Tο ροκ μαρσάρει ακόμη

Τι λέτε που η μόδα ψηφίζει MC5 και στολίζει τα τίσερτ της με το λογότυπο του γκρουπ; «Μα είμαστε οι ανατρεπτικοί του καθεστώτος της μόδας!», λέει ο Γουέιν Κράμερ (δεξιά) και απολαμβάνει τη ζήτηση του γκρουπ στους κύκλους των fashionistas!

Υπάρχει ένα γρανάζι στη μηχανή του ροκ εν ρολ με τα αρχικά MC5. Και, αν για
κάποιον λόγο λείψει από τη θέση του, το μηχάνημα χάνει στροφές. Το ξέρουν όσοι
παίζουν με κιθάρες και ροκ ψυχή. Το ξέρουν και οι ίδιοι οι MC5, παρ’ ότι είναι
πολύ μετριόφρονες για να το παραδεχτούν.

Ο Γουέιν Κράμερ φροντίζει να το ξεκαθαρίσει από την αρχή. «Δεν ερχόμαστε σαν
MC5, αφού ο Φρέντι (Σόνικ Σμιθ) και ο Ρομπ Τάινερ δεν είναι στη ζωή. Έχουμε το
ίδιο πάθος που είχαμε τότε, αλλά είμαστε οι DKT/MC5, που τιμούμε και τη
μουσική των MC5 και ζούμε στο παρόν. Τα μέλη του γκρουπ, που στην καρδιά του
παραμένει MC5, αλλάζουν, αλλά εκείνο που δεν αλλάζει είναι πως παίζουμε τη
μουσική που αγαπάμε σε ανθρώπους που την αγαπούν, έξω από αυτό που ορίζει η
μουσική βιομηχανία και το MTV».

2005: Το σημερινό ροκ δηλώνει απερίφραστα πως επηρεάστηκε βαθιά από τους MC5
και μια ολόκληρη υπόγεια κουλτούρα σήμερα ξεσηκώνει από εκείνους ακόρντα και
άποψη. 1967: οι MC5 «πυροβολούν» με τρία άλμπουμ και κομμάτια φωτιά, όπως το
«Kick Out The Jams» και το «Ramplin’ Rose». Ροκ εν ρολ τύπου 50ς, με σόουλ και
φρι-τζαζ μαζί. Ένα είδος επανάστασης που, αντί για Βερσαλλίες, έχει το…
Ντιτρόιτ.

«Εκείνη την εποχή η πόλη ήταν το μεγάλο βιομηχανικό κέντρο. Γεμάτη εργοστάσια.
Ήταν μια εποχή που όλοι είχαν δουλειά και έβγαιναν έξω τα βράδια. Σε αυτή την
πόλη έπρεπε να παίξεις σκληρά, οργισμένα. Έτσι μας έβγαινε. Και το όνειρό μας
ήταν να φύγουμε μακριά από εκείνα τα εργοστάσια», λέει ο Κράμερ. Έγιναν,
λοιπόν, πρωταθλητές σε αυτό που έκαναν. Συνάδελφοι και εκφραστές της ίδιας
ωμής ενέργειας που έκανε τον Ίγκι Ποπ και τους Stooges να παρεκτρέπονται.

«Είναι πάντα κολακευτικό», λέει, «να δηλώνουν τον θαυμασμό τους για την τέχνη
σου οι νεώτεροι, αλλά αυτό δεν πληρώνει λογαριασμούς. Από την άλλη, σίγουρα
κάνει πιο εύκολα τα πράγματα για μας να παίζουμε μπροστά σε νέο κοινό, να
ερχόμαστε για παράδειγμα στην Αθήνα και να νοιάζεται ο κόσμος για αυτό που του
δίνουμε».

Ο Κράμερ επιστρέφει στο παρόν. «Θα είμαστε στη σκηνή ο Μάικλ Ντέιβις στο
μπάσο, ο Ντένις Τόμσον στα ντραμς και εγώ από τους παλιούς στην κιθάρα. Και η
Λίζα Κεκάουλα (σ.σ.: που είδαμε εδώ με τους Bellrays), η οποία μάλιστα κέρδισε
και βραβείο Γκράμι τις προάλλες με τους Basement Jaxx, o Ντικ Μανιτόμπα από
τους Dictators και ο Γκίλμπι Κλαρκ, πρώην Guns ‘Ν Roses». Μοιάζει με
σούπερ-γκρουπ, αλλά η αίγλη των MC5 βγαίνει πάνω και από αυτό. «Μη με
παρεξηγήσετε, δεν κλείνω την πόρτα στο παρελθόν, απλώς ζω το τώρα».

Στην πρωτεύουσα της τηγανητής πατάτας

Μεταξύ μας, τι είναι αυτό που έχει το Ντιτρόιτ και «βγάζει» μεγάλες
μουσικές; Πώς γίνεται να είναι η πατρίδα της θρυλικής Μοτάουν, της τέκνο
μουσικής, των MC5 και των White Stripes; Τι τρέχει στη Motor City; Έχει σχέση
με τα αυτοκίνητα, με το πρώτο μίλι στην ιστορία που στρώθηκε με άσφαλτο το
1909, τον πρώτο φωτεινό σηματοδότη που εγκαταστάθηκε σε δρόμο; Ή με το γεγονός
πως είναι η πρωτεύουσα της τηγανητής πατάτας;

«Να είναι κάτι που έχει το νερό;», ρωτάει γελώντας ο Γουέιν Κράμερ. «Δεν
ξέρω… Πάντως, χωρίς να θέλω να φανώ αλαζόνας, έχω την αίσθηση πως ανεβάσαμε,
κατά κάποιον τρόπο, τον πήχυ…».

INFO

Οι DKT/MC5 παίζουν απόψε στο «Gagarin» (Λιοσίων 205, τηλ. 210-8547.600).
Εισιτήριο 30 ευρώ. Ανοίγουν οι 700 Machines, στις 21.30. Αύριο στον «Μύλο» της Θεσσαλονίκης.