ANAΛΩΣIMA Iσπανικό μισογεμάτο ποτήρι

Δεν είχαν, λέει, αρκετό ενθουσιασμό οι Ισπανοί για την Ευρώπη. Μόνο το 42,3%
πήγε να ψηφίσει. Προτίμησαν να μείνουν στο σπίτι τους με τις παντόφλες τους ή
να πάνε εκδρομή. Είναι κάτι μακρινό η Ευρώπη, το κέντρο της μοιάζει
αποξενωμένο από τις μεσο-γειακές χώρες. Ανάμεσα στις Βρυξέλλες και στη Μαδρίτη
υπάρχουν τα κλισέ του Βόρειου ξανθού, ψύχραιμου και συγκρα-τημένου, εναντίον
του Νότιου μελαχρινού, παράφορου και λιγουλάκι καθυστερημένου. Δεν είναι κάτι
χειροπιαστό στην καθημερινότητα η Ευρώπη, είναι πιο πολύ συζήτηση, θεωρία,
αντίληψη, ιδέα και στόχος. Για φανταστείτε τους γείτονές σας να κάνουν τη
θυσία αυτή, άνθρωποι που περιμένουν μια Κυριακή για να κοιμηθούν παραπάνω, να
δουν τους συγγενείς τους, να δραπετεύσουν από τα συνηθισμένα. Δύσκολο το
βλέπω. Αν είναι να αποδείξουν κάτι ως Έλληνες, ότι συμμετέχουν περισσότερο
αυτοί από άλλους, αν αποκτήσουν την ψυχολογία του Κυπέλλου Ευρώπης, ίσως τότε
κάτι να γίνει. Όμως οι Ισπανοί ήταν οι πρώτοι και δεν το σκέφτηκαν έτσι. Και
βρέθηκαν τόσα εκατομμύρια άνθρωποι που ξεπέρασαν την κυριακάτικη νωχέλεια και
κούραση, την ισπανική νωχέλεια μάλιστα, άφησαν στην μπάντα τις καστανιέτες
τους και πήραν στο χέρι τα ψηφοδέλτιά τους. Δεν ήταν όπως στη διπλανή
Πορτογαλία, που παιζόταν η σύνταξή τους, τα σχολεία τους, τα λεωφορεία τους
και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψή τους, στις εθνικές εκλογές. Αντί να μιλάμε
για μεγάλη αποχή στην Ισπανία, πρέπει μάλλον να παραδεχτούμε ότι υπήρξε
πρωτοφανής συμμετοχή. Κάτι εντελώς καινούργιο, που πριν από μερικά χρόνια θα
έκανε τον κόσμο να χαμογελά, άρχισε να παίρνει πολιτικό σχήμα. Κι από όσους
πήγαν στις κάλπες, το 76,7% είπε ναι στο Σύνταγμα. Μπορεί να μην το διάβασαν
διεξοδικά. Κατάλαβαν την ουσία.