Δρόμοι

Για πολλούς…

… ο Διάβολος είναι ανάγκη. Με κάθε ευκαιρία, δίνουμε στο «κακό» όποιο όνομα
μας είναι βολικό, με την ελπίδα κάποτε να το σκοτώσουμε. Ποτέ κανείς δεν
μπορεί να ησυχάσει. Κάθε τόσο ένας νέος εχθρός ξεπροβάλλει, μόνο και μόνο από
ανάγκη για να τον νικήσουμε.

Το Βατικανό…

… είχε αποφασίσει πριν από έξι χρόνια πως το «κακό» είναι μάλλον δύναμη παρά
ον. Αφαίρεσε λοιπόν εξουσίες από τους επίσημους εξορκιστές του και απέδωσε
τους «δαιμονισμένους» στους φυσικούς τους θεραπευτές, τους ψυχιάτρους.
Εγκατέλειψε τη ζοφερή γλώσσα των εξορκισμών. Και υποσχέθηκε πως δεν θα
ξαναμιλήσει πια για τον «Άρχοντα του Σκότους». Το παπικό εγχειρίδιο «De
Exorcismis» («Περί εξορκισμών») μπήκε στο ράφι και ο δαιμονισμένος πέρασε από
το εξορκιστήριο στο ψυχαναλυτικό ανάκλιντρο. Να όμως μια είδηση, που δείχνει
πως το Βατικανό σαν να το έχει μετανιώσει. Ένα Πανεπιστήμιο του Βατικανού
αποφάσισε προχθές να αρχίσει να παραδίδει μαθήματα για τον Σατανά, τη μαύρη
μαγεία και τον εξορκισμό. H παπική ακαδημία Regina Aposto-lorum θα παραδίδει
στο εξής τέτοια μαθήματα στους κληρικούς και τους φοιτητές της, επειδή
διαπίστωσε πως ο σατανισμός έχει μεγάλη απήχηση στην ιταλική νεολαία. «Είναι
ένα αυθόρμητο και κρυφό φαινόμενο, ένα πρόβλημα μοναξιάς και απομόνωσης, ένα
πρόβλημα κενότητας, που κάνει τους νέους να αναζητούν πληρότητα στον
σατανισμό», λέει ένας από τους ιεροδιδασκάλους, ο Κάρλο Κλιμάτι, ειδικός στη
νεολαία και τον σατανισμό. Ο Κλιμάτι εξηγεί πως αυτά τα μαθήματα τα ζήτησαν
γονείς που ανησυχούσαν για τα παιδιά τους.

Το 1999…

… υπό την εποπτεία του αρχιεξορκιστή Γκαμπριέλε Άμορθ, το Βατικανό έπαιρνε
τους «δαιμονισμένους» από τα χέρια των εξορκιστών και τους παρέδιδε στα χέρια
των ψυχιάτρων. Για πρώτη φορά από το 1614 οι εξορκιστές παρέδιδαν την εξουσία
τους, εφιστώντας την προσοχή στους κληρικούς να εξετάζουν τα γεγονότα προτού
αρχίσουν να ραίνουν με αγιασμό όποιον τους λέει πως είναι «δαιμονισμένος». Με
ένα κόκκινο βιβλιαράκι γραμμένο στα λατινικά, ο Πάπας επιχειρούσε να πείσει
τους πιστούς πως ο Διάβολος δεν είναι κάτι σκοτεινό και αόριστο, αλλά πως
βρίσκεται εδώ, κοντά μας, δίπλα μας, στον κόσμο, πως είναι ένας από εμάς, σαν
κι εμάς, «ένας ψεύτης και δολοφόνος». Άραγε, τι μεσολάβησε από τότε και ο
Πάπας ψάχνει πάλι τον Διάβολο στα σκοτάδια; Ίσως είναι λιγότερο κουραστικό να
τον ψάχνει κανείς εκεί, παρά εδώ.

Αν δεν ήταν…

… ο Διάβολος, είχε αναρωτηθεί κάποτε ο Γάλλος συγγραφέας Πολ Κλοντέλ, τότε
ποιος θα χρειαζόταν τον καλό Θεό; H ανάγκη για έναν εχθρό είναι προαιώνια. Σε
κάποιους, μάλιστα, δεν φτάνει ένας εχθρός. Τους θέλουν διπλούς. Και
τρίδιπλους. Όπως ο πρόεδρος Μπους (Κάστρο, Σαντάμ, Κιμ Γιόνγκ Ιλ, Άσαντ,
Χαταμί, Τσάβες). Έτσι κι αλλιώς, όλοι μας ζούμε με τους διαβόλους μας. Ακόμη
και η Εκκλησία.