίες τους, το παιχνίδι να
έχανε ένα σημαντικό κομμάτι από την ομορφιά του.

Οι ΠΑΕ θα πρέπει να καταλάβουν ότι για όλα δεν φταίνε οι διαιτητές. Και δεν
επιτρέπεται να χρεώνουν ακόμη και τις δικές τους αδυναμίες σε αυτούς. Όπως
επίσης θα πρέπει παίκτες, παράγοντες, προπονητές και φίλαθλος κόσμος να
συνειδητοποιήσουν ότι επειδή καλομάθαμε στην τεράστια – προκλητική ορισμένες
φορές, όπως στην περίπτωση Κεμπαρίδη – ανοχή των Ελλήνων ρέφερι, δεν σημαίνει
πως όλοι οι διαιτητές του κόσμου είναι μαθημένοι σε τέτοιες παραχωρήσεις…