Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

«Δεν γνωρίζω από πού κατάγομαι ακριβώς. H μάνα μου κατάγεται από τη Μολδαβία.
Εγώ μπήκα στην κοιλιά της στη Βουλγαρία. Δεν ξέρω ποιος είναι ο πατέρας μου.
Ξέρω ότι η μάνα μου ήθελε να φύγει από την πατρίδα της πάση θυσία. Στο σπίτι
της υπήρχε μεγάλη φτώχεια. Υπήρχε και ένας άνδρας που ήταν άνεργος, μεθούσε
και την έδερνε αλύπητα. Ήταν ο πατέρας της. Ένα πρωινό η μάνα μου μάζεψε τα
ρούχα της και έφυγε. Ήταν μόνο δεκαεπτά χρόνων…

***

Πήγε στη Μόσχα, όπου έμενε σε μια ξαδέλφη της, προσπαθώντας να βρει δουλειά. H
μάνα μου δούλεψε κάποιες εβδομάδες καθαρίζοντας το σπίτι ενός πλούσιου κυρίου.
Μια μέρα όμως στο σπίτι ήρθε η αστυνομία και έπιασε το αφεντικό της.

H μάνα μου έμαθε πως αυτός είχε κάνει πολλά χρήματα στέλνοντας κάποιες
σακούλες με άσπρη σκόνη σε όλα τα μέρη του κόσμου και ειδικά στην Ευρώπη.

Εκείνος κατέληξε στη φυλακή, ενώ η μάνα μου έμεινε χωρίς δουλειά.

Μια μέρα, η ξαδέλφη της τής είπε ότι έχει βρει μια καλή ευκαιρία για δουλειά
και χρήματα, αλλά έπρεπε να πάνε μακριά, σε μια χώρα που την έλεγαν Ελλάδα.

***

Έτσι ένα πρωινό, σαν εκείνο που είχε φύγει από το σπίτι της, η μάνα μου, η
ξαδέλφη της και άλλα κορίτσια ξεκίνησαν για την Ελλάδα. Δεν ξέρω με τι
ταξίδεψαν. Δεν ξέρω πού βρήκαν τα χρήματα για τα εισιτήρια. Ξέρω ότι τα
συνόδευε ένας κύριος που τα είχε κανονίσει όλα. Πριν φθάσουν στην Ελλάδα, η
μάνα μου και τα κορίτσια πήγαν στη Βουλγαρία. Εκεί τα έκλεισαν σε ένα σπίτι
σαν αποθήκη. Ο κύριος που τα συνόδευσε ξαφνικά έγινε κακός, περίπου σαν τον
πατέρα τής μάνας μου. Δεν της έδινε φαγητό, την έδερνε και την απειλούσε πως
θα τη γυρίσει πίσω στον πατέρα της. Από ό,τι έχω καταλάβει, σε εκείνη την
αποθήκη μπήκα εγώ στην κοιλιά της μάνας μου…

***

H μάνα μου στην αρχή δεν με ήθελε. Ήθελε να με πουλήσει στην Ελλάδα. Κάτι πήγε
στραβά όμως και στο τέλος δεν με πούλησε. Έτσι εγώ έμεινα με τη μάνα μου και
όχι με κάποια άλλη μάνα. Δεν ξέρω εάν αυτό είναι καλύτερο ή χειρότερο. Δεν
θυμάμαι πώς μεγάλωσα ακριβώς. Θυμάμαι μόνο που η μάνα μου έμεινε σε ένα
δωμάτιο με άλλα κορίτσια. Έφευγε το πρωί και επέστρεφε το βράδυ πολύ
κουρασμένη. Θυμάμαι πως μόνο τις Κυριακές με έπαιρνε μαζί της, σε μια μεγάλη
Πλατεία και μου αγόραζε σοκολάτες. Μία από αυτές τις Κυριακές μάς σταμάτησε η
Αστυνομία. Ζήτησαν τα χαρτιά της μάνας μου. Εκείνη δεν είχε. Μετά, μας έβαλαν
σε ένα μικρό αυτοκίνητο, μας έκαναν μια βόλτα και μας έκλεισαν σε ένα μέρος
όπου υπήρχαν κάποια δωμάτια με σίδερα. Έμαθα πως αυτό το μέρος το λένε
Αμυγδαλέζα. Εδώ υπάρχουν πολλές γυναίκες σαν τη μάνα μου και πολλά παιδιά. Οι
γυναίκες μένουν πολλές μαζί σε ένα δωμάτιο και τσακώνονται μεταξύ τους. Το
ίδιο και τα παιδιά. Εγώ πάντως δεν τσακώνομαι με κανέναν. Μόνο καμια φορά
κλαίω και λέω πως μου λείπει η μάνα μου. Γιατί μου λείπει. Οι αστυνομικοί τη
μάνα μου τη φωνάζουν “πουτάνα”, ενώ έναν κύριο που έρχεται και την βλέπει τον
φωνάζουν “ο γκόμενός της”. Σε αυτό το μέρος το φαγητό είναι λίγο, το νερό
είναι κρύο και δεν βλέπουμε ποτέ τον ήλιο. Είναι χειρότερο και από το δωμάτιο
όπου ζούσαμε και εγώ δεν ξέρω τι θα απογίνουμε εγώ και η μάνα μου. Περιμένω,
περιμένουμε…

Αμυγδαλέζα, 8 Μαρτίου 2005».