Δρόμοι

Όχι…

… πως το Λονδίνο ή η Βενετία ήταν κάτι διαφορετικό, αλλά εκείνα τα χρόνια,
τον δέκατο έβδομο αιώνα, η παπική Ρώμη ήταν ένα απέραντο… μπορντέλο. Και ας
υπήρχε στη Ρώμη ο Πάπας, που χρέος του ήταν όχι να διαδώσει το… πουταναριό,
αλλά να οδηγήσει την ανθρωπότητα στην οδό της μετανοίας. Εκτός και αν είχε
πάρει κατά γράμμα τα λόγια του Χριστού: «Οι πόρνες θα κατακτήσουν πριν από
εσάς τη βασιλεία των ουρανών». Αν οι πόρνες έχουν προτεραιότητα στην οδό που
οδηγεί στη βασιλεία των ουρανών, γιατί να μην έχουν προτεραιότητα και στη γη;
Κάπως έτσι φαίνεται ότι σκεφτόταν το παπαδαριό, αλλά όχι για πολύ.

Το πράγμα…

… «στράβωσε» για τις πόρνες της Ρώμης, όταν εξελέγη Πάπας ο Αλέξανδρος Z’, ο
οποίος δεν έκρυβε την προτίμησή του στην παιδεραστία (ο συγγραφέας τής εποχής,
Γκρεγκόριο Λέτι, τον αποκαλούσε «διάσημο σοδομιστή»). Τότε, η αυλή του Πάπα
έγινε αληθινός «Κήπος» του Επίκουρου, όπου τουλάχιστον μια «πρέζα» παιδεραστία
– με κάθε ευκαιρία – ήταν απαραίτητη, όπως το αλατοπίπερο στο φαγητό. Στις
καημένες τις ιερόδουλες έπεσαν «κεσάτια», καθώς λίγοι ήταν πια εκείνοι που
συνήθιζαν να μπαίνουν από την… κυρία είσοδο (καταλαβαίνετε τι θέλω να πω).
Μα τι να κάνουν; Κατέληξαν στο συμπέρασμα πως χρειάζονταν απεγνωσμένα έναν
Πάπα, που να μην μπαίνει από λάθος… πόρτα και ο οποίος να δώσει, έτσι, το
παράδειγμα και στους άλλους. Εδώ, γράφει ο Ανακλέτο Βερέκια στην εφημερίδα
«Στάμπα», εμφανίζεται ο Γκρεγκόριο Λέτι από το Μιλάνο, με μία σατανική ιδέα:
το βιβλίο του, «Ρωμαϊκό πουταναριό».

Ρώμη…

… δεύτερο ήμισυ του 1600. Ο ποντίφικας Αλέξανδρος Z΄ βρίσκεται προς το τέλος
του βίου του και οι καρδινάλιοι και οι πρελάτοι βρίσκονται σε αναβρασμό για τη
διαδοχή. Όμως, να ψάχνει κανείς να βρει έναν άνθρωπο καθαρό μέσα σε εκείνον
τον πορφυρένιο συρφετό, ήταν σαν να ψάχνει να βρει ψύλλο στα άχυρα. Τότε,
βγαίνουν στο προσκήνιο οι πουτάνες, που συνεδριάζουν σε κογκλάβιο για να
εκλέξουν αυτές τον διάδοχο του Αλεξάνδρου Z΄. Διαβολική ιδέα! Και είναι εξ
ολοκλήρου του Λέτι. Από όλες τις επιθέσεις που δέχθηκε η Εκκλησία, αυτή ήταν
μία από τις πιο ανελέητες (ο σαρκασμός πάντα σκοτώνει καλύτερα από τα όπλα).
Οι πόρνες θέλουν να αποζημιωθούν «για τις απώλειες που υπέστησαν στα δώδεκα
χρόνια που το ποντιφικάτο υιοθέτησε την τέχνη του σοδομισμού, από την οποία
καταστράφηκε η… πραμάτεια τους». Ένα βιβλίο που η ζωή το κρατάει ακόμη στην
επικαιρότητα, ανεξαρτήτως θρησκευτικού δόγματος.

Οι πόρνες…

… της σημερινής εποχής, πιθανότατα θα αντιμετώπιζαν τα ίδια προβλήματα με
τις συναδέλφισσές τους του δέκατου εβδόμου αιώνα, αν περίμεναν να βγάλουν το
ψωμί τους μόνο στις εκκλησιαστικές αυλές, όπου πολλοί παπάδες δεν το έκοψαν
ποτέ εκείνο το αρχαίο συνήθιο, να μπαίνουν από λάθος… πόρτα!