Tο Tέταρτο κουδούνι

Όλο και κάποιος ασχολείται – δηλαδή πλήθος οι ασχολούμενοι
τελευταίως… – με τα «αποστήματα» της Εκκλησίας, και με τα «αποστήματα» της
Δικαιοσύνης, και με τα «αποστήματα» της Πολιτικής…

Αλήθεια, έχω μια απορία: με τα «αποστήματα» της Δημοσιογραφίας ποιος θα
ασχοληθεί;

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

H Ελένη Τσαλιγοπούλου, Κορυφαία, πέρσι, στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του
Θέμη Μουμουλίδη και του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.

Φέτος το καλοκαίρι, ο Γιώργος Νταλάρας (στη φωτογραφία), Κορυφαίος στον
«Οιδίποδα τύραννο» του Γιώργου Κιμούλη. Κι η Σαβίνα Γιαννάτου, Κορυφαία στις
«Βάκχες» του Σωτήρη Χατζάκη και του Εθνικού.

Άντε, το βλέπω να μας έρχεται. Οσονούπω. Και το εκ του Ανδρέα Βουτσινά
εκπορευθέν σε συνέντευξή του – πέρσι ήταν; – «σήμερα ιδανικός Ιππόλυτος θα
ήταν ο Σάκης Ρουβάς» – ή κάπως έτσι.

Απαιτώ να μάθω – κι όλος ο ελληνικός λαός – εδώ και τώρα: τι
προηγούμενα έχει με τον Αισχύλο το Ελληνικό Φεστιβάλ;

Διότι, να του αφαιρεί τον «Αγαμέμνονα» που θα παιχτεί στο Ηρώδειο το
καλοκαίρι – με, σημειωτέον, Κλυταιμνήστρα την Άννα Φόνσου – και να τον
αποδίδει στον Σοφοκλή, «άντε», λες, «λάθος έγινε». Αλλά να του στερεί και τον
«Προμηθέα δεσμώτη» που θα παρουσιαστεί στην Επίδαυρο και να τον χρεώνει επίσης
στον Σοφοκλή, ε, είναι σκάνδαλο.

Αν κρίνω, τουλάχιστον, απ’ τα δελτία της ανακοίνωσης – επίσημης
μάλιστα… – του προγράμματος των δυο Φεστιβάλ του – Αθηνών και Επιδαύρου.

Δυο, όλες κι όλες, οι τραγωδίες που του ανεβάζουν φέτος, να του τις
«σβήσουν» και τις δυο του φουκαρά του Αισχύλου και να τις κατακυρώσουν του
Σοφοκλή; Γιατί; Επειδή δεν έχει «πλάτες»; Ποια είναι τα διαπλεκόμενα που
συνδέουν το Φεστιβάλ με τον Σοφοκλή; Μόνον ένας Μάκης θα μπορούσε να τα
αποκαλύψει.

Το τραγικότερο όλων είναι ότι – στοίχημα βάζω – όλη την άνοιξη –
ραγιάδες, ραγιάδες… – κι όλο το καλοκαίρι, αυτό το «Σοφοκλή “Αγαμέμνων”» κι
αυτό το «Σοφοκλή “Προμηθέας δεσμώτης”» που διάβασα στα «δελτία Τύπου» του
Φεστιβάλ, θα με ακολουθούν. Ως Ερινύες. Διότι – τον ξέρω, εγώ, το βιο μου… –
κάποιοι θα τα κρατήσουν αυτά τα πρώτα «δελτία» και θα τα αντιγράφουν ξανά και
ξανά και κάθε τόσο θα τα βλέπω μπροστά μου…

Πάνω που ‘χα χάσει τα ίχνη του, έδωσε σημεία ζωής το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου.

Αφενός, έμαθα, μέσω του προγράμματος του Φεστιβάλ Αθηνών που
ανακοινώθηκε, ότι είναι συμπαραγωγός με την Εταιρεία Θεάτρου «Εύμολπις» – όρα
Γιώργος και Νινέτα Λεμπέση – στο καινούργιο ανέβασμα του «Βιολιστή στη στέγη»
με τον Γρηγόρη Βαλτινό, που θα παιχτεί και στο Ηρώδειο.

Απ’ την άλλη μου ‘φτασε ένα πολυγραφημένο φυλλάδιο με τις εκπαιδευτικές
δραστηριότητες του ΔΗΠΕΘΕ τα τελευταία χρόνια απ’ όπου έμαθα, τελικά, ότι
ανέβασε φέτος «το έργο του Σαίξπηρ “Με το ζόρι… γιατρός”, ειδικά
διασκευασμένο για παιδιά και πραγματοποίησε εκπαιδευτικό πρόγραμμα με στόχο τη
γνωριμία των παιδιών με το σαιξπηρικό θέατρο».

Υποθέτω ότι εννοούν του Μολιέρου το έργο «Με το ζόρι… γιατρός». Διότι
έργο με τον τίτλο αυτό ο Σαίξπηρ, απ’ ό,τι ενθυμούμαι, δεν έχει γράψει. Και
ελπίζω το πρόγραμμα να πραγματοποιήθηκε με στόχο τη γνωριμία των παιδιών με το
μολιερικό και όχι με το σαιξπηρικό θέατρο… Διότι, αλίμονο αν
πραγματοποιήθηκε με στόχο το σαιξπηρικό. Καθότι και εκπαιδευτικό…

Με το έργο «Μαρλένε» της διακεκριμένης Αγγλίδας συγγραφέα Παμ Γκεμς,
που με χιούμορ αναφέρεται στον βίο και στην πολιτεία της Μαρλένε Ντίτριχ,
επανέρχεται στη σκηνή η Δήμητρα Χατούπη.

Δεκαετία του ’70, Παρίσι κι η Μαρλένε Ντίτριχ που θα την υποδυθεί η
Δήμητρα Χατούπη (στη φωτογραφία), ενώ προετοιμάζεται για μια συναυλία της,
κουβεντιάζει με το γραμματέα της για το πολυτάραχο και ένδοξο παρελθόν της.

Το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο (1996) της ογδοντάχρονης σήμερα Γκεμς –
στην οποία οφείλεται και το «Piaf», το μόνο της που παίχτηκε στην Ελλάδα, το
καλοκαίρι του 1981 στο τότε «Αθηναϊκό Κηποθέατρο» του Πεδίου του Άρεως σε
σκηνοθεσία Γιάννη Τσιώλη με την Τάνια Τσανακλίδου ως Εντίτ Πιάφ – θα
«υπογράψει», σε μετάφραση Νίκου Αναστασόπουλου, ο Ρουμάνος σκηνοθέτης και
χορογράφος Ρεζβάν Μαζίλου, που ‘χε ανεβάσει για τη σπουδαία Μάγια Μόργκενστερν
μια «Κυρία με τις καμέλιες», παράσταση που είδαμε και στην Ελλάδα.

Στο πιάνο θα συνοδεύει – το έργο είναι πλημμυρισμένο με τραγούδια της
Ντίτριχ και με χορό – ο Θόδωρος Οικονόμου.

H πρεμιέρα, αμέσως μετά το Πάσχα, στο θεατράκι της δραματικής σχολής
«Δήλος» που ‘χει ιδρύσει και διευθύνει η Δήμητρα Χατούπη.