H χρεοκοπία της οικονομικής πολιτικής

Παρά την αχλύ που απλώνεται στην επικαιρότητα από τα δυσώδη εκκλησιαστικά
και δικαστικά σκάνδαλα, η κυβέρνηση αλλά και οι πολίτες αισθάνονται ως πρώτη
και κυρίαρχη την απειλή της οικονομίας, τον κίνδυνο να βυθισθεί σε μακροχρόνια
ύφεση. Παντού, από τα καφενεία και τα υπουργικά γραφεία μέχρι το Κοινοβούλιο,
η συγκίνηση για την επιβράδυνση της οικονομίας – ορατή πια διά γυμνού οφθαλμού
– επικρατεί, προσπερνώντας τα γαργαλιστικά των επισκόπων και των δικαστών,
καθώς είναι ευθέως συνδεδεμένη με τα πραγματικά προβλήματα των πολλών και
ιδιαιτέρως των απλών ανθρώπων.

H κυβέρνηση συνεχίζει να κινείται στην οδό της απραξίας και είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι η Βουλή την προσεχή εβδομάδα θα αργήσει, καθώς δεν υπάρχει νομοθετικό έργο να εκτελέσει

Είναι χαρακτηριστική η αγωνία των κυβερνητικών βουλευτών, η οποία εκφράζεται
με κάθε ευκαιρία στο Κοινοβούλιο και προσφάτως μεταφέρθηκε στον ίδιο τον
Πρωθυπουργό, στις συναντήσεις που είχε με ορισμένους απ’ αυτούς. Οι
νεοδημοκράτες βουλευτές δέχονται σοβαρότατη πίεση από τους ψηφοφόρους τους,
είναι απογοητευμένοι από την επίδοση της οικονομίας και είναι χαρακτηριστικό
ότι οι συνάδελφοί τους από τα άλλα κόμματα τους χαρακτηρίζουν «απελπισμένους».

Ο κ. K. Καραμανλής φέρεται επίσης προβληματισμένος με την κατάσταση της
οικονομίας. Αναγνωρίζει, όπως οι συνομιλητές του μετέδωσαν, ότι δεν πάει καλά,
αλλά συνέστησε υπομονή στους βουλευτές του. Δήλωσε μάλιστα πως είναι
αποφασισμένος να συγκρουσθεί για την πρόοδό της, αλλά για την ώρα τίποτε δεν
υποδηλώνει κάτι τέτοιο. H κυβέρνηση συνεχίζει να κινείται στην οδό της
απραξίας και είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι η Βουλή την προσεχή εβδομάδα θα
αργήσει, καθώς δεν υπάρχει νομοθετικό έργο να εκτελέσει.

Αυτοί που τα είχαν όλα έτοιμα στα συρτάρια ξέμειναν στα μέσα Φεβρουαρίου από
νομοσχέδια και προετοιμάζονται, όπως λένε οι βουλευτές της αντιπολίτευσης, από
τώρα για τις διακοπές του Πάσχα!!

Γενικευμένη είναι αυτή η αίσθηση απραξίας και αμηχανίας μαζί για το δέον, για
τα επιβαλλόμενα εκ των συνθηκών, γι’ αυτά που ταιριάζουν στην εποχή, στο
περιβάλλον, στις ανάγκες του τόπου. H κυβέρνηση, παρά την επισημοποίηση της
πίεσης των Βρυξελλών με την επιβολή του καθεστώτος επιτήρησης στην ελληνική
οικονομία, παρά τον βέβαιο εκτροχιασμό του φετινού προϋπολογισμού που θα
διατηρήσει το έλλειμμα σε επίπεδα κοντά στο 4,5% του ΑΕΠ και δεν θα επιτρέψει
ούτε το 2006 τη μείωσή του κάτω του 3% του ΑΕΠ, δεν μετακινείται ούτε πόντο
από το εφεύρημα της ήπιας προσαρμογής, παραμένει δεσμευμένη στη λογική του
πολιτικού κόστους, χάνει δυνατότητες και ευκαιρίες να αποτρέψει τη διολίσθηση
της οικονομίας προς την επιβράδυνση και την ύφεση.

Χωρίς δυναμική. Με άλλα λόγια, εμμένοντας η κυβέρνηση στο δόγμα της
ήπιας προσαρμογής υπηρετεί ένα ανεπαρκές και αποτυχημένο σχήμα οικονομικής
πολιτικής, που πλέον δεν αποπνέει καμία δυναμική. Ούτε τη δημοσιονομική
προσαρμογή επιφέρει ούτε την ανάπτυξη ενισχύει. Είναι φανερό και αντιληπτό απ’
όλους ότι το υφιστάμενο μοντέλο οικονομικής πολιτικής δεν συγκινεί την
κοινωνία, ούτε κινητοποιεί δυνάμεις της οικονομίας.

Φαίνεται άλλωστε τούτο στη λειτουργία της κυβέρνησης. Εγκλωβισμένοι όπως είναι
οι υπουργοί, παγιδευμένοι στη λογική του πολιτικού κόστους, κινούνται
συμβατικά, δεν μπορούν να ξεφύγουν από την πεπατημένη, είναι καταδικασμένοι να
αποτύχουν. Όταν μάλιστα διαπιστώνουν την αναποτελεσματικότητά τους
πανικοβάλλονται και είτε διολισθαίνουν σε πρακτικές που είχαν καταδικάσει και
επικρίνει στο παρελθόν είτε μεταφέρουν την ευθύνη σε άλλους.

Δεν είναι τυχαίο πως το οικονομικό επιτελείο εναποθέτει τις ελπίδες για
αναγέννηση των δημοσίων οικονομικών σε εργαλεία παρωχημένα ή προβληματικά.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα ο υφυπουργός Οικονομικών Αδάμ Ρεγκούζας, αφού
έκανε τα πάντα για να κατασυκοφαντήσει τον φοροελεγκτικό μηχανισμό, εξαπέλυσε
μέγα φοροκυνηγητό, αυτοαναιρούμενος πλήρως. Ούτε μπορεί να περάσει απαρατήρητο
το γεγονός ότι ο προϊστάμενός του οραματίζεται την ταχεία απελευθέρωση των
κρατικών γαιών προκειμένου να επιτύχει την ανάπτυξη, υποκύπτοντας πλήρως στη
λογική εκμετάλλευσης του περιβάλλοντος με σκοπό το μέγιστο κέρδος.

Οικιστικές επενδύσεις. Έφθασε τελευταίως ο υπουργός Οικονομίας να
επικρίνει τον κ. Γ. Σουφλιά για τις αντιστάσεις που προβάλλει στο θέμα των
χωροταξικών ρυθμίσεων, προκειμένου να προωθηθούν δήθεν μεγαλεπήβολα επενδυτικά
σχέδια. Βάλλει εναντίον του ο κ. Γ. Αλογοσκούφης επειδή δεν θέλει να υπερβεί
τον νόμο και να κινηθεί με ταχύτητα προς την κατεύθυνση του αποχαρακτηρισμού
εκτάσεων ή την αλλαγή των χρήσεων γης προκειμένου να διευκολυνθούν οικιστικές
επενδύσεις σε αστικό ή περιαστικό περιβάλλον.

Ασθενής ως συνήθως η μνήμη. Ξέχασε ο κ. Αλογοσκούφης και τόσοι άλλοι το
πετροβόλημα Πάχτα και την προεκλογική «θυσία» άλλων οκτώ βουλευτών του ΠΑΣΟΚ
για μια απλούστερη ρύθμιση του κτήματος Καρρά στη Χαλκιδική. Τότε μια
εκπηγάζουσα εκ της σύμβασης παραχώρηση ήταν σκάνδαλο και τώρα η παραχώρηση
δημοσίων κτημάτων επιχειρείται να μεταβληθεί σε κεντρική αναπτυξιακή πολιτική.
Πώς είναι δυνατόν όταν έχει υπάρξει τέτοιο προηγούμενο να προωθηθούν εν τάχει
χωροταξικοί σχεδιασμοί και άλλα κτηματομεσιτικά χωρίς να γίνει πολιτικός
σεισμός στη χώρα;

Ιδέες που χρεοκόπησαν. Είναι φανερό πως όλα τούτα είναι προϊόν
αδυναμίας, απουσίας νέων ιδεών και χρεοκοπίας του μοντέλου οικονομικής
πολιτικής. Δεν αντέχει στον χρόνο το ιδεολόγημα της ήπιας προσαρμογής. Ο κ.
Καραμανλής είναι υποχρεωμένος να αναζητήσει άλλο και να προβεί τάχιστα σε
αναθεώρηση της οικονομικής πολιτικής. H ακολουθούμενη απεδείχθη ανεπαρκής,
αναποτελεσματική και τελικώς ζημιογόνος για τη χώρα και τους πολίτες της. H
αναθεώρησή της είναι επιβεβλημένη. Όσο καθυστερεί και επιμένει στο σημερινό
αποτυχημένο σχήμα, η οικονομία θα χάνει και η κυβέρνηση θα μαραίνεται, όπως τα
ανοιξιάτικα άνθη, που δεν αντέχουν τις θέρμες και την ξηρασία του θέρους.