Διαστάσεις Ο Σιστάνι δεν ζηλεύει τον Xομεϊνί

Το Ιράκ θα γίνει νέο Ιράν! Ο ισλαμικός νόμος θα γίνει κυρίαρχος και
υποχρεωτικός! Όλες οι γυναίκες που κυκλοφορούν στον δρόμο θα έχουν υποχρεωτικά
το κεφάλι τους καλυμμένο! Ψυχραιμία παιδιά: ο Αλί Σιστάνι δεν θέλει να
διαλύσει τη χώρα του.

Στη Βαγδάτη: μουσουλμάνος πιστός μεταφέρει ένα πορτρέτο του πνευ-ματικού ηγέτη των Σιιτών

Στο Ιράκ συνέβη αυτό ακριβώς που φοβόντουσαν παλιότερα οι Αμερικανοί και δεν
ήθελαν τις εκλογές: οι Σιίτες κέρδισαν την πρώτη θέση και, απ’ ό,τι φαίνεται,
την απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το Ιράκ θα
παραδοθεί στη θεοκρατία, όπως έσπευσαν να κινδυνολογήσουν ορισμένοι αναλυτές.
Κι αυτό για πολλούς λόγους. Πρώτον, επειδή η Ενιαία Ιρακινή Λίστα που ήλθε
πρώτη με 48% είναι ένας συνασπισμός 17 κομμάτων, όπου συμμετέχουν λαϊκοί και
μουσουλμάνοι, σιίτες, σουνίτες, χριστιανοί, άραβες, κούρδοι και τουρκομάνοι.
Αν και στο πρόγραμμα του συνδυασμού αναγνωρίζεται ότι το ισλάμ είναι η
«θρησκεία του κράτους», στη συνέχεια τονίζεται ότι κοινός στόχος είναι ένα
«Ιράκ συνταγματικό, πλουραλιστικό, δημοκρατικό και ομόσπονδο». Είναι σαφές,
έτσι, ότι τυχόν απόπειρα του αγιατολάχ Αλί Σιστάνι να επιβάλει τη θεοκρατία θα
οδηγούσε τον συνδυασμό σε διάλυση και θα βύθιζε τη χώρα σε κρίση.

Έτσι κι αλλιώς, όμως, ο πνευματικός ηγέτης των Σιιτών δεν έχει τέτοιες
προθέσεις. Ο Σιστάνι δεν θα γίνει ένας νέος Χομεϊνί, λέει στη Στάμπα ο
Φουαντ Ατζαμί, διευθυντής σπουδών για τη Μέση Ανατολή στο Πανεπιστήμιο Τζων
Χόπκινς. Οι συγκρίσεις μεταξύ των δύο ανδρών σταματούν στην πρώτη περίοδο του
πρώην θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν, τότε που ο Χομεϊνί έφτασε στην Τεχεράνη από
το Παρίσι και συγκρότησε έναν ευρύ συνδυασμό που ξεκινούσε από τους
φιλελεύθερους και έφτανε στους κομμουνιστές. Ό,τι κι αν λένε οι Σουνίτες, αυτό
που μετράει είναι τα γεγονότα. Και τα γεγονότα είναι ότι ο Σιστάνι επιδίωξε
αυτή την εκλογική αναμέτρηση, διέλυσε το ένοπλο κίνημα του Μοκτάντα αλ-Σαντρ
και εξέδωσε φετφάδες εναντίον των αντιαμερικανικών επιθέσεων. Το μόνο πράγμα
που επέτρεψε στους οπαδούς του είναι να πλησιάζουν τους Αμερικανούς και να
τους ρωτούν: «Πότε θα μας αδειάσετε τη γωνιά;».

Ακόμη όμως κι αν αλλάξει γνώμη, ακόμη κι αν θελήσει να ακολουθήσει τον Χομεϊνί
και στη δεύτερη, καταστροφική του φάση, δεν θα μπορέσει να επιβάλει τις
επιλογές του στους Κούρδους, που είναι μακροπρόθεσμα οι πραγματικοί νικητές
αυτών των εκλογών. Με το 27% των εδρών του εθνικού Κοινοβουλίου, το 89% των
εδρών του Κοινοβουλίου του Κουρδιστάν και το 59% των εδρών του περιφερειακού
συμβουλίου του Αλ Τααμίν, πρωτεύουσα του οποίου είναι το Τικρίτ, οι Κούρδοι
αποκτούν τον έλεγχο του πετρελαϊκού οχυρού της χώρας. Και ο Σιστάνι, ένας
άνθρωπος που διακρίνεται για τη μετριοπάθειά του και εκτιμά τις αρετές της
σιωπής, ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τους καρπούς αυτού του οχυρού…