MATIEΣ Mετά 46 έτη

Συμπλήρωσα τη Δευτέρα 46 χρόνια συνεχούς δουλειάς, σ’ αυτή την εφημερίδα.
Είμαι ο αρχαιότερος, σε όλο τον Οργανισμό, μετά τον Χρ. Λαμπράκη και τον Λ.
Καραπαναγιώτη. Και ακολουθούν, από τους εν ενεργεία συναδέλφους, ο Δ. Γουσίδης
(Θεσσαλονίκη), πρόεδρος της ΕΣΗΕΜΘ, ο B. Νικολόπουλος και ο Γ. Ζαχαριάδης
(Ρόδος).

Τη μέρα που πρωτομπήκα στα γραφεία της Χρήστου Λαδά, ως συντάκτης, έτρεμα και
πήγαινα τοίχο-τοίχο! Πώς θα διασταυρωνόμουν αλήθεια με τον Συριώτη, τον
Ζαρίφη, τον Νίτσο, τον Δημάκο, τον Μαράκη, τον Κοτσαρίδα, τον Δημητριάδη, τον
Πασαλάρη, τον Ψαθά, τον Παλαιολόγο, τον Ρούσσο, τον Καβαφάκη, τον Οικονομίδη,
τον Σβολόπουλο, τον Μανιατάκο, τον Βαρίκα, τον Τερζάκη, τον Παπανούτσο, τον
Δημαρά; Πώς θα χρησιμοποιούσα το ίδιο ασανσέρ με αυτούς τους, τόσο
σημαντικούς, ανθρώπους;

Θυμάμαι ονόματα και στο μυαλό μου χορεύουν χιλιάδες εικόνες… Ο Ψυχάρης, ο
Κάτρης, ο Ντάγκρας, ο Μαρίνος, ο Μπουσμπουρέλης, ο Στάγκος, ο Σκαλιόρας, ο
Σταματίου, ο Πηλιχός, ο Κλεάνθης, ο Βανδώρος, ο Λέκκας, ο Μαγγανάρης και
παραπέρα ο Αμαξίδης, ο Ζουμπουλίδης, ο Ιλάριος, ο Κόμης, ο Σταματιάδης, ο
Παλαμάς και ο «μέγας κλειδοκράτορας», ο Κωβαίος…

Για να πηγαίνουμε γρήγορα στη δουλειά, μέσα στη νύχτα, μας μετέφερε ο Θόδωρος,
μ’ ένα πελώριο, αμερικάνικο – μάλλον – αυτοκίνητο… Ο Βαρίκας, από τη βιασύνη
του, φόραγε συχνά ένα μαύρο κι ένα καφέ παπούτσι… Ο Πασαλάρης, ανέβαινε για
«παράρτημα» ατάραχος, με το τσιγάρο στο χέρι και ήρεμος «πετούσε» πάνω στο
«μάρμαρο»… Ο Νίτσος, με τον Τσαρούχη, τη Βακαλό, τον Λεκατσά, τον Κουν, το
πρωί και τα χαράματα στο τυπογραφείο, μ’ έναν μισοπιωμένο καφέ και με το
βλέμμα σαν κοφτερό μαχαίρι στις σελίδες… Ο Πηλιχός, με την πολυσέλιδη
συνέντευξη και το καθημερινό ανέκδοτο κι ο Ψαθάς με τον Μαγγανάρη να
χαιρετιούνται και να λένε «καλημέρα νεότης»!

Όμορφα χρόνια, γεμάτα. Συλλαλητήρια, «1-1-4», οι νέοι στους δρόμους, ο Μίκης,
τα πρώτα τραγούδια μου, ο Ξαρχάκος, ο Καψής στην Κολοκοτρώνη, ο Σπορίδης, ο
Μαμάκης, οι μπουάτ, ο Παπανδρέου, ο Καραμανλής, ο βασιλιάς, «πάρ’ τη μάνα σου
και μπρος», ο Ελύτης με τον Γκάτσο και τον Χατζιδάκι στου «Φλόκα», ο Τσίρκας,
ο Καρούζος στο καφενείο «H ωραία Λέσβος» κι ο Νότης, μωρό, να ‘ρχεται στο νου
μου, «στα ζόρικα», και να μού δίνει κουράγιο.

Σαράντα έξι χρόνια δουλειάς, στην ίδια εφημερίδα! Στα παλιά γραφεία με
γνώριζαν και τα δάπεδα και τα μπαλκόνια και η ταράτσα και το υπόγειο πιεστήριο
και το καμαράκι των διορθωτών. Τώρα, στη Μιχαλακοπούλου, καινούργια πρόσωπα
στην εξώπορτα, που κάπου μ’ έχουν δει, κάτι έχουν ακούσει για μένα και μου
χαμογελούν αμήχανα, μόλις πλησιάζω…