Παταγώδης αποτυχία το ηλεκτρονικό Πανεπιστήμιο

Στην αρχή οι εκπαιδευτικοί είχαν θορυβηθεί. «H Παιδεία θα γίνει φαστ
φουντ», έλεγαν. «Θα αποσταθεροποιηθεί το πανεπιστημιακό σύστημα». Οι πιο
πολιτικοποιημένοι αναρωτιούνταν πώς θα μπορούσαν να υποκινήσουν φοιτητικές
εξεγέρσεις στον κυβερνοχώρο. Δεν υπάρχει πια ούτε ο ένας ούτε ο άλλος
κίνδυνος. Το e-University έβαλε λουκέτο.

Νέες τεχνολογίες. H παγκόσμια αγορά ηλεκτρονικής μάθησης υπολογίζεται σε 13,7 δισ. ευρώ

Το σχέδιο της βρετανικής κυβέρνησης για ένα εικονικό Πανεπιστήμιο που θα έδινε
πτυχία με σπουδές που θα γίνονταν μέσα από το Ίντερνετ, αποδείχθηκε «μια
επονείδιστη σπατάλη» δημοσίου χρήματος. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε αρμόδια
επιτροπή της Βουλής των Κοινοτήτων.

Το πρόγραμμα e-University κόστισε 73 εκατομμύρια ευρώ, αλλά δεν κατάφερε να
προσελκύσει παραπάνω από 900 φοιτητές. Έτσι, πέρυσι υποχρεώθηκε να κλείσει,
ύστερα από μόλις έξι μήνες λειτουργίας. Το βρετανικό υπουργείο Παιδείας
δημιούργησε αυτό το πρόγραμμα το 2000, όταν ακόμη προέβλεπε ότι η ηλεκτρονική
μάθηση (e-learning) θα έκανε χρυσές δουλειές. Αντί γι’ αυτό, οι
κοινοβουλευτικοί της αρμόδιας επιτροπής διαπιστώνουν σήμερα ότι η ηγεσία του
υπουργείου Παιδείας έπεσε θύμα «της γενικής ατμόσφαιρας ενθουσιασμού που
επικρατούσε τότε για τις εταιρείες του Ίντερνετ» και είχε θεωρήσει ως δεδομένο
ότι θα συνέρεαν σωρηδόν οι φοιτητές και τα κέρδη.

H σπατάλη

«Το βρετανικό e-University ήταν μια τρομερή σπατάλη δημοσίου χρήματος», λέει ο
πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής Μπάρι Σέρμαν. «H διοίκηση απέτυχε να
προσελκύσει ιδιωτικές επενδύσεις και επέδειξε υπερβολική αυτοπεποίθηση στην
ικανότητά της να προσελκύσει φοιτητές». Το e-University επέμεινε μονόπλευρα
στην προσφορά μαθημάτων αποκλειστικά μέσα από το Ίντερνετ, μολονότι
αποδεδειγμένα οι φοιτητές προτιμούσαν να συμπληρώνουν τις σπουδές τους με
παραδοσιακές διαλέξεις και σεμινάρια. Πάντως, η κοινοβουλευτική επιτροπή
θεωρεί ότι η κυβέρνηση δεν θα πρέπει να απογοητεύεται από την αποτυχία του
e-University. «H παγκόσμια αγορά ηλεκτρονικής μάθησης υπολογίζεται σε 13,7
δισ. ευρώ και η Βρετανία δεν θα πρέπει να την χάσει», λέει ο Σέρμαν.

Αυτή η αγορά είναι φυσικά σήμερα πολύ μεγαλύτερη από τότε που ο Γκλεν Τζόουνς
– ο Αμερικανός μεγιστάνας της καλωδιακής τηλεόρασης – ξεκινούσε πριν από 10
χρόνια για να βάλει σε εφαρμογή ένα παλιό του όνειρο: να προσφέρει πρόσβαση
στην Παιδεία σε όλους. «Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες», είχε διαπιστώσει,
«υπάρχουν 100 εκατομμύρια άνθρωποι που ζητούν κάποιου είδους εκπαίδευση, αλλά
όχι περισσότερες από 15 εκατομμύρια θέσεις στα Ιδρύματα Ανώτατης Παιδείας».

Οι Αμερικανοί

Και το 1995 ίδρυσε το Διεθνές Πανεπιστήμιο Τζόουνς (Jones International
University, JIU). Σήμερα το JIU, με έδρα το Ίνγκλγουντ του Κολοράντο, έχει
μόνον εννέα υπαλλήλους. Οι χίλιοι φοιτητές του ουδέποτε έχουν πατήσει σε
αμφιθέατρο, αφού το Πανεπιστήμιό τους υφίσταται μόνο στον κυβερνοχώρο. Στην
ηλεκτρονική διεύθυνσή του (www. jonesinternational. edu) διαφημίζεται ως «το
Πανεπιστήμιο του Δικτύου που ανοίγει τις πόρτες του μέλλοντος σε οποιονδήποτε
έχει ένα κουτί ηλεκτρονικού ταχυδρομείου». Προτείνει «σε όλο τον κόσμο (έχει
φοιτητές σε 35 χώρες) ανώτερες σπουδές και διπλώματα με κόστος πολύ κατώτερο
εκείνου των παραδοσιακών Πανεπιστημίων». Τα μαθήματα του JIU εκπονούν
καθηγητές μεγάλων Πανεπιστημίων. Το Πανεπιστήμιο του Γκλεν Τζόουνς είναι ο
αντίποδας του βρετανικού e-University.

Όλες οι Σχολές στρέφονται προς το Ίντερνετ

H ΑΠΟΤΥΧΙΑ του βρετανικού εικονικού Πανεπιστημίου δεν σημαίνει τίποτα
για το μέλλον αυτού του είδους των σπουδών στον κόσμο. Τα περισσότερα
παραδοσιακά Πανεπιστήμια προσανατολίζονται στις νέες τεχνολογίες. Μεγάλα
Πανεπιστήμια, όπως της Οξφόρδης, του Πρίνστον, του Στάνφορντ και του Γέιλ,
διαθέτουν σειρές ηλεκτρονικών διαλέξεων και παραδόσεων, αρχικά σε μεταπτυχιακό
επίπεδο. Το βέβαιο είναι πως η πάλη ανάμεσα στο παραδοσιακό αμφιθέατρο και τον
αχανή κυβερνοχώρο φέρνει μαζί της έναν ανανεωτικό άνεμο στον χώρο της
Παιδείας.