ΔHMHTPHΣ ANTΩNITΣHΣ «Aς ασχοληθεί με την τέχνη ο Θεόκλητος»

«Δεν θέλω να εξηγώ τη δουλειά μου, διότι ό,τι αποκωδικοποιείται, πεθαίνει. Θέλω ο θεατής να μπει στη διαδικασία να αναρωτηθεί για ποιο λόγο έφτιαξα τα συγκεκριμένα έργα», λέει ο Δημήτρης Αντωνίτσης

Προκαλεί για μία ακόμη φορά. Όχι, όμως, τόσο τους θεατές μέσα από τα έργα του
– όπως μας έχει συνηθίσει ο πολυπράγμων και περιζήτητος διεθνώς Δημήτρης
Αντωνίτσης – αλλά το «αυστηρό και κτητικό σύστημα της τέχνης». Διότι δεν
επιστρέφει απλώς στα εικαστικά δρώμενα της Αθήνας, δύο χρόνια μετά την
τελευταία του έκθεση, αλλά «επιτίθεται» μέσα από τρεις ταυτόχρονες ατομικές
εκθέσεις, σε τρεις διαφορετικές γκαλερί, υπό τον αυτοσαρκαστικό τίτλο
«Showhungry» («Πεινασμένος για έκθεση»).

«Πρόκειται για πείραμα και αυτοκτονία μαζί», εξηγεί στα «NEA» ο Δημήτρης
Αντωνίτσης. «Πείραμα, διότι κατάφερα να κάνω κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Να
καταλύσω μαζί με τις τρεις γκαλερί το σύστημα, που θέλει η κάθε αίθουσα τέχνης
να έχει τον αποκλειστικά δικό της μοναδικό καλλιτέχνη. Και αυτοκτονία,
διότι η ελληνική αγορά είναι πολύ μικρή. Επειδή, όμως, είμαι οκτώ χρόνια στον
χώρο και έχω πάει καλά, θέλησα να επιχειρήσω κάτι αντισυμβατικό με τους
κανόνες της αγοράς τέχνης». Και τι περιμένει; «Πέρα από τα ανέκδοτα που
κυκλοφορούν ήδη, όπως ότι είμαι… ανοικονόμητος; Πιστεύω ότι θα δημιουργηθεί
μια νέα εποχή, όπου οι γκαλερί θα “συμμαχούν” για να προβάλλουν το έργο ενός
καλλιτέχνη».

Το τριπλό «χτύπημα» Αντωνίτση αποκαλύπτει την άγνωστη, στο ελληνικό κοινό,
διαδρομή του καλλιτέχνη – που εγκατέλειψε καριέρα τεχνοκράτη και σκηνοθέτη για
τα εικαστικά – τα τελευταία τριάμισι χρόνια. Από την κρυστάλλινη γυαλάδα των
εικόνων που απεικονίζουν στέμματα – και φαίνονται ως και οι αντανακλάσεις των
πολύτιμων λίθων – στην ενότητα «Super Vision» (Υπερόραση) έως τα εντελώς
αφαιρετικά τυπώματα σε χειροποίητο γιαπωνέζικο χαρτί («Philosophobia») που
είχαν παρουσιαστεί στη Νέα Υόρκη.

Ανάμεσα, όμως, στην απόλυτη αναπαράσταση και την αφαίρεση
μεσολαβούν…«τσουκνίδες». Μια τριπλή βιντεοπροβολή, που πραγματεύεται τη
δυτικοποίηση του ερωτισμού στην Ιαπωνία, μέσα από ερωτικές σκηνές του
ιαπωνικού κινηματογράφου, φυσαλλίδες και ονειρικά τοπία που «ζωγραφίζουν»
χρώματα από ιαπωνικούς κήπους. Και που φέρει τον τίτλο «Some Prefer Nettles»
(Μερικοί προτιμούν τσουκνίδες), επηρεασμένος από μια ιαπωνική παροιμία (μαζί
με το έργο «Pure Beauty»).

Αφορμή για τα έργα του Δημήτρη Αντωνίτση, όπου η τεχνολογία έχει πάντα τον
κύριο ρόλο, είναι «τα πάντα και κάθε στιγμή. Επειδή όμως οι άνθρωποι δεν
βλέπουν την καθημερινότητα, τους φαντάζουν οι ιδέες μου εξωτικές. Το μόνο που
κάνω στην πραγματικότητα είναι να επεξεργάζομαι το παρόν με τέτοιο τρόπο ώστε
να αποκαλύπτεται μια άλλη πτυχή της ζωής, διότι το αντιμετωπίζω με την αγγλική
έννοια του όρου present, που σημαίνει ταυτοχρόνως παρόν και δώρο».

Οι τρεις ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα δεν απορροφούν, όμως, όλη την
ενέργεια του Δημήτρη Αντωνίτση. Από χτες έδωσε το «παρών» στη Γενεύη,
συνεκθέτοντας στην έκθεση «Femmes» (Γυναίκες) μαζί με πολλούς καταξιωμένους
δημιουργούς, όπως η Γκάντα Αμέρ και η Κιμσούτζα, ενώ στις 5 Απριλίου
εγκαινιάζει στο Μιλάνο μία ακόμη ατομική του έκθεση, με καινούργια δουλειά και
τον τίτλο «Total Recall» (Ολική επαναφορά), για να συνεχίσει τον Μάιο στη
δεύτερη Μπιενάλε της Πράγας ως επιμελητής, ενώ όλα είναι σχεδόν έτοιμα για την
καλοκαιρινή έκθεση που διοργανώνει εδώ και έξι καλοκαίρια στην Ύδρα.

Το παράδειγμά του λοιπόν αποδεικνύει πως μπορούν οι Έλληνες να διαπρέψουν στο
εξωτερικό. «Το μυαλό και το ταλέντο του Έλληνα καλλιτέχνη δεν έχουν
τίποτα το επαρχιώτικο. Πολλές φορές διαπιστώνω, ως επιμελητής, ότι έχουν και
πιο μεστή άποψη από καλλιτέχνες του εξωτερικού. Εκεί που χωλαίνουν είναι στην
παραγωγή και την παρουσίαση της δουλειάς τους, διότι δεν υπάρχει υποστήριξη
ούτε από ιδρύματα ούτε από χορηγούς ούτε από γκαλερί. Προσωπικά δεν θα
μπορούσα να βιοποριστώ αποκλειστικά από την ελληνική αγορά, δεδομένου ότι
χρησιμοποιώ τεχνολογία και μέσα που δεν υπάρχουν εδώ. Και κακά τα ψέματα. Οι
εκθέσεις που ενδιαφέρουν και προσφέρουν προβολή, γίνονται στο εξωτερικό».

Στον «οδηγό επιβίωσης», στον χώρο της τέχνης, θα κατέγραφε ως βασικές
προϋποθέσεις «την πολλή δουλειά, το χαμόγελο και τη θετική διάθεση, διότι ο
ανταγωνισμός είναι μεγάλος και αν σε πάρει από κάτω χάθηκες». Την επιτυχία του
την αποδίδει ωστόσο στο γεγονός ότι το έργο του «μοιάζει με θεατρικό
τού Ζενέ. Ενώ είναι προκλητικό στη σύλληψή του, αποπνέει σχολιασμό ανθρωπιάς.
Πιστεύω ότι το κοινό δεν μένει στο προκλητικό, αλλά κατανοεί την ουσία. Γι’
αυτό άλλωστε δεν έχω περιθωριοποιηθεί ως καλλιτέχνης».

Συγκάλυψη-αποκάλυψη: προσοχή στη δοσολογία

«Δεν ήμουν προφητικός, απλώς το θέμα έχει διαχρονικότητα», σχολιάζει ο
Δημήτρης Αντωνίτσης τη χρυσοποίκιλτη ορθόδοξη χριστιανική μίτρα, που «ποζάρει»
ανάμεσα στις ολόχρυσες βασιλικές κορόνες του «Super Vision» – του έργου του
που σχολιάζει τη σχέση εξουσίας και αισθητικής. «Αν ένας καλλιτέχνης ή
αρχιεπίσκοπος παρουσιάζει ένα γεγονός με τη σωστή δοσολογία συγκάλυψης –
αποκάλυψης στοιχείων, ο μέσος Έλληνας θα είναι απόλυτα ικανοποιημένος, καθ’
ότι ακούσια γνωρίζει την αξία της αμφισβήτησης», προσθέτει, με αφορμή την
επικαιρότητα. «Κάνοντας ζάπινγκ και βλέποντας πρόσωπα με γενειάδα, σέβας και
ειδικό βάρος, τα συνδέω με την προσωπικότητα του Χάραλντ Ζέεμαν, του ιστορικού
τέχνης που πέθανε πρόσφατα. Κι ίσως, οι μητροπολίτες που δεν θέλουν να έχουν
πλέον σχέση με τον κλήρο, ας ασχοληθούν με την τέχνη. Θα ήθελα να προτείνω
στον Θεόκλητο, που παραιτήθηκε, να γίνει ο επιμελητής της έκθεσης που ετοιμάζω
το καλοκαίρι στην Ύδρα».

INFO

Το πρότζεκτ του Δημήτρη Αντωνίτση «Showhungy» εγκαινιάζεται στις 17 Μαρτίου
στις γκαλερί «MillefioriArtspace» (Χάρητος 29, τηλ. 210.7239558), «Lab art
projects» (Μιαούλη 6, τηλ. 210.3318044) και «Batagianni» (Αγ. Αναργύρων 20-22,
τηλ. 210.3221675). Έως 23 Απριλίου.