ANAΛΩΣIMA Nα γίνουμε εμείς βασιλιάδες

Αν σταθεί κανείς στην Πάρνηθα και κοιτάξει βορειοανατολικά θα δει παντού
ασφυκτικά χτισμένα προάστια και χώρους που προορίζονται σύντομα να χτιστούν με
τον ίδιο τρόπο. Εξαιρείται το Κτήμα Τατοΐου, το μόνο κομμάτι που γλίτωσε.
Άλλοτε βασιλικό και νυν μετέωρο. Κάτι ανάμεσα σε απωθημένο και ανύπαρκτο. Κάτι
που άλλοι θέλουν να ξεχάσουν μαζί με τη βασιλεία στην Ελλάδα κι άλλοι
αρέσκονται να θυμούνται με διεστραμμένη νοσταλγία. Αν ήταν όνομα δρόμου απλώς
θα το άλλαζε κάποτε ο δήμαρχος. Αυτό όμως είναι ολόκληρο δάσος. Είναι μερικοί
υπέροχοι χώροι. Είναι κτίρια μοναδικά τώρα πια, που ρεύουν και γκρεμίζονται.
Το ανάκτορο απέκτησε προσφάτως νοβοπάν στα παράθυρα, στη θέση των σάπιων
παντζουριών. Οι σκάλες του κήπου διαλύονται αργά και σταθερά. Το επισκέπτομαι
χρόνια και παρακολουθώ τη φθορά του. Είναι κρίμα, δεν μας περισσεύουν πια τα
ωραία μέρη στην Αττική. Είχαμε βασιλιά κάποτε, εντάξει, πάει, τελείωσε. Και οι
Γάλλοι είχαν και τώρα κάνουν βόλτα στους κήπους και στα παλάτια του. Εμείς
γιατί δεν αξιωνόμαστε να αποφασίσουμε ότι μας ανήκει αυτός ο χώρος, όχι για να
τον διαλύσουμε όπως τόσους και τόσους, αλλά για να τον διατηρήσουμε
αποφασιστικά και προσεκτικά, και χωρίς κόμπλεξ; Υπήρξαν αυτοί οι άνθρωποι εδώ,
είναι μέρος της Ιστορίας μας. Δεν είναι τόσο τρομερό να μπορούμε να βλέπουμε
το παλάτι που έζησαν όπως ήταν, να το χαζεύουμε σαν μουσείο, να καθόμαστε σε
κάποιο καφενείο στους απέραντους κήπους, σε κάποιο από τα κτίσματα και να
ξέρουμε ότι όλος αυτός ο κήπος και το δάσος ανήκουν σε όλους και μπορούμε να
τα χαιρόμαστε όπως οι βασιλιάδες: απολαμβάνοντας τη φύση, φροντίζοντάς την
σχολαστικά και απαιτώντας να τη σέβονται όλοι.